Sérhver þáttur klukkunnar sem þú ert að lesa þetta á var fundinn upp af einhverjum, einhvers staðar, af ástæðu sem hafði venjulega ekkert með það að gera.
Kaíró gaf okkur daginn. Egypskir stjörnufræðingar skiptu himninum í 36 stjörnuhópa — dekana — og notuðu þá sem næturklukku: tólf sáust yfir heila nótt, svo nóttin varð tólf klukkustundir og dagurinn tólf til að passa. Þaðan kemur 24 stunda sólarhringurinn og hann hefur aldrei verið endurskoðaður. Sama kerfi gaf af sér 365 daga borgaralegt ár, sem Egyptaland neitaði síðan að gefa hlaupdag, svo dagatal þess reikaði afturábak í gegnum árstíðirnar og tók 1.460 ár að stilla upp á nýtt.
Aþena gaf okkur vélina. Antikythera vélbúnaðurinn, dreginn úr skipsflaki árið 1901 og viðurkenndur sem gírbúnaður árið 1902, var smíðaður um 150–100 f.Kr. Það spáði fyrir um myrkva, fylgdist með óreglulegri hreyfingu tunglsins, sýndi pláneturnar og taldi niður Ólympíuhringinn. Ekkert sambærilegt flókið birtist í 1.400 ár.
Róm gaf okkur dagatalið. Árið 1582 eyddi Gregoríus XIII tíu dögum og, sem mikilvægara var, lagaði hlaupársregluna: deilanleg með fjórum, nema aldir, nema hún væri deilanleg með fjögur hundruð. Sú regla er í gangi hljóðlaust í öllum tækjum á jörðinni.
Chicago gaf okkur tímabeltið. Fyrir 18. nóvember 1883 hljóp Norður-Ameríka á um það bil þrjú hundruð staðbundnum sólartíma. Járnbrautirnar settu einfaldlega fjögur svæði á meginlandi án þess að spyrja nokkura ríkisstjórn. Klukkur Chicago voru settar aftur í níu mínútur og þrjátíu og tvær sekúndur og borgin hafði hádegi tvisvar síðdegis.
London gaf okkur núllið. Árið 1884 samþykktu tuttugu og sex lönd að lengdargráðu núll myndi liggja í gegnum Airy Transit Circle í Greenwich. Hvert tímabelti á jörðinni er mælt frá þeirri línu — sem, eins og GPS sýndi síðar, er um 102 metrar frá þeim stað sem viðmiðunarlengdarbaugur nútímans fellur.
París gaf okkur mælinn, með því að mæla lengdarbaug frá Dunkerque til Barcelona í gegnum byltingu og stríð. Það neitaði síðan að segja orðið „Greenwich“ í lögum fyrr en 1978.
Auckland gaf okkur sumartíma, í formi blaðs sem lesið var fyrir Wellington Philosophical Society árið 1895 af skordýrafræðingi sem vildi meira kvöldljós til að veiða mölflugur. Það var hlegið að honum.
Berlín gaf okkur sumartíma í þeirri mynd sem gerðist í raun og veru: skipun 30. apríl 1916, um að spara kol á stríðstímum. Innan sex vikna höfðu tugir landa afritað það, þar á meðal nokkur í stríði við Þýskaland.
Kaupmannahöfn gaf okkur metnaðarfyllstu klukku sem smíðað hefur verið af einum manni — Verdensur Jens Olsens, tólf hreyfingar, 15.448 hlutar, vafið handvirkt í hverri viku, með gír sem klárar eina snúning á 25.753 ára fresti.
Zürich gaf okkur agaðasta klukkuna: stöðarklukku þar sem sekúnduvísan er vísvitandi röng í 58,5 sekúndur af hverjum 60, mætir snemma og bíður, svo að hún geti verið nákvæmlega rétt á einu augnablikinu sem skiptir máli.