Κάθε στοιχείο του ρολογιού στο οποίο διαβάζετε αυτές τις γραμμές το επινόησε κάποιος, κάπου, για έναν λόγο που συνήθως δεν είχε καμία σχέση με αυτό που τελικά έγινε.
Το Κάιρο μας έδωσε την ημέρα. Οι Αιγύπτιοι αστρονόμοι χώρισαν τον ουρανό σε 36 ομάδες αστεριών — τους δεκανούς — και τους χρησιμοποίησαν ως νυχτερινό ρολόι: δώδεκα από αυτούς φαίνονταν στη διάρκεια μιας ολόκληρης νύχτας, έτσι η νύχτα πήρε δώδεκα ώρες και η μέρα άλλες δώδεκα για αντιστοιχία. Από εκεί προέρχεται το 24ωρο, και δεν έχει αναθεωρηθεί ποτέ. Το ίδιο σύστημα γέννησε ένα πολιτικό έτος 365 ημερών, στο οποίο η Αίγυπτος αρνήθηκε να προσθέσει δίσεκτη ημέρα, κι έτσι το ημερολόγιό της γλιστρούσε προς τα πίσω μέσα στις εποχές και χρειαζόταν περίπου 1.460 χρόνια για να συμπέσει ξανά με την ανατολή του Σείριου.
Η Αθήνα φυλάει τη μηχανή. Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, που ανασύρθηκε από ένα ναυάγιο το 1901 και αναγνωρίστηκε ως διάταξη με γρανάζια το 1902, κατασκευάστηκε γύρω στο 150–100 π.Χ. Προέβλεπε εκλείψεις, παρακολουθούσε την ακανόνιστη κίνηση της Σελήνης, έδειχνε τους πλανήτες και μετρούσε αντίστροφα τον ολυμπιακό κύκλο. Τίποτα συγκρίσιμης πολυπλοκότητας δεν εμφανίστηκε για 1.400 χρόνια.
Η Ρώμη μας έδωσε το ημερολόγιο. Το 1582 ο Γρηγόριος ΙΓ΄ έσβησε δέκα ημέρες και, κυρίως, όρισε τον κανόνα του δίσεκτου έτους: διαιρείται με το τέσσερα, εκτός από τα έτη αλλαγής αιώνα, εκτός αν διαιρούνται με το τετρακόσια. Αυτός ο κανόνας τρέχει σιωπηλά μέσα σε κάθε συσκευή στη Γη.
Το Σικάγο μας έδωσε τη ζώνη ώρας. Πριν από τις 18 Νοεμβρίου 1883, η Βόρεια Αμερική λειτουργούσε με περίπου τριακόσιες τοπικές ηλιακές ώρες. Οι σιδηρόδρομοι απλώς επέβαλαν πέντε ζώνες σε μια ολόκληρη ήπειρο (τέσσερις στις Ηνωμένες Πολιτείες) χωρίς να ρωτήσουν καμία κυβέρνηση. Τα ρολόγια του Σικάγο γύρισαν εννέα λεπτά και τριάντα δύο δευτερόλεπτα πίσω, και η πόλη είχε εκείνη τη μέρα δύο φορές μεσημέρι.
Το Λονδίνο μας έδωσε το μηδέν. Το 1884, αντιπρόσωποι από είκοσι πέντε χώρες ψήφισαν ότι το μηδενικό γεωγραφικό μήκος θα περνά από τον μεσημβρινό κύκλο του Έρι (Airy Transit Circle) στο Γκρίνουιτς. Κάθε ζώνη ώρας στη Γη μετριέται από αυτή τη γραμμή — η οποία, όπως αποκάλυψε αργότερα το GPS, απέχει περίπου 102 μέτρα από το σημείο όπου πέφτει στην πραγματικότητα ο σύγχρονος μεσημβρινός αναφοράς.
Το Παρίσι μας έδωσε το μέτρο, μετρώντας ένα τόξο του μεσημβρινού από τη Δουνκέρκη στη Βαρκελώνη εν μέσω μιας επανάστασης και ενός πολέμου. Έπειτα κράτησε τη λέξη «Γκρίνουιτς» εντελώς έξω από τον νόμο του για την ώρα: από το 1911 νόμιμη ώρα ήταν η «μέση ώρα Παρισιού, καθυστερημένη κατά 9 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα», ώσπου το UTC αντικατέστησε τη διατύπωση το 1978.
Το Ουέλλινγκτον μας έδωσε τη θερινή ώρα, με τη μορφή μιας εισήγησης που διαβάστηκε στη Φιλοσοφική Εταιρεία του Ουέλλινγκτον το 1895 από έναν εντομολόγο που ήθελε περισσότερο φως το απόγευμα για να πιάνει νυχτοπεταλούδες. Τον περιγέλασαν.
Το Βερολίνο μας έδωσε τη θερινή ώρα στη μορφή που εφαρμόστηκε πραγματικά: μια διαταγή που εκδόθηκε στις 6 Απριλίου 1916 και τέθηκε σε ισχύ στις 30 Απριλίου, για εξοικονόμηση άνθρακα σε καιρό πολέμου. Μέσα σε δύο μήνες την είχε αντιγράψει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, μαζί η Βρετανία, η Γαλλία και η Πορτογαλία, όλες σε πόλεμο με τη Γερμανία.
Η Κοπεγχάγη μας έδωσε το πιο φιλόδοξο ρολόι που σχεδίασε ποτέ ένας άνθρωπος — το Verdensur (Παγκόσμιο Ρολόι) του Γενς Όλσεν: δώδεκα μηχανισμοί, 15.448 εξαρτήματα, κούρδισμα με το χέρι κάθε εβδομάδα, και ένα γρανάζι που κάνει μία πλήρη περιστροφή κάθε 25.753 χρόνια.
Η Ζυρίχη μας έδωσε το πιο πειθαρχημένο: ένα ρολόι σταθμού του οποίου ο δείκτης των δευτερολέπτων είναι σκόπιμα λάθος για 58,5 δευτερόλεπτα σε κάθε 60, φτάνει νωρίς και περιμένει, ώστε να είναι ακριβώς σωστός τη μόνη στιγμή που μετράει.