هر عنصر ساعتی که این مطلب را در آن می خوانید، توسط شخصی، در جایی، به دلیلی اختراع شده است که معمولاً هیچ ارتباطی با آنچه که شده است، ندارد.
قاهره این روز را به ما داد. ستاره شناسان مصری آسمان را به 36 گروه ستاره تقسیم کردند - دکان - و از آنها به عنوان ساعت شب استفاده کردند: دوازده تا در طول یک شب کامل قابل مشاهده بودند، بنابراین شب دوازده ساعت و روز دوازده ساعت می شد. این همان جایی است که روز 24 ساعته از آنجا می آید و هرگز تجدید نظر نشده است. همین سیستم یک سال مدنی 365 روزه را تولید کرد که مصر پس از آن از دادن یک روز کبیسه امتناع کرد، بنابراین تقویم آن در فصول به عقب رفت و حدود 1460 سال طول کشید تا دوباره با ظهور سیریوس هماهنگ شود.
آتن دستگاه را نگه می دارد. مکانیسم Antikythera که در سال 1901 از یک کشتی غرق شده بیرون کشیده شد و در سال 1902 به عنوان یک دستگاه چرخ دنده شناخته شد، در حدود 150 تا 100 قبل از میلاد ساخته شد. خسوف ها را پیش بینی کرد، حرکت نامنظم ماه را ردیابی کرد، سیارات را نشان داد و چرخه المپیک را شمارش معکوس کرد. برای 1400 سال هیچ چیز با پیچیدگی قابل مقایسه ظاهر نشد.
رم تقویم را به ما داد. در سال 1582، گریگوری سیزدهم ده روز را حذف کرد و مهمتر از آن، قانون سال کبیسه را ثابت کرد: بخش پذیر بر چهار، به جز قرن ها، مگر اینکه بر چهارصد بخش پذیر باشد. این قانون در هر دستگاه روی زمین بی‌صدا اجرا می‌شود.
شیکاگو منطقه زمانی را به ما داد. قبل از 18 نوامبر 1883، آمریکای شمالی تقریباً در سیصد زمان محلی خورشیدی بود. راه‌آهن به سادگی پنج منطقه را در یک قاره (چهار منطقه در ایالات متحده) بدون درخواست از هیچ دولتی تحمیل کرد. ساعت های شیکاگو نه دقیقه و سی و دو ثانیه عقب افتاده بود و شهر آن روز دو بار ظهر بود.
لندن به ما صفر داد. در سال 1884، نمایندگان بیست و پنج کشور رأی دادند که طول جغرافیایی صفر از دایره ترانزیت هوایی در گرینویچ عبور کند. هر منطقه زمانی روی زمین از روی آن خط اندازه گیری می شود - که همانطور که GPS بعداً نشان داد، حدود 102 متر از جایی است که نصف النهار مرجع مدرن در واقع می افتد.
پاریس متر را با اندازه گیری قوس نصف النهار از دانکرک تا بارسلون از طریق انقلاب و جنگ به ما داد. سپس کلمه "گرینویچ" را به طور کلی از قانون زمان خود دور نگه داشت: از سال 1911 زمان قانونی "میانگین زمان پاریس، تاخیر 9 دقیقه و 21 ثانیه" بود تا اینکه UTC در سال 1978 این عبارت را جایگزین کرد.
ولینگتون به ما صرفه جویی در نور روز را در قالب مقاله ای به انجمن فلسفی ولینگتون در سال 1895 توسط یک حشره شناس که خواهان نور بیشتری برای صید شب پره ها بود، به ما داد. به او خندیدند.
برلین صرفه جویی در روز را به شکلی که در واقع اتفاق افتاد به ما داد: دستوری که در 6 آوریل 1916 صادر شد، که در 30 آوریل اجرایی شد، برای صرفه جویی در زغال سنگ در زمان جنگ. در عرض دو ماه بیشتر کشورهای اروپایی از جمله بریتانیا، فرانسه و پرتغال که همگی در جنگ با آلمان بودند، آن را کپی کردند.
کپنهاگ جاه طلبانه ترین ساعتی را که تا به حال توسط یک نفر طراحی شده است به ما داد - Verdensur ینس اولسن، دوازده حرکت، 15448 قسمت، هر هفته با دست پیچ می شود، با دنده ای که هر 25753 سال یک دور کامل می کند.
زوریخ منضبط ترین را به ما داد: ساعت ایستگاهی که عقربه دوم آن عمداً 58.5 ثانیه از هر 60 ثانیه اشتباه می کند، زودتر می رسد و منتظر می ماند، به طوری که می تواند در تنها لحظه ای که اهمیت دارد دقیقاً درست باشد.