Ορισμένες χώρες είναι τόσο πλατιές ώστε ο ήλιος ανατέλλει με διαφορά ωρών στα δύο άκρα τους. Καθεμία από αυτές χρειάστηκε να αποφασίσει αν το ρολόι θα ακολουθεί τον ουρανό ή το κράτος. Δεν αποφάσισαν όλες με τον ίδιο τρόπο.
Πεκίνο — Η Κίνα έχει πλάτος περίπου 5.000 χιλιομέτρων και καλύπτει πέντε γεωγραφικές ζώνες ώρας, από τις 73° περίπου έως τις 135° ανατολικά. Το 1918 το Κεντρικό Αστεροσκοπείο της Δημοκρατίας της Κίνας πρότεινε ακριβώς πέντε, που αργότερα έγιναν επίσημες: Κουνλούν σε UTC+5:30, Σιντζιάνγκ–Θιβέτ σε UTC+6, Γκανσού–Σετσουάν σε UTC+7, Τσονγκγιουάν σε UTC+8 και Τσανγκπάι σε UTC+8:30. Το 1949 καταργήθηκαν και οι πέντε και η χώρα πέρασε σε ένα ρολόι: την ώρα Πεκίνου, UTC+8. Το αποτέλεσμα φαίνεται πιο καθαρά στην άκρη της δύσης, όπου στο Κασγκάρ ο ήλιος στην καρδιά του χειμώνα δεν ανατέλλει πριν από τις δέκα περίπου το πρωί σύμφωνα με το επίσημο ρολόι. Στην πράξη, μια δεύτερη, ανεπίσημη ώρα — η ώρα Σιντζιάνγκ ή Ουρουμτσί, δύο ώρες πίσω από το Πεκίνο — χρησιμοποιείται ευρέως εκεί στην καθημερινή ζωή, και η διεθνής βάση δεδομένων ζωνών ώρας έχει καταχώριση γι' αυτήν.
Δελχί — Η Ινδία έκανε την ίδια επιλογή για τον ίδιο δηλωμένο λόγο: την εθνική συνοχή. Η επίσημη ώρα Ινδίας ορίστηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1947 σε UTC+5:30, με βάση έναν μόνο μεσημβρινό στις 82°30′ ανατολικά. Γεωγραφικά η Ινδία εκτείνεται σε σχεδόν 30 μοίρες γεωγραφικού μήκους, αρκετές για δύο ζώνες. Ο ήλιος ανατέλλει σχεδόν δύο ώρες νωρίτερα στο ανατολικό άκρο της Ινδίας απ' ό,τι στο δυτικό, και στο Ασάμ το χειμωνιάτικο ηλιοβασίλεμα μπορεί να έρθει γύρω στις τέσσερις και μισή το απόγευμα, ενώ η εργάσιμη μέρα συνεχίζεται. Οι φυτείες τσαγιού του Ασάμ ζουν αθόρυβα μία ώρα μπροστά από την υπόλοιπη χώρα, με την ανεπίσημη ώρα των φυτειών τσαγιού (Tea Garden Time), από τη βρετανική εποχή — και συνεχίζουν έτσι ως σήμερα.
Μόσχα — Η Ρωσία πήρε τον αντίθετο δρόμο και κράτησε έντεκα ζώνες ώρας, περισσότερες από κάθε άλλη χώρα εκτός από τη Γαλλία, που τις οφείλει στα υπερπόντια εδάφη της. Συγκεντρωτική όμως έγινε με άλλον τρόπο: για το μεγαλύτερο μέρος του περασμένου αιώνα, τα σοβιετικά και ρωσικά σιδηροδρομικά δρομολόγια δημοσιεύονταν σε ώρα Μόσχας σε όλο το δίκτυο, έτσι ένας επιβάτης που επιβιβαζόταν στην Άπω Ανατολή διάβαζε μια ώρα αναχώρησης χωρίς καμία σχέση με τον ήλιο έξω από το παράθυρο.
Μελβούρνη — Η Αυστραλία είναι το αντιπαράδειγμα, και είναι διδακτικό. Επειδή η θερινή ώρα είναι αρμοδιότητα των πολιτειών και όχι της ομοσπονδίας, οι τρεις επίσημες ζώνες ώρας της Αυστραλίας γίνονται πέντε για έξι μήνες τον χρόνο, με δύο διαφορετικές ζώνες μισής ώρας ανάμεσά τους. Κανείς δεν το σχεδίασε αυτό. Κάθε πολιτεία και επικράτεια απάντησε χωριστά στο ερώτημα, και αυτό είναι το σχήμα που πήραν οι απαντήσεις. Φτάνει μάλιστα ως το επίπεδο μεμονωμένων πόλεων: το Μπρόκεν Χιλ, στη Νέα Νότια Ουαλία, ακολουθεί την ώρα της Νότιας Αυστραλίας.
Κουάλα Λουμπούρ — Η Μαλαισία αντιμετώπισε μια μικρότερη εκδοχή του ίδιου προβλήματος, μια ραφή μισής ώρας ανάμεσα στη Χερσόνησο και στην Ανατολική Μαλαισία, και την έκλεισε στα τελευταία τριάντα λεπτά του 1981.
Όλες μαζί, αυτές οι πέντε χώρες διατυπώνουν το επιχείρημα όσο πιο καθαρά γίνεται. Ένα ρολόι μπορεί να είναι ακριβές ή να είναι κοινό. Σε μια αρκετά μεγάλη χώρα, δεν μπορεί να είναι και τα δύο — και καθεμία από αυτές τις κυβερνήσεις χρειάστηκε να διαλέξει ποιο από τα δύο θα θυσιάσει.