Ang bawat elemento ng orasan kung saan mo binabasa ito ay naimbento ng isang tao, sa isang lugar, para sa isang kadahilanan na karaniwang walang kinalaman sa kung ano ang naging dahilan nito.
Binigyan kami ni Cairo ng araw. Hinati ng mga astronomong Egyptian ang kalangitan sa 36 na pangkat ng bituin — mga decan — at ginamit ang mga ito bilang isang orasan sa gabi: labindalawa ang nakikita sa buong gabi, kaya ang gabi ay umabot ng labindalawang oras at ang araw ay naging labindalawa upang tumugma. Doon nagmula ang 24 na oras na araw, at hindi pa ito nabago. Ang parehong sistema ay gumawa ng isang 365-araw na sibil na taon, na pagkatapos ay tinanggihan ng Egypt na magbigay ng isang araw ng paglukso, kaya ang kalendaryo nito ay gumagala pabalik sa mga panahon at tumagal ng humigit-kumulang 1,460 taon upang muling iayon sa pagsikat ng Sirius.
Pinapanatili ni Athens ang makina. Ang mekanismo ng Antikythera, na nakuha mula sa pagkawasak ng barko noong 1901 at kinilala bilang isang geared device noong 1902, ay itinayo noong mga 150–100 BC. Hinulaan nito ang mga eklipse, sinusubaybayan ang hindi regular na paggalaw ng buwan, ipinakita ang mga planeta, at binibilang ang ikot ng Olympic. Walang katulad na kumplikado ang lumitaw sa loob ng 1,400 taon.
Binigyan kami ni Rome ng kalendaryo. Noong 1582, tinanggal ni Gregory XIII ang sampung araw at, higit sa lahat, naayos ang tuntunin ng leap year: mahahati ng apat, maliban sa mga siglo, maliban kung mahahati ng apat na raan. Tahimik na tumatakbo ang panuntunang iyon sa loob ng bawat device sa Earth.
Binigyan kami ni Chicago ng time zone. Bago ang 18 Nobyembre 1883, ang North America ay tumakbo sa humigit-kumulang tatlong daang lokal na solar times. Ang mga riles ay nagpataw lamang ng limang sona sa isang kontinente (apat sa Estados Unidos) nang hindi nagtatanong sa anumang pamahalaan. Ang mga orasan ng Chicago ay ibinalik ng siyam na minuto at tatlumpu't dalawang segundo, at ang lungsod ay nagkaroon ng tanghali nang dalawang beses sa araw na iyon.
Binigyan kami ni London ng zero. Noong 1884, ang mga delegado mula sa dalawampu't limang bansa ay bumoto na ang longitude zero ay tatakbo sa Airy Transit Circle sa Greenwich. Ang bawat time zone sa Earth ay sinusukat mula sa linyang iyon — na, gaya ng inihayag ng GPS sa kalaunan, ay humigit-kumulang 102 metro mula sa kung saan talaga bumabagsak ang modernong reference meridian.
Binigyan kami ng Paris ng metro, sa pamamagitan ng pagsukat ng arko ng meridian mula Dunkirk hanggang Barcelona sa pamamagitan ng isang rebolusyon at digmaan. Pagkatapos ay itinago nito ang salitang "Greenwich" sa kabuuan ng batas nito: mula 1911 ang legal na oras ay "Paris mean time, retarded ng 9 minuto 21 segundo", hanggang sa palitan ng UTC ang parirala noong 1978.
Binigyan kami ni Wellington ng daylight saving, sa anyo ng isang papel na binasa sa Wellington Philosophical Society noong 1895 ng isang entomologist na gusto ng mas maraming liwanag sa gabi upang makahuli ng mga gamugamo. Pinagtawanan siya.
Binigyan kami ng Berlin ng daylight saving sa anyo na aktwal na nangyari: isang utos na inilabas noong Abril 6, 1916, na nagkabisa noong Abril 30, upang magtipid ng karbon sa panahon ng digmaan. Sa loob ng dalawang buwan ay kinopya ito ng karamihan sa Europa, kabilang ang Britain, France at Portugal, lahat ay nakikipagdigma sa Germany.
Binigyan kami ng Copenhagen ng pinakaambisyoso na orasan na idinisenyo ng isang tao — ang Verdensur ni Jens Olsen, labindalawang galaw, 15,448 bahagi, sugat sa kamay bawat linggo, na may gear na kumukumpleto ng isang rebolusyon bawat 25,753 taon.
Binigyan kami ni Zurich ng pinaka-disiplinadong orasan: isang istasyon ng orasan na ang pangalawang kamay ay sadyang mali sa loob ng 58.5 segundo sa bawat 60, dumarating nang maaga at naghihintay, nang sa gayon ay maaari itong maging eksaktong tama sa tanging sandali na mahalaga.