Σχεδόν κάθε απόφαση του ρολογιού αυτής της σειράς μετακινούσε μια πόλη πιο μακριά από τον ήλιο της.
Η Ισπανία πήγε ώρα Βερολίνου το 1940 και έμεινε. Η Μαλαισία και η Σιγκαπούρη στρογγυλοποιήθηκαν το 1982. Η Τουρκία σταθεροποιήθηκε μόνιμα στο UTC+3 το 2016. Η Ισλανδία κατάργησε τη θερινή ώρα το 1968 διατηρώντας για πάντα τη θερινή ώρα. Σε κάθε περίπτωση, μια κυβέρνηση επέλεξε τη διοικητική ευκολία αντί της αστρονομικής ακρίβειας και το χάσμα μεταξύ του ρολογιού και του ουρανού έγινε μεγαλύτερο.
Τέσσερις έχουν πάει από την άλλη πλευρά.
ASTANA, 2024 — η πιο ξεκάθαρη περίπτωση και η πιο πρόσφατη.
Για 96 χρόνια το Καζακστάν χωρίστηκε σε δύο ζώνες ώρας, UTC+5 στα δυτικά και UTC+6 στα ανατολικά. Την 1 Μαρτίου 2024 ολόκληρη η χώρα μετακινήθηκε σε μια ενιαία ζώνη: UTC+5. Τα ρολόγια στην Αστάνα, το Αλμάτι, το Σίμκεντ και τις δώδεκα περιοχές γύρισαν πίσω μια ώρα.
Ο αναφερόμενος λόγος είναι που το κάνει αυτό ασυνήθιστο. Καζακοί επιστήμονες υποστήριξαν ότι το UTC+6 δεν αντιστοιχούσε στον φυσικό ηλιακό χρόνο και ότι αυτό επηρέασε αρνητικά τους βιολογικούς ρυθμούς και την ανθρώπινη υγεία. Η κυβέρνηση επέλεξε τη μετατόπιση πιο κοντά στον ήλιο.
Η Αστάνα πήγε από περίπου 74 λεπτά πριν από το δικό της ηλιακό μεσημέρι σε περίπου 14.
ΛΙΣΑΒΩΝΑ, 1976 και 1996 — δύο φορές απορρίφθηκε, δύο φορές αντιστράφηκε.
Η Πορτογαλία βρίσκεται περίπου στις 9° δυτικά, στη γραμμή με τη Βρετανία και την Ιρλανδία, και ανήκει στο GMT. Δοκίμασε ούτως ή άλλως δύο φορές την Ώρα Κεντρικής Ευρώπης: από 1966 έως 1976 και ξανά από 1992 έως 1996. Και τις δύο φορές πήγε πίσω.
Η δεύτερη ανατροπή έγινε από συλλόγους γονέων. Τα παιδιά έφευγαν για το σχολείο στο σκοτάδι και αρνούνταν να πάνε για ύπνο όσο ήταν ακόμα φως.
ΚΑΡΑΚΑΣ, 1912 και 2007 — ο σωστός μεσημβρινός, που υιοθετήθηκε δύο φορές.
Η Βενεζουέλα είναι κεντραρισμένη κοντά στις 67°30′ δυτικά, σχεδόν ακριβώς στα μισά του δρόμου μεταξύ των τυπικών μεσημβρινών στις 60° και 75°. Δεν χωράει ούτε ζώνη ολόκληρης ώρας.
Το 1912 η χώρα υιοθέτησε το UTC−4:30, με επίκεντρο τον μεσημβρινό στον οποίο βρίσκεται στην πραγματικότητα. Το Καράκας ήταν τότε περίπου δύο λεπτά από το ηλιακό του μεσημέρι. Το εγκατέλειψε αυτό το 1965 για να συμμορφωθεί με τη διεθνή πρακτική της όλης ώρας και το πήρε πίσω τον Δεκέμβριο του 2007.
Το εγκατέλειψε ξανά το 2016, κατά τη διάρκεια μιας κρίσης ηλεκτρικής ενέργειας. Σήμερα το Καράκας τρέχει περίπου 28 λεπτά μπροστά από τον ήλιο.
ΣΕΟΥΛΗ, 1954 — αποκατάσταση ενός προ-αποικιακού μεσημβρινού.
Η Κορέα υιοθέτησε το UTC+8:30 το 1908, με βάση τις 127,5° ανατολικά — κάτι που είναι αστρονομικά σωστό για τη χερσόνησο. Το 1912, υπό την ιαπωνική αποικιακή κυριαρχία, ο Γενικός Κυβερνήτης το μετέφερε στο UTC+9 για να ταιριάζει με την Ιαπωνία.
Στις 21 Μαρτίου 1954 η κυβέρνηση επανέφερε το UTC+8:30, το προ-αποικιακό πρότυπο και το πιο ακριβές. Διήρκεσε μέχρι το 1961, όταν η χώρα επέστρεψε στο UTC+9 επικαλούμενη διοικητική αποτελεσματικότητα και συντονισμό με τους εμπορικούς εταίρους.
Ως εκ τούτου, η Σεούλ είχε την αστρονομικά σωστή ζώνη ώρας δύο φορές και την εγκατέλειψε δύο φορές.
Τι κοινό έχουν αυτά τα τέσσερα.
Όχι πολύ, εκτός από το ότι σε κάθε περίπτωση κάποιος έκανε το επιχείρημα δυνατά. Πορτογάλοι γονείς που μιλούν για σκοτεινά πρωινά. Καζακοί επιστήμονες μιλούν για τον κιρκάδιο ρυθμό. Οι κυβερνήσεις της Βενεζουέλας και της Κορέας μιλούν για τον μεσημβρινό στον οποίο βρίσκεται στην πραγματικότητα η χώρα.
Οπουδήποτε αλλού, το ρολόι κινούνταν για εμπόριο, για ευθυγράμμιση, για σύμμαχο, για έναν κατακτητή ή για έναν υπολογισμό ενέργειας — και ο ήλιος δεν ρωτήθηκε.