Δύο φορές τον χρόνο, περίπου το ένα τρίτο των χωρών του κόσμου αλλάζει την ώρα. Τα άλλα δύο τρίτα είτε δεν ξεκίνησαν ποτέ, είτε το δοκίμασαν και σταμάτησαν.
Οι καταργήσεις πληθαίνουν όλο και πιο γρήγορα, και αξίζει να τις παρακολουθεί κανείς, γιατί τα επιχειρήματα είναι πάντα τα ίδια, ενώ τα αποτελέσματα όχι.
Κωνσταντινούπολη — Η Τουρκία κατάργησε τη θερινή ώρα το 2016 και κλείδωσε μόνιμα τη χώρα στο UTC+3. Τα ρολόγια δεν αλλάζουν πια ποτέ, ούτε εποχικά ούτε για άλλον λόγο.
Σάο Πάολο — Η Βραζιλία την κατάργησε το 2019. Το επίσημο σκεπτικό ήταν ότι η εξοικονόμηση είχε εξανεμιστεί αθόρυβα: ο κλιματισμός είχε πάρει τη θέση του φωτισμού ως αυτό που άναβε η χώρα, και ο κλιματισμός δεν νοιάζεται τι δείχνει το ρολόι.
Πόλη του Μεξικού — Το Μεξικό την κατάργησε τον Οκτώβριο του 2022, ύστερα από είκοσι έξι χρόνια. Τα επιχειρήματα που επικράτησαν αφορούσαν την υγεία και τον ύπνο — και τα παιδιά που πήγαιναν με τα πόδια στο σχολείο μέσα στο σκοτάδι — περισσότερο από την ενέργεια.
Χονολουλού — Η Χαβάη αποχώρησε τη δεκαετία του 1960 και δεν γύρισε ποτέ. Στις 21° βόρεια δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου εποχικό φως της ημέρας για εξοικονόμηση: η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου διαρκεί περίπου 13 ώρες και 26 λεπτά, η μικρότερη περίπου 10 ώρες και 50 λεπτά.
Μπογκοτά — Η Κολομβία τη δοκίμασε μόνο μία φορά — την «Hora Gaviria» του 1992–93, στη διάρκεια μιας ενεργειακής κρίσης — και την εγκατέλειψε μέσα σε έναν χρόνο, για τον πιο απλό λόγο. Η Μπογκοτά βρίσκεται στις 4,7° βόρεια. Η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου διαρκεί περίπου 12 ώρες και 23 λεπτά. Η μικρότερη περίπου 11 ώρες και 51 λεπτά. Δεν υπάρχει τίποτα για εξοικονόμηση.
Καράτσι — Το Πακιστάν τη δοκίμασε τρεις φορές, το 2002, το 2008 και το 2009, κάθε φορά εν μέσω οξείας ενεργειακής κρίσης. Κάθε απόπειρα εγκαταλείφθηκε. Από τότε δεν έχει αλλάξει ξανά τα ρολόγια του.
Ντάκα — Το Μπανγκλαντές τη δοκίμασε μία φορά, το 2009, και έδωσε το πιο παράξενο τέλος αυτής της συλλογής. Η θερινή ώρα θα έληγε στις 30 Σεπτεμβρίου. Ύστερα από δημόσιες διαμαρτυρίες, η κυβέρνηση μετέθεσε τη λήξη στις 31 Δεκεμβρίου — έτσι η χώρα πέρασε τον Οκτώβριο, τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο με θερινή ώρα, μέσα στον χειμώνα. Η επανάληψη του 2010 ακυρώθηκε εννέα ημέρες πριν ξεκινήσει.
Μόσχα — Η ιστορία της Ρωσίας είναι η πιο μακριά και η πιο μπερδεμένη: «ώρα διατάγματος» το 1930, κανονική θερινή ώρα από πάνω της το 1981, κατάργηση της ώρας διατάγματος το 1991 και επαναφορά της το 1992, θερινή ώρα όλο τον χρόνο το 2011, και μόνιμη χειμερινή ώρα από το 2014.
Σίδνεϊ — Η Αυστραλία δεν το ρύθμισε ποτέ σε εθνικό επίπεδο, γιατί είναι αρμοδιότητα των πολιτειών. Το Κουίνσλαντ ψήφισε όχι σε δημοψήφισμα το 1992. Η Δυτική Αυστραλία έχει ψηφίσει όχι τέσσερις φορές. Η Νέα Νότια Ουαλία ψήφισε ναι το 1976 και από τότε αλλάζει τα ρολόγια της κάθε χρόνο.
Λισαβόνα — Η περίπτωση της Πορτογαλίας είναι η πιο διδακτική, γιατί η Πορτογαλία δεν είναι αντίθετη στη θερινή ώρα. Την εφαρμόζει ακόμη. Αυτό που απέρριψε ήταν η ρύθμιση της Ισπανίας: πέρασε δύο φορές στην ώρα Κεντρικής Ευρώπης, το 1966–76 και το 1992–96, και γύρισε πίσω και τις δύο. Τη δεύτερη απόπειρα την τορπίλισαν οι σύλλογοι γονέων. Τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο στο σκοτάδι και αρνούνταν να πέσουν για ύπνο επειδή έξω ήταν ακόμη μέρα.
Διαβάστε αυτούς τους λόγους μαζί και διακρίνεται ένα μοτίβο. Οι ενεργειακοί υπολογισμοί σπάνια κρίνουν το ζήτημα μόνοι τους. Αυτό που γέρνει την πλάστιγγα είναι τα πρωινά — και τα παιδιά.