Δύο φορές το χρόνο, περίπου το ένα τρίτο του κόσμου κινεί τα ρολόγια του. Τα άλλα δύο τρίτα είτε δεν ξεκίνησαν ποτέ, είτε το δοκίμασαν και σταμάτησαν.
Το σταμάτημα έχει επιταχυνθεί και αξίζει να το παρακολουθήσετε, γιατί τα επιχειρήματα είναι πάντα τα ίδια και τα αποτελέσματα όχι.
Κωνσταντινούπολη — Η Τουρκία κατάργησε τη θερινή εξοικονόμηση το 2016 και καθόρισε τη χώρα οριστικά στο UTC+3. Τα ρολόγια δεν ρυθμίζονται ποτέ τώρα, εποχιακά ή διαφορετικά.
Σάο Πάολο — Η Βραζιλία το κατήργησε το 2019. Ο επίσημος συλλογισμός ήταν ότι οι οικονομίες είχαν εξατμιστεί αθόρυβα: ο κλιματισμός είχε αντικαταστήσει τον φωτισμό όπως το πράγμα που άναβε η χώρα, και ο κλιματισμός δεν ενδιαφέρεται για το τι λέει το ρολόι.
Πόλη του Μεξικού — Το Μεξικό την κατάργησε τον Οκτώβριο του 2022 μετά από είκοσι έξι χρόνια. Το επιχείρημα που τελικά κέρδισε δεν αφορούσε την ενέργεια. Ήταν για παιδιά που περπατούσαν στο σχολείο στο σκοτάδι.
Χονολουλού — Η Χαβάη έφυγε τη δεκαετία του 1960 και δεν επέστρεψε ποτέ. Στις 21° βόρεια δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου εποχιακό φως της ημέρας για εξοικονόμηση: η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου διαρκεί περίπου 13 ώρες 26 λεπτά, η μικρότερη περίπου 10 ώρες 50 λεπτά.
Μπογοτά — Η Κολομβία δεν το υιοθέτησε ποτέ καθόλου, για τον απλούστερο δυνατό λόγο. Η Μπογκοτά βρίσκεται στις 4,6° βόρεια. Η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου είναι περίπου 12 ώρες 10 λεπτά. Το συντομότερο είναι περίπου 12 ώρες 6 λεπτά. Δεν υπάρχει τίποτα να σώσει.
Καράτσι — Το Πακιστάν προσπάθησε τρεις φορές, το 2002, το 2008 και το 2009, κάθε φορά κατά τη διάρκεια μιας οξείας κρίσης εξουσίας. Κάθε προσπάθεια εγκαταλείφθηκε. Έκτοτε δεν έχει μετακινήσει τα ρολόγια του.
Ντάκα — Το Μπαγκλαντές προσπάθησε μια φορά, το 2009, και δημιούργησε το πιο περίεργο τέλος σε αυτή τη συλλογή. Η θερινή περίοδος επρόκειτο να λήξει στις 30 Σεπτεμβρίου. Μετά από δημόσια καταγγελία, η κυβέρνηση ώθησε την ημερομηνία λήξης πίσω στις 31 Δεκεμβρίου — έτσι η χώρα πέρασε τον Οκτώβριο, τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο στη θερινή ώρα, το χειμώνα. Μια επανάληψη του 2010 ακυρώθηκε εννέα ημέρες πριν από την έναρξη της.
Μόσχα — Η ιστορία της Ρωσίας είναι η μεγαλύτερη και η πιο μπερδεμένη: η ώρα διατάγματος το 1930, η πραγματική θερινή ώρα στοιβαγμένη πάνω της το 1981, η ώρα διαταγμάτων που καταργήθηκε το 1991 και επαναφέρθηκε το 1992, η θερινή ώρα όλο το χρόνο το 2011 και η μόνιμη κανονική ώρα από το 2011.
Σίδνεϊ — Η Αυστραλία δεν το διευθέτησε ποτέ σε εθνικό επίπεδο, γιατί είναι θέμα πολιτείας. Το Κουίνσλαντ ψήφισε όχι σε δημοψήφισμα το 1992. Η Δυτική Αυστραλία έχει ψηφίσει όχι τέσσερις φορές. Η Νέα Νότια Ουαλία ψήφισε ναι το 1976 και έκτοτε αλλάζει τα ρολόγια της κάθε χρόνο.
Λισαβόνα — Η περίπτωση της Πορτογαλίας είναι η πιο διδακτική, γιατί η Πορτογαλία δεν είναι κατά της θερινής περιόδου. Το χρησιμοποιεί ακόμα. Αυτό που απέρριψε η Πορτογαλία ήταν η συμφωνία της Ισπανίας: μετακόμισε στην Ώρα Κεντρικής Ευρώπης δύο φορές, το 1966–76 και το 1992–96, και αντιστράφηκε και τις δύο φορές. Οι σύλλογοι γονέων σκότωσαν τη δεύτερη προσπάθεια. Τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο στο σκοτάδι και αρνούνταν να πάνε για ύπνο επειδή ήταν ακόμα φως.
Διαβάστε αυτούς τους λόγους μαζί και εμφανίζεται ένα μοτίβο. Σχεδόν κανείς δεν καταργεί τη θερινή εξοικονόμηση λόγω ενεργειακών υπολογισμών. Το καταργούν λόγω πρωινών, και λόγω παιδιών.