Παρίσι

Το γνωρίζατε;

Η Γαλλία μέτρησε τον πλανήτη και μετά αρνήθηκε να πει «Γκρίνουιτς» για 67 χρόνια

Το 94% των Παριζιάνων ζει σε απόσταση πέντε λεπτών με τα πόδια από ένα από τα 1.180 μπουλαντζέρια της πόλης.

Σε όλη τη Γαλλία υπάρχουν περίπου 35.000 αρτοποιεία, που εξυπηρετούν περίπου 12 εκατομμύρια πελάτες την ημέρα. Το Observatoire du Pain — η Γαλλία έχει ένα Παρατηρητήριο Ψωμιού, και αυτό είναι το λιγότερο εκπληκτικό γεγονός στην παράγραφο — υπολογίζει ότι 320 μπαγκέτες καταναλώνονται κάθε δευτερόλεπτο.

Κάντε την αριθμητική και οι αριθμοί διαφωνούν ελαφρώς μεταξύ τους. Οι ομοσπονδίες αρτοποιίας ανεβάζουν την ετήσια παραγωγή σε έξι δισεκατομμύρια μπαγκέτες. άλλες μετρήσεις λένε δέκα δισεκατομμύρια. Έξι δισεκατομμύρια λειτουργούν πιο κοντά στις 190 το δευτερόλεπτο καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο περίφημος αριθμός 320 μετράει μόνο ώρες αφύπνισης. Είτε έτσι είτε αλλιώς, είναι κάπου μεταξύ δεκαέξι και είκοσι επτά εκατομμύρια μπαγκέτες που φεύγουν από τους γαλλικούς φούρνους κάθε μέρα.

Η κατανάλωση πέφτει και είναι εδώ και έναν αιώνα. Ο μέσος Γάλλος τρώει τώρα περίπου 105 γραμμάρια ψωμί την ημέρα, από 114 το 2015. Αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν 900 γραμμάρια. Πριν από την επανάσταση ήταν πιο κοντά στο ένα κιλό, και δεν ήταν συνοδευτικό - ήταν το γεύμα.

Το εμπόριο συρρικνώνεται επίσης. Το υπουργείο Πολιτισμού σημείωσε, όταν όρισε την μπαγκέτα για το καθεστώς της UNESCO, ότι η Γαλλία είχε 55.000 βιοτεχνικά αρτοποιεία το 1970 — ένα για κάθε 790 άτομα — και 35.000 σήμερα, ένα για κάθε 2.000. Η μπαγκέτα είχε εγγραφεί ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά 2022.

Το ρολόι: και εδώ είναι το πολύ γαλλικό μέρος.

Η μπαγκέτα ορίζεται από το νόμο. Ένας νόμος του 1920 όρισε το ελάχιστο βάρος του στα 80 γραμμάρια και το μέγιστο μήκος του στα 40 εκατοστά. Η λέξη boulangerie προστατεύεται από τον Κώδικα Καταναλωτή: για να τη χρησιμοποιήσετε, το ψωμί πρέπει να προετοιμαστεί και να ψηθεί στις εγκαταστάσεις και δεν πρέπει ποτέ να έχει καταψυχθεί.

Αυτή είναι η χώρα που καθόρισε τον μετρητή στέλνοντας επιθεωρητές να μετρήσουν ένα τόξο του μεσημβρινού από τη Δουνκέρκη στη Βαρκελώνη, μέσα από μια επανάσταση και έναν πόλεμο. Είναι η χώρα της οποίας ο νόμος όρισε τη δική της ζώνη ώρας, για εξήντα επτά χρόνια, ως «Η μέση ώρα του Παρισιού καθυστερούσε εννέα λεπτά και είκοσι ένα δευτερόλεπτα» — μια ακριβής περιγραφή του Γκρίνουιτς που απέφυγε προσεκτικά να πει τη λέξη.

Η Γαλλία νομοθετεί μονάδες. Το μέτρο, το δεύτερο, και το καρβέλι.

Το 1791 η Γαλλική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε ότι ο κόσμος χρειαζόταν μια μονάδα μήκους που δεν ανήκε σε κανέναν συγκεκριμένα. Όχι πόδι βασιλιά. Κάτι που προέρχεται από την ίδια τη Γη.

Έτσι, μεταξύ 1792 και 1799, Γάλλοι τοπογράφοι τριγωνοποίησαν ένα τόξο του μεσημβρινού που διασχίζει το Παρίσι, από τη Δουνκέρκη στη Βαρκελώνη, μέσω μιας επανάστασης και ενός πολέμου, προκειμένου να ορίσουν το μέτρο ως κλάσμα της απόστασης από τον πόλο στον ισημερινό.

Η Γαλλία μέτρησε τον πλανήτη για να εφεύρει έναν χάρακα. Αυτό είναι το επίπεδο δέσμευσης που έχουμε να κάνουμε.

Ο μεσημβρινός του Παρισιού ήταν το μηδενικό γεωγραφικό μήκος της Γαλλίας από το 1667, που καθορίστηκε από την Ακαδημία των Επιστημών και διέτρεχε το Αστεροσκοπείο του Παρισιού. Γαλλικοί χάρτες, η γαλλική πλοήγηση και η γαλλική ώρα έτρεχαν όλα από αυτό.

Στη συνέχεια, το 1884, είκοσι έξι χώρες συναντήθηκαν στην Ουάσιγκτον και ψήφισαν να κάνουν το Γκρίνουιτς τον κύριο μεσημβρινό του κόσμου. Περίπου το 72% της παγκόσμιας χωρητικότητας ναυτιλίας το χρησιμοποιούσε ήδη. Η ψηφοφορία ήταν, πρακτικά, τυπική.

Η Γαλλία δεν το υιοθέτησε. Όχι για είκοσι επτά χρόνια.

Το ρολόι: στις 9 Μαρτίου 1911, η Γαλλία ευθυγράμμισε τελικά τη νόμιμη ώρα της με το Γκρίνουιτς. Ο νόμος όριζε την ώρα Γαλλίας ως "Μέση ώρα Παρισιού, καθυστερημένη κατά εννέα λεπτά και είκοσι ένα δευτερόλεπτα."

Αυτή είναι η μέση ώρα του Γκρίνουιτς. Ακριβώς, στο δεύτερο — εννέα λεπτά είκοσι ένα είναι ακριβώς η διαφορά μήκους μεταξύ των δύο παρατηρητηρίων. Η νομοθεσία είχε βρει απλώς έναν τρόπο να λέει GMT χωρίς να λέει Γκρίνουιτς.

Η φράση παρέμεινε στο γαλλικό δίκαιο μέχρι το 1978.

Εξήντα επτά χρόνια εθνικής πολιτικής ώρας ορίστηκε ως η ώρα στο Παρίσι, αλλά πιο αργή. Εν τω μεταξύ, ο Πύργος του Άιφελ μετέδιδε ωριαία σήματα ώρας από το 1910, στα 40 κιλοβάτ, σε πλοία και αποικίες σε όλο τον κόσμο - μεταδίδοντας την ώρα του Παρισιού, που ήταν η ώρα του Γκρίνουιτς, την οποία κανείς στο γαλλικό καταστατικό δεν ήταν διατεθειμένος να αποκαλέσει με το όνομά της.

Ετήσια ηλιοφάνεια