نیمه شب یک پاسخ واضح نیست. این یک انتخاب است و در بیشتر تاریخ بشریت محبوب ترین انتخاب نبود.
یک روز باید از جایی شروع شود، و واقعاً فقط سه نامزد وجود دارد: زمانی که خورشید طلوع می کند، زمانی که غروب می کند، یا در نقطه ای دلخواه در تاریکی که هیچ کس تماشا نمی کند. هر یک از این سه استاندارد رسمی ملی بوده اند و دو مورد از آنها هنوز هم هستند.
قاهره - جایی که روز بیست و چهار ساعته اختراع شد.
ستاره شناسان مصری آسمان را به 36 گروه ستاره ای به نام دکان تقسیم کردند و از آنها به عنوان ساعت شب استفاده کردند. دوازده ساعت در طول یک شب کامل قابل مشاهده بودند، بنابراین شب دوازده ساعت شد - و روز دوازده ساعت شد.
این همان جایی است که روز 24 ساعته از آنجا می آید و هرگز تجدید نظر نشده است. همین سیستم یک تقویم مدنی 365 روزه را بدون هیچ روز کبیسه تولید کرد. هنگامی که بطلمیوس سوم پیشنهاد افزودن یکی را در سال 238 قبل از میلاد داد، اصلاحات هرگز اجرا نشد. سپس تقویم به مدت 1460 سال در طول فصول به عقب رفت و سپس با طلوع مجدد سیریوس مطابقت داشت.
→ قاهره
استانبول - جایی که روز با غروب آفتاب شروع شد، تا سال 1926.
در سیستم alaturka عثمانی، ساعت دوازده لحظه غروب خورشید بود. این بدان معناست که لحظه هر روز حرکت می کرد و هر ساعت در کشور باید هر چند روز یکبار، در تمام سال، برای همیشه اصلاح می شد.
آن کار نمی تواند متمرکز باشد. به موواکیتان ها - اتاق های زمان سنجی متصل به مساجد - با متخصصانی نیاز داشت که به طور مستمر محاسبه و تنظیم می کردند تا شهر تقریباً با خودش موافق باشد.
قانون 697 که در 26 دسامبر 1925 در آنکارا تصویب شد، آن را از 1 ژانویه 1926 لغو کرد.
نایروبی - جایی که روز هنوز با طلوع خورشید شروع می شود.
زمان سواحیلی از سپیده دم حساب می شود. هفت صبح طبق حساب بین المللی saa moja - ساعت اول است. افست دقیقاً شش ساعت است و روز و شب به صورت دو چرخه دوازده ساعته مجزا اجرا می شود.
این در سراسر کنیا، تانزانیا و اوگاندا استفاده روزانه است. شرق آفریقای های چندزبانه بسته به زبانی که صحبت می کنند، سیستم ها را تغییر می دهند.
این کار می کند زیرا نایروبی در 1.3 درجه جنوبی قرار دارد، جایی که طلوع خورشید در تمام سال به سختی حرکت می کند.
→ نایروبی
ADDIS ABABA - همان اصل، به علاوه یک سال متفاوت.
اتیوپی نیز روز خود را از سپیده دم آغاز می کند: شش صبح در سطح بین المللی ساعت دوازده در اتیوپی است. در کنار آن، تقویمی شامل سیزده ماه - دوازده سی روزه به اضافه یک سیزدهم کوتاه به نام Pagumē - که در حال حاضر هفت تا هشت سال از میلادی عقب است، اجرا می کند.
ساختار آن تقویم تقویم مدنی مصر باستان است که از طریق کلیسای قبطی به ارث رسیده است. چارچوبی که مصر پنج هزار سال پیش ساخته بود هنوز در اینجا اجرا می شود.
پراگ - ساعتی که از انتخاب خودداری می کند.
Orloj از 1410 روی دیوار تالار شهر قدیمی پراگ در حال اجرا است. به طور همزمان نشان می دهد:
- زمان بوهمی قدیم، که در آن روز با غروب آفتاب شروع می شود - همان اصل استانبول عثمانی
- زمان بابل، که در آن روز با طلوع خورشید شروع می شود و ساعات روشنایی روز بدون در نظر گرفتن طول به دوازده تقسیم می شود - طلوع خورشید مانند نایروبی و آدیس آبابا شروع می شود، اگرچه ساعات آنها ثابت است.
- زمان اروپای مرکزی - ساعت ثابت، از نیمه شب شمارش می شود
- زمان جانبی - نسبت به ستاره ها به جای خورشید اندازه گیری می شود
یک صفحه ساعت. چهار پاسخ به این سوال که یک روز از چه زمانی شروع می شود. همه به یکباره در حال اجرا هستند. همه درسته
در هر جای دیگر این مجموعه، شهری در مورد این سیستم ها بحث می کند و یکی را انتخاب می کند. پراگ ماشینی ساخت که همه آنها را نشان می دهد و تصمیم گیری را به هر کسی که نگاه می کند واگذار کرد.
→ پراگ