Οι περισσότερες αποφάσεις για την ώρα σε αυτή τη σειρά απομάκρυναν μια πόλη ακόμη περισσότερο από τον δικό της ήλιο.
Η Ισπανία πέρασε στην ώρα Βερολίνου το 1940 και έμεινε εκεί. Η Μαλαισία και η Σιγκαπούρη στρογγύλεψαν προς τα πάνω το 1982. Η Τουρκία κλειδώθηκε μόνιμα στο UTC+3 το 2016. Η Ισλανδία κατάργησε την αλλαγή ώρας το 1968 κρατώντας για πάντα τη θερινή ώρα. Σε κάθε περίπτωση μια κυβέρνηση προτίμησε τη διοικητική ευκολία από την αστρονομική ακρίβεια, και το χάσμα ανάμεσα στο ρολόι και στον ουρανό μεγάλωσε.
Τέσσερις ξεχωρίζουν επειδή πήγαν προς την αντίθετη κατεύθυνση — και το είπαν ανοιχτά.
Αστανά, 2024 — η πιο καθαρή περίπτωση και η πιο πρόσφατη.
Ως το 2024 το Καζακστάν ήταν χωρισμένο σε δύο ζώνες ώρας, UTC+5 στα δυτικά και UTC+6 στα ανατολικά. Την 1η Μαρτίου 2024 ολόκληρη η χώρα πέρασε σε μία ζώνη: UTC+5. Τα ρολόγια στην Αστανά, στο Αλμάτι, στο Σιμκέντ και σε δώδεκα περιφέρειες γύρισαν μία ώρα πίσω.
Αυτό που το κάνει ασυνήθιστο είναι ο λόγος που δόθηκε. Καζάκοι επιστήμονες υποστήριξαν ότι το UTC+6 δεν αντιστοιχούσε στον φυσικό ηλιακό χρόνο, και ότι αυτό επηρέαζε αρνητικά τους βιολογικούς ρυθμούς και την ανθρώπινη υγεία. Η κυβέρνηση διάλεξε τη ζώνη που ήταν πιο κοντά στον ήλιο.
Η Αστανά πέρασε από περίπου 74 λεπτά μπροστά από το δικό της ηλιακό μεσημέρι σε περίπου 14.
→ Αστανά
Λισαβόνα, 1976 και 1996 — δύο φορές απορρίφθηκε, δύο φορές ανατράπηκε.
Η Πορτογαλία βρίσκεται περίπου στις 9° δυτικά, στην ίδια ευθεία με τη Βρετανία και την Ιρλανδία, και ανήκει στην ώρα GMT. Παρ' όλα αυτά δοκίμασε δύο φορές την ώρα Κεντρικής Ευρώπης: από το 1966 έως το 1976, και ξανά από το 1992 έως το 1996. Και τις δύο φορές γύρισε πίσω.
Τη δεύτερη επιστροφή την επέβαλαν οι σύλλογοι γονέων. Τα παιδιά έφευγαν για το σχολείο στο σκοτάδι και αρνούνταν να πέσουν για ύπνο όσο έξω ήταν ακόμη μέρα.
→ Λισαβόνα
Καράκας, 1912 και 2007 — ο σωστός μεσημβρινός, που υιοθετήθηκε δύο φορές.
Το κέντρο της Βενεζουέλας βρίσκεται κοντά στις 67°30′ δυτικά, σχεδόν ακριβώς στη μέση ανάμεσα στους μεσημβρινούς αναφοράς των 60° και των 75°. Καμία ζώνη ακέραιης ώρας δεν ταιριάζει.
Το 1912 η χώρα υιοθέτησε το UTC−4:30, με κέντρο τον μεσημβρινό πάνω στον οποίο πράγματι βρίσκεται. Το Καράκας απείχε τότε περίπου δύο λεπτά από το ηλιακό του μεσημέρι. Η χώρα το εγκατέλειψε το 1965 για να ευθυγραμμιστεί με τη διεθνή πρακτική των ακέραιων ωρών και το επανέφερε τον Δεκέμβριο του 2007.
Το εγκατέλειψε ξανά το 2016, εν μέσω ενεργειακής κρίσης. Σήμερα το Καράκας πηγαίνει περίπου 28 λεπτά μπροστά από τον ήλιο.
→ Καράκας
Σεούλ, 1954 — επιστροφή σε έναν προαποικιακό μεσημβρινό.
Η Κορέα υιοθέτησε το UTC+8:30 το 1908, με βάση τον μεσημβρινό των 127,5° ανατολικά — πάνω κάτω το αστρονομικά σωστό για τη χερσόνησο. Το 1912, υπό την ιαπωνική αποικιοκρατία, ο γενικός κυβερνήτης το άλλαξε σε UTC+9 για να συμπίπτει με την Ιαπωνία.
Στις 21 Μαρτίου 1954 η κυβέρνηση επανέφερε το UTC+8:30, το προαποικιακό και ακριβέστερο πρότυπο. Κράτησε ως το 1961, όταν η χώρα γύρισε στο UTC+9, επικαλούμενη διοικητική αποτελεσματικότητα και συντονισμό με τους εμπορικούς εταίρους.
Η Σεούλ έχει λοιπόν αποκτήσει δύο φορές την αστρονομικά σωστή ζώνη ώρας και την έχει εγκαταλείψει δύο φορές.
→ Σεούλ
Τι κοινό έχουν αυτές οι τέσσερις.
Όχι πολλά, εκτός από το ότι σε κάθε περίπτωση κάποιος διατύπωσε το επιχείρημα ανοιχτά. Πορτογάλοι γονείς που μιλούσαν για σκοτεινά πρωινά. Καζάκοι επιστήμονες που μιλούσαν για τον κιρκάδιο ρυθμό. Οι κυβερνήσεις της Βενεζουέλας και της Κορέας που μιλούσαν για τον μεσημβρινό πάνω στον οποίο πράγματι βρίσκεται η χώρα.
Τις περισσότερες φορές, το ρολόι μετακινήθηκε για το εμπόριο, για ευθυγράμμιση, για έναν σύμμαχο, για έναν κατακτητή ή για έναν ενεργειακό υπολογισμό — και τον ήλιο δεν τον ρώτησε κανείς.