Τρέχουσα τοπική ώρα: Παρίσι

Φως της ημέρας μέσα στο έτος: Παρίσι

Το γνωρίζατε;

Η Γαλλία μέτρησε τον πλανήτη και μετά αρνήθηκε να πει «Γκρίνουιτς» για 67 χρόνια

Το 94% των Παριζιάνων ζει σε απόσταση πέντε λεπτών με τα πόδια από κάποιο από τα 1.180 αρτοποιεία (boulangeries) της πόλης.

Σε όλη τη Γαλλία υπάρχουν περίπου 35.000 αρτοποιεία, που εξυπηρετούν περίπου 12 εκατομμύρια πελάτες την ημέρα. Το Ομπσερβατουάρ ντι Πεν — η Γαλλία έχει ένα Παρατηρητήριο Ψωμιού, και αυτό είναι το λιγότερο εκπληκτικό γεγονός στην παράγραφο — υπολογίζει ότι 320 μπαγκέτες καταναλώνονται κάθε δευτερόλεπτο.

Κάντε την αριθμητική και οι αριθμοί διαφωνούν ελαφρώς μεταξύ τους. Οι ομοσπονδίες αρτοποιίας υπολογίζουν την ετήσια παραγωγή σε έξι δισεκατομμύρια μπαγκέτες· άλλες μετρήσεις λένε δέκα δισεκατομμύρια. Έξι δισεκατομμύρια αντιστοιχούν σε περίπου 190 το δευτερόλεπτο σε όλη τη διάρκεια του έτους· ο περίφημος αριθμός 320 ταιριάζει με την υψηλότερη μέτρηση των δέκα δισεκατομμυρίων. Είτε έτσι είτε αλλιώς, κάθε μέρα βγαίνουν από τους γαλλικούς φούρνους κάπου μεταξύ δεκαέξι και είκοσι επτά εκατομμυρίων μπαγκετών.

Η κατανάλωση μειώνεται, και αυτό συμβαίνει εδώ και έναν αιώνα. Ο μέσος Γάλλος τρώει τώρα περίπου 105 γραμμάρια ψωμί την ημέρα, από 114 το 2015. Αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν 900 γραμμάρια. Πριν από την επανάσταση ήταν πιο κοντά στο ένα κιλό, και δεν ήταν συνοδευτικό — ήταν το γεύμα.

Και το επάγγελμα συρρικνώνεται. Το υπουργείο Πολιτισμού σημείωσε, όταν πρότεινε την μπαγκέτα για εγγραφή στην UNESCO, ότι η Γαλλία είχε 55.000 βιοτεχνικά αρτοποιεία το 1970 — ένα για κάθε 900 περίπου άτομα — και 35.000 σήμερα, ένα για κάθε 2.000. Η μπαγκέτα εγγράφηκε ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά το 2022.

Το ρολόι: και εδώ έρχεται το πιο γαλλικό κομμάτι.

Η μπαγκέτα ορίζεται από το νόμο. Ένας νόμος του 1920 όρισε το ελάχιστο βάρος της στα 80 γραμμάρια και το μέγιστο μήκος της στα 40 εκατοστά. Η λέξη μπουλανζερί προστατεύεται από τον Κώδικα Καταναλωτή: για να τη χρησιμοποιήσετε, το ψωμί πρέπει να προετοιμαστεί και να ψηθεί στις εγκαταστάσεις και δεν πρέπει ποτέ να έχει καταψυχθεί.

Η Γαλλία νομοθετεί μονάδες. Το μέτρο, το δευτερόλεπτο και το καρβέλι.

Το 1791 η Γαλλική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε ότι ο κόσμος χρειαζόταν μια μονάδα μήκους που δεν ανήκε σε κανέναν συγκεκριμένα. Όχι πόδι βασιλιά. Κάτι που προέρχεται από την ίδια τη Γη.

Έτσι, μεταξύ 1792 και 1799, Γάλλοι τοπογράφοι τριγωνοποίησαν ένα τόξο του μεσημβρινού που διασχίζει το Παρίσι, από τη Δουνκέρκη στη Βαρκελώνη, εν μέσω μιας επανάστασης και ενός πολέμου, προκειμένου να ορίσουν το μέτρο ως κλάσμα της απόστασης από τον πόλο στον ισημερινό.

Η Γαλλία μέτρησε τον πλανήτη για να εφεύρει έναν χάρακα. Αυτό είναι το επίπεδο δέσμευσης που έχουμε να κάνουμε.

Ο μεσημβρινός του Παρισιού ήταν το μηδενικό γεωγραφικό μήκος της Γαλλίας από το 1667, που καθορίστηκε από την Ακαδημία των Επιστημών και περνούσε από το Αστεροσκοπείο του Παρισιού. Οι γαλλικοί χάρτες, η γαλλική ναυσιπλοΐα και η γαλλική ώρα είχαν όλα αυτόν ως αφετηρία.

Στη συνέχεια, το 1884, είκοσι έξι χώρες συναντήθηκαν στην Ουάσιγκτον και ψήφισαν να κάνουν το Γκρίνουιτς τον κύριο μεσημβρινό του κόσμου. Περίπου το 72% της παγκόσμιας ναυτιλιακής χωρητικότητας τον χρησιμοποιούσε ήδη. Η ψηφοφορία ήταν, στην πράξη, τυπικότητα.

Η Γαλλία δεν το υιοθέτησε. Όχι επί είκοσι επτά χρόνια.

Στις 9 Μαρτίου 1911, η Γαλλία ευθυγράμμισε τελικά τη νόμιμη ώρα της με το Γκρίνουιτς. Ο νόμος όριζε την ώρα Γαλλίας ως «Μέση ώρα Παρισιού, καθυστερημένη κατά εννέα λεπτά και είκοσι ένα δευτερόλεπτα».

Αυτή είναι η μέση ώρα του Γκρίνουιτς. Ακριβώς, στο δευτερόλεπτο — εννέα λεπτά και είκοσι ένα δευτερόλεπτα είναι ακριβώς η διαφορά γεωγραφικού μήκους μεταξύ των δύο παρατηρητηρίων. Η νομοθεσία είχε βρει απλώς έναν τρόπο να λέει GMT χωρίς να λέει Γκρίνουιτς.

Η φράση παρέμεινε στο γαλλικό δίκαιο μέχρι το 1978.

Εξήντα επτά χρόνια κατά τα οποία η εθνική πολιτική ώρα οριζόταν ως η ώρα στο Παρίσι, αλλά πιο αργή. Εν τω μεταξύ, ο Πύργος του Άιφελ μετέδιδε σήματα ώρας δύο φορές την ημέρα από το 1910, στα 40 κιλοβάτ, σε πλοία και αποικίες σε όλο τον κόσμο — από το 1911 μεταδίδοντας τη νόμιμη ώρα της Γαλλίας, που ήταν η ώρα του Γκρίνουιτς, την οποία κανείς στη γαλλική νομοθεσία δεν ήταν διατεθειμένος να αποκαλέσει με το όνομά της.