Τρέχουσα τοπική ώρα: Μανίλα

Φως της ημέρας μέσα στο έτος: Μανίλα

Το γνωρίζατε;

Η 31η Δεκεμβρίου 1844 δεν υπήρξε ποτέ στις Φιλιππίνες

Τα τζίπνεϊ αποτελούν περίπου το 2% των εγγεγραμμένων οχημάτων στη Μητροπολιτική Μανίλα. Σύμφωνα με την αρχή κυκλοφορίας της ίδιας της πόλης, αντιπροσωπεύουν το 2,3% της καθημερινής κίνησης, έναντι 43,75% για τα ιδιωτικά αυτοκίνητα.

Εξυπηρετούν περίπου το 40% όλων των μηχανοκίνητων μετακινήσεων στις Φιλιππίνες — περίπου 40 εκατομμύρια μετακινήσεις ατόμων την ημέρα.

Μόνο στη Μητροπολιτική Μανίλα, μια μελέτη ανέφερε ότι η καθημερινή επιβατική κίνηση με τζίπνεϊ έφτασε σχεδόν 9 εκατομμύρια άτομα. Μια μελέτη της JICA διαπίστωσε ότι τα τζίπνεϊ αντιστοιχούσαν στο 39% όλων των δημόσιων συγκοινωνιών στην περιοχή της πρωτεύουσας, ή 6,8 εκατομμύρια μετακινήσεις. Ο βασικός ναύλος είναι περίπου δεκαπέντε σεντς ΗΠΑ.

Υπάρχουν περίπου 200.000 τζίπνεϊ στις Φιλιππίνες, με κάπου μεταξύ 42.000 και 55.000 στη Μητροπολιτική Μανίλα, ανάλογα με το αν μετράτε τις εγγεγραμμένες άδειες ή όλα τα οχήματα σε υπηρεσία. Το καθένα μεταφέρει περίπου είκοσι επιβάτες.

Η αριθμητική αξίζει λίγη σκέψη. Δύο τοις εκατό των οχημάτων. Δύο τοις εκατό της κίνησης. Σαράντα τοις εκατό των μετακινήσεων.

Ο λόγος είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν εναλλακτική: μόνο το 12% περίπου των κατοίκων της Μητροπολιτικής Μανίλας έχουν ιδιωτικό αυτοκίνητο. Η συμφόρηση στην πρωτεύουσα έχει υπολογιστεί ότι κοστίζει στη χώρα περίπου 67 εκατομμύρια USD την ημέρα — πάνω από 24 δισεκατομμύρια USD ετησίως, περίπου το 7% του τότε ΑΕΠ — και τα οχήματα που κατηγορούνται για αυτήν δεν είναι, κατά κύριο λόγο, αυτά που μεταφέρουν τον κόσμο.

Το ρολόι: Η Μανίλα έχει ιστορικό προσαρμογής του συστήματος και όχι της πραγματικότητας.

Κανείς δεν γεννήθηκε στις Φιλιππίνες στις 31 Δεκεμβρίου 1844. Κανείς δεν πέθανε, κανείς δεν παντρεύτηκε, τίποτα δεν καταγράφηκε, ούτε ο ήλιος ανέτειλε. Η ημερομηνία αφαιρέθηκε από το ημερολόγιο με διάταγμα.

Η αιτία ανάγεται στον Μαγγελάνο. Πλέοντας δυτικά γύρω από τον κόσμο, η αποστολή του έχανε λίγα λεπτά την ημέρα — ταξιδεύοντας με τον ήλιο, κάθε μέρα τελείωνε λίγο αργότερα από ό,τι για τους ανθρώπους που είχαν αφήσει στην Ευρώπη. Όταν έφτασαν στις Φιλιππίνες, το ημερολόγιό τους ήταν μία μέρα πίσω από εκείνο των Ασιατών, που μετρούσαν τις ημερομηνίες τους από τα δυτικά, και κανείς δεν το διόρθωσε.

Επειδή η αποικία διοικούνταν από την άλλη πλευρά του Ειρηνικού, από την Ισπανική Αμερική, απλώς κράτησε αυτή την ημερομηνία του δυτικού ημισφαιρίου. Έτσι για 323 χρόνια, οι Φιλιππίνες ήταν μια μέρα πίσω από τους ίδιους τους γείτονές τους. Όταν ήταν Κυριακή στη Μανίλα, ήταν Δευτέρα στη Μπατάβια – τη σημερινή Τζακάρτα – λίγες μέρες ταξίδι με πλοίο μακριά.

Το λάθος ήταν γνωστό εδώ και αιώνες. Απλώς κανείς δεν μπήκε στον κόπο να το διορθώσει.

Στη συνέχεια, το Μεξικό έγινε ανεξάρτητο το 1821, το εμπόριο Μανίλας–Ακαπούλκο έσβησε σταδιακά και το εμπόριο με την Κίνα και την υπόλοιπη Ασία έγινε αυτό που είχε σημασία. Το να απέχεις μία μέρα από τους εμπορικούς σου εταίρους έπαψε να είναι εκκεντρικότητα και άρχισε να αποτελεί πρόβλημα.

Στις 16 Αυγούστου 1844, ο Γενικός Κυβερνήτης Ναρσίσο Κλαβερία ι Σαλδούα, με τη συμφωνία του Αρχιεπισκόπου της Μανίλας, διέταξε να διαγραφεί η Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 1844. Τη Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου 1844 ακολούθησε απευθείας η Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 1845.

Αξίζει να προσέξετε σε τι διαφέρει αυτό από τη Ρώμη.

Όταν ο Πάπας Γρηγόριος αφαίρεσε δέκα ημέρες το 1582, διόρθωνε μια συσσωρευμένη μετατόπιση και η μεταρρύθμιση σχεδιάστηκε προσεκτικά για να αφήσει ανέγγιχτο τον κύκλο των ημερών της εβδομάδας – την Πέμπτη ακολουθούσε ακόμη η Παρασκευή. Κανείς δεν έχασε Κυριακή.

Η Μανίλα έκανε κάτι εντελώς άλλο. Δεν διόρθωνε μια μετατόπιση· περνούσε τη Διεθνή Γραμμή Αλλαγής Ημερομηνίας. Έτσι, οι Φιλιππίνες παρέλειψαν μια ημερομηνία και μια ημέρα της εβδομάδας: δεν υπήρχε Τρίτη εκείνη την εβδομάδα.

Η ίδια η Γραμμή Αλλαγής Ημερομηνίας δεν ορίστηκε ποτέ με διεθνή συμφωνία· ακόμη και η Διεθνής Διάσκεψη των Μεσημβρινών του 1884 την άφησε αόριστη. Μέχρι τότε η Μανίλα βρισκόταν ήδη σαράντα χρόνια στη σωστή πλευρά της, έχοντας φτάσει εκεί πρώτη, μόνη, και χωρίς να ρωτήσει κανέναν.