استانبول

آیا می‌دانستید؟

استانبول یک بار هر چند روز یکبار ساعت خود را تنظیم مجدد می کند. در حال حاضر هرگز آنها را بازنشانی نمی کند در همه.

برآورد خود شهرداری کلانشهر استانبول تعداد گربه های خیابانی در شهر را در حدود 125000 نشان می دهد. گربه های خانگی را اضافه کنید و این رقم تقریباً 200000 است. در کنار آنها حدود 130000 سگ خیابانی وجود دارند.

هیچ کس عدد واقعی را نمی داند و شهرداری این را می گوید. شمارش جمعیت حیواناتی که در حال پرسه زدن آزاد هستند واقعاً سخت است. روش‌های مختلف مجموع‌های بسیار متفاوتی را تولید می‌کنند، و ارقام در عرض چند سال کهنه می‌شوند.

اما اینجا بخشی است که ارزش انجام محاسبات را دارد.

شهرداری یک تن غذای خشک در روز را در بین 199 نقطه تغذیه تعیین شده در سطح شهر توزیع می کند.

یک تن بسیار زیاد به نظر می رسد. آن را بر جمعیت تخمینی حیوانات خیابانی تقسیم کنید - آن را 255000 گربه و سگ بنامید - و به حدود چهار گرم در هر روز می رسد. یک گربه چیزی حدود شصت می خورد.

بنابراین دولت شهر حداکثر چند درصد از آنچه را که حیوانات خیابانی استانبول می خورند، تامین می کند. نود و درصد دیگر متعلق به افراد است: مغازه دارانی که کاسه ها را بیرون می گذارند، ساکنانی که کیسه ای کیبل در کنار در دارند، آشپزخانه های رستوران ها، و خانه های کوچک چوبی گربه که روی سنگفرش ها ظاهر می شوند بدون اینکه کسی آن را سازماندهی کند.

گربه ها اسم دارند برخی آثار تاریخی دارند. تومبیلی که از حالت لم دادن روی یک آرنج روی سنگفرش کادیکوی عکاسی کرد، در سطح بین المللی شهرت یافت و پس از مرگش با مجسمه ای برنزی یاد شد. گلی در ایاصوفیه زندگی می کرد و گردشگرانی که برای دیدن این ساختمان آمده بودند از او دیدن کردند.

ساعت: که راه مفیدی برای رسیدن به نحوه نگهداری زمان در این شهر است.

در بیشتر تاریخ عثمانی، استانبول به وقت گوروبی اجرا می‌شد - ساعت‌ها از غروب خورشید حساب می‌شد. ساعت دوازده ظهر و نیمه شب نبود. ساعت دوازده لحظه غروب خورشید بود.

به معنای مکانیکی آن فکر کنید. غروب حرکت می کند. هر روز حرکت می کند. بنابراین یک ساعت تنظیم شده روی زمان عثمانی در عرض چند روز اشتباه بود و باید به طور مداوم، در تمام طول سال، برای همیشه تنظیم می شد. این سیستم بعدها به نام alaturka saat شناخته شد تا آن را از سیستم alafranga اروپایی متمایز کند.

این نیاز به متخصصین داشت. به مساجد بزرگ موواکیتان - اتاق های زمان سنجی - که توسط یک مووکیت متخصص آموزش دیده در نجوم و ریاضیات کار می کرد، متصل بودند. کار او محاسبه پنج وقت نماز با استفاده از اسطرلاب، ربع، ساعت آفتابی و ساعت آب و بعداً ساعتهای مکانیکی بود. علی کوشچو، که در 1472 در استانبول اقامت گزید، با کار زمان سنجی در مسجد فاتح مرتبط است.

برای مدت طولانی از قرن نوزدهم، استانبول به سادگی بر روی هر دو سیستم به طور همزمان اجرا می شد. ساعت‌های کاخ عثمانی با دو صفحه - آلاتورکا و آلافرانگا - بر روی یک صفحه ساخته می‌شدند، زیرا امپراتوری واقعاً به دانستن هر دو شماره نیاز داشت.

ادارات دولتی در حدود سال 1912 به وقت اروپا منتقل شدند. قانون شماره. 697، مورخ 26 دسامبر 1925، زمان آلاتورکا را از 1 ژانویه 1926 لغو کرد. خود موواکیتان ها تا 1952، بیش از ربع قرن پس از غیرقانونی شدن سیستمی که در آنها خدمت می کردند، به طور رسمی تعطیل نشدند.

استانبول همیشه بر روی اصلاحات کوچک ثابت انجام شده توسط دست های مجزا انجام می شود. قرن‌ها به ساعت‌هایش غذا می‌داد و هنوز هم به گربه‌هایش از این طریق غذا می‌دهد. حالا ببینید استانبول به کجا ختم شد.

در سال 2016، ترکیه ساعت تابستانی را لغو کرد و کشور را برای همیشه در UTC+3 ثابت کرد. ساعت ها هرگز تنظیم نمی شوند. نه فصلی، نه هرگز.

استانبول در 29 درجه شرقی قرار دارد. UTC+3 برای نصف النهار 45 ساخته شده است. این بدان معناست که استانبول اکنون تقریباً 64 دقیقه جلوتر از خورشید خود حرکت می کند - به طور دائم و با طراحی. در اواخر آذر، طلوع آفتاب تا حدود 8:30 صبح نمی رسد. پانزده میلیون نفر روزهای زمستانی خود را در تاریکی و عمدا آغاز می کنند.

بنابراین این شهری است که زمانی منجمان مسجدی را به کار می‌گرفت تا ساعت‌هایش را در مکالمه مداوم با آسمان واقعی نگه دارند و اکنون با عدد ثابتی کار می‌کند که اصلاً در مورد آسمان مشورت نمی‌شود.

هر دو تصمیم عمدی بود. هر دو در مورد مدرن بودن بودند. آنها دقیقاً متضاد هستند.

روشنایی سالانه در استانبول