Κάθε στοιχείο του ρολογιού στο οποίο διαβάζετε αυτό επινοήθηκε από κάποιον, κάπου, για έναν λόγο που συνήθως δεν είχε καμία σχέση με αυτό που έγινε.
Το Κάιρο μας έδωσε την ημέρα. Οι Αιγύπτιοι αστρονόμοι χώρισαν τον ουρανό σε 36 ομάδες αστεριών - δεκανούς - και τις χρησιμοποίησαν ως νυχτερινό ρολόι: δώδεκα ήταν ορατοί σε μια ολόκληρη νύχτα, έτσι η νύχτα είχε δώδεκα ώρες και η μέρα ίσχυε δώδεκα. Από εκεί προέρχεται το 24ωρο και δεν έχει αναθεωρηθεί ποτέ. Το ίδιο σύστημα παρήγαγε ένα αστικό έτος 365 ημερών, το οποίο η Αίγυπτος στη συνέχεια αρνήθηκε να δώσει μια δίσεκτη ημέρα, έτσι το ημερολόγιό της περιπλανήθηκε προς τα πίσω στις εποχές και χρειάστηκε 1.460 χρόνια για να ευθυγραμμιστεί εκ νέου.
Η Αθήνα μας έδωσε το μηχάνημα. Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, που ανασύρθηκε από ναυάγιο το 1901 και αναγνωρίστηκε ως μηχανισμός με γρανάζια το 1902, κατασκευάστηκε γύρω στο 150–100 π.Χ. Προέβλεψε εκλείψεις, παρακολουθούσε την ακανόνιστη κίνηση της σελήνης, έδειξε τους πλανήτες και μέτρησε αντίστροφα τον Ολυμπιακό κύκλο. Τίποτα συγκρίσιμης πολυπλοκότητας δεν εμφανίστηκε για 1.400 χρόνια.
Η Ρώμη μας έδωσε το ημερολόγιο. Το 1582 ο Γρηγόριος XIII διέγραψε δέκα ημέρες και, το πιο σημαντικό, καθόρισε τον κανόνα του δίσεκτου έτους: διαιρείται με τέσσερα, εκτός από αιώνες, εκτός αν διαιρείται με τετρακόσια. Αυτός ο κανόνας λειτουργεί σιωπηλά σε κάθε συσκευή στη Γη.
Το Σικάγο μας έδωσε τη ζώνη ώρας. Πριν από τις 18 Νοεμβρίου 1883, η Βόρεια Αμερική έτρεχε περίπου τριακόσιους τοπικούς ηλιακούς χρόνους. Οι σιδηρόδρομοι απλώς επέβαλαν τέσσερις ζώνες σε μια ήπειρο χωρίς να ρωτήσουν καμία κυβέρνηση. Τα ρολόγια του Σικάγο ήταν ρυθμισμένα εννέα λεπτά και τριάντα δύο δευτερόλεπτα, και η πόλη είχε μεσημέρι δύο φορές το απόγευμα.
Το Λονδίνο μας έδωσε το μηδέν. Το 1884, είκοσι έξι χώρες συμφώνησαν ότι το γεωγραφικό μήκος μηδέν θα διέτρεχε τον κύκλο Airy Transit Circle στο Γκρίνουιτς. Κάθε ζώνη ώρας στη Γη μετριέται από αυτή τη γραμμή - η οποία, όπως αποκάλυψε αργότερα το GPS, απέχει περίπου 102 μέτρα από το σημείο όπου ο σύγχρονος μεσημβρινός αναφοράς πέφτει στην πραγματικότητα.
Το Παρίσι μας έδωσε το μέτρο, μετρώντας ένα τόξο του μεσημβρινού από τη Δουνκέρκη στη Βαρκελώνη μέσα από μια επανάσταση και έναν πόλεμο. Στη συνέχεια, αρνήθηκε να πει τη λέξη «Γκρίνουιτς» νομικά μέχρι το 1978.
Το Auckland μας έδωσε τη θερινή ώρα, με τη μορφή μιας εργασίας που διαβάστηκε στη Φιλοσοφική Εταιρεία του Ουέλινγκτον το 1895 από έναν εντομολόγο που ήθελε περισσότερο βραδινό φως για να πιάσει σκόρο. Γέλασε μαζί του.
Το Βερολίνο μας έδωσε τη θερινή περίοδο με τη μορφή που συνέβη στην πραγματικότητα: μια διαταγή της 30ής Απριλίου 1916, για εξοικονόμηση άνθρακα σε καιρό πολέμου. Μέσα σε έξι εβδομάδες το αντέγραψαν μια ντουζίνα χώρες, συμπεριλαμβανομένων αρκετών σε πόλεμο με τη Γερμανία.
Η Κοπεγχάγη μας έδωσε το πιο φιλόδοξο ρολόι που κατασκευάστηκε ποτέ από ένα άτομο — το Verdensur του Jens Olsen, δώδεκα κινήσεις, 15.448 μέρη, τυλιγμένο με το χέρι κάθε εβδομάδα, με μια ταχύτητα που ολοκληρώνει μια περιστροφή κάθε 25.753 χρόνια.
Η Ζυρίχη μας έδωσε το πιο πειθαρχημένο: ένα ρολόι σταθμού του οποίου ο δεύτερος δείκτης είναι εσκεμμένα λανθασμένος για 58,5 δευτερόλεπτα στα 60, φτάνοντας νωρίς και περιμένοντας, ώστε να μπορεί να είναι ακριβώς σωστό τη μόνη στιγμή που έχει σημασία.