منطقه زمانی یک سازش است. خورشید در لحظه‌ای متفاوت در هر مکان روی زمین به بالاترین نقطه خود می‌رسد و هیچ ساعتی نمی‌توانست آن را ردیابی کند، بنابراین جهان موافقت کرد که دور آن بچرخد.
بیشتر شهرها چند دقیقه دور می شوند و هیچ کس متوجه نمی شود. برخی از شهرها بیش از یک ساعت دور می شوند - و هنگامی که آن را بشناسید، می توانید آن را در خیابان ببینید.
مادرید شناخته شده ترین مورد است. اسپانیا در سال 1901 زمان گرینویچ را پذیرفت، چیزی که جغرافیای آن خواستار آن است. سرزمین اصلی اسپانیا با بریتانیا، پرتغال و مراکش صف آرایی می کند. سپس در 16 مارس 1940 ساعت ها یک ساعت جلو رفت تا با آلمان نازی مطابقت داشته باشد و هرگز به عقب بازگردانده نشد. مادرید اکنون در زمستان 75 دقیقه جلوتر از خورشید خود و در تابستان حدود دو ساعت جلوتر می دود. اسپانیایی ها ناهار را در ساعت 2 بعد از ظهر و شام را در ساعت 9 شب می خورند - اما در منطقه جغرافیایی منطقه زمانی اسپانیا، ساعت 13:00 و 20:00 است، دقیقا زمانی که بقیه اروپا غذا می خورند.
کوالالامپور و سنگاپور تقریباً در 73 و 65 دقیقه عقب هستند و با هم به آنجا رسیدند. در ساعت 11:30 شب 31 دسامبر 1981، مالزی شبه جزیره مالزی را نیم ساعت به جلو برد تا فاصله زمانی با صباح و ساراواک را کاهش دهد. سنگاپور همان تغییر را در همان لحظه ایجاد کرد. سنگاپور تقریباً دقیقاً روی خط استوا قرار دارد، جایی که طلوع خورشید باید در ساعت شش و غروب خورشید برای همیشه باشد - در عوض خورشید حدود هفت طلوع می کند و حدود هفت غروب می کند.
استانبول در 64 دقیقه است و از مسیر دیگری به آنجا رسید: ترکیه در سال 2016 صرفه جویی در نور روز را لغو کرد و کشور را برای همیشه در UTC+3، منطقه ای که برای نصف النهار 45 ساخته شده بود، ثابت کرد. در اواخر دسامبر، طلوع آفتاب استانبول تا حدود هشت و نیم از راه می رسد.
بوئنوس آیرس در دقیقه 54 است و اثر بدون درک آن مشهور است. آرژانتین از UTC-3 استفاده می کند. از نظر جغرافیایی به UTC-4 تعلق دارد. نور شب به طرز عجیبی دیر روشن است، شام ساعت ده شروع می شود، رستوران ها ساعت یازده پر می شوند. بوئنوس آیرس یک شهر دیررس نیست. این شهر از نظر حسابی متأخر است.
لاگوس در 46 دقیقه، باکو در 40، سئول و کراچی هر کدام 32، هنگ کنگ در 23، تورنتو در 18.
چیزی که آنها را به هم متصل می کند این است که هیچ یک از این انحرافات توسط یک ستاره شناس ایجاد نشده است. مادرید از یک ژست دیپلماتیک ناشی شد. سنگاپور از تصمیمی است که در کشور دیگری گرفته شده است. سئول باقیمانده چهار تغییر زمان استاندارد در نیم قرن است که هیچ کدام ربطی به آسمان نداشتند.
تهران پرت است که موضوع را ثابت می کند. ایران از گرد کردن امتناع کرد: از UTC+3:30 استفاده می‌کند، یکی از معدود مناطق نیم ساعته جهان، که به گونه‌ای انتخاب شده است که نصف النهار ملی تقریباً دقیقاً در یک فاصله تمیز فرود می‌آید. ساعت تهران چند دقیقه از ظهر خورشیدی خودش فاصله دارد - و برای همیشه نرم‌افزار زمان‌بندی دیگران را گیج می‌کند.