اکثر تصمیمات ساعت در این مجموعه یک شهر را از خورشید خود دورتر می کند.
اسپانیا در سال 1940 به وقت برلین رفت و ماند. مالزی و سنگاپور در سال 1982 جمع شدند. ترکیه در سال 2016 خود را برای همیشه در UTC+3 ثابت کرد. ایسلند در سال 1968 با حفظ ساعت تابستانی برای همیشه، صرفه جویی در روز را لغو کرد. در هر مورد، یک دولت راحتی اداری را به دقت نجومی انتخاب کرد و شکاف بین ساعت و آسمان بیشتر شد.
چهار نفر برای رفتن به سمت دیگر - و برای گفتن آن با صدای بلند برجسته هستند.
آستانا، 2024 - واضح ترین و جدیدترین مورد.
تا سال 2024 قزاقستان به دو منطقه زمانی UTC+5 در غرب و UTC+6 در شرق تقسیم شد. در 1 مارس 2024 کل کشور به یک منطقه واحد منتقل شد: UTC+5. ساعت در آستانه، آلماتی، شیمکنت و دوازده منطقه یک ساعت به عقب برگشت.
دلیل بیان شده چیزی است که این امر را غیرعادی می کند. دانشمندان قزاقستانی استدلال کردند که UTC+6 با زمان طبیعی خورشید مطابقت ندارد و این بر ریتم‌های بیولوژیکی و سلامت انسان تأثیر منفی می‌گذارد. دولت افست را نزدیک‌تر به خورشید انتخاب کرد.
آستانه از حدود 74 دقیقه جلوتر از ظهر خورشیدی خود به حدود 14. رسید.
→ آستانه
لیسبون، 1976 و 1996 - دو بار رد شد، دو بار معکوس شد.
پرتغال در حدود 9 درجه غربی، در خط با بریتانیا و ایرلند قرار دارد و به GMT تعلق دارد. به هر حال، زمان اروپای مرکزی را دو بار امتحان کرد: از 1966 تا 1976، و دوباره از 1992 تا 1996. هر دو بار به عقب برگشت.
وارونه دوم توسط انجمن های والدین انجام شد. بچه ها در تاریکی به سمت مدرسه می رفتند و در حالی که هنوز روشن بود از رفتن به رختخواب خودداری می کردند.
→ لیسبون
کاراکاس، 1912 و 2007 - نصف النهار راست، دو بار تصویب شد.
مرکز ونزوئلا نزدیک به 67 درجه و 30 دقیقه غربی است، تقریباً در نیمه راه بین نصف النهارهای استاندارد در 60 درجه و 75 درجه. هیچ یک از مناطق کل ساعتی مناسب نیست.
در 1912 کشور UTC−4:30 را با مرکزیت نصف النهاری که در واقع روی آن قرار دارد، پذیرفت. کاراکاس در آن زمان حدود دو دقیقه از ظهر خورشیدی خود فاصله داشت. آن را در سال 1965 رها کرد تا با رویه بین المللی یک ساعته مطابقت داشته باشد، و در دسامبر 2007 آن را پس گرفت.
در سال 2016 و در جریان بحران برق دوباره آن را رها کرد. امروز کاراکاس تقریباً 28 دقیقه جلوتر از خورشید می دود.
→ کاراکاس
سئول، 1954 - بازسازی یک نصف النهار پیش از استعمار.
کره در سال 1908 UTC+8:30 را بر اساس 127.5 درجه شرقی - که از نظر نجومی برای شبه جزیره مناسب است - پذیرفت. در 1912، تحت حاکمیت استعماری ژاپن، فرماندار کل آن را به UTC+9 منتقل کرد تا مطابق با ژاپن باشد.
در 21 مارس 1954 دولت UTC+8:30، استاندارد قبل از استعمار و استاندارد دقیق تر را بازیابی کرد. تا سال 1961 ادامه داشت، زمانی که کشور به دلیل کارایی اداری و هماهنگی با شرکای تجاری به UTC+9 بازگشت.
بنابراین سئول دو بار منطقه زمانی درست از نظر نجومی را داشته است و دو بار از آن صرف نظر کرده است.
→ سئول
وجه اشتراک این چهار نفر.
نه خیلی، به جز اینکه در هر مورد، کسی بحث را با صدای بلند مطرح کرد. والدین پرتغالی در مورد صبح های تاریک صحبت می کنند. صحبت دانشمندان قزاق در مورد ریتم شبانه روزی دولت های ونزوئلا و کره در مورد نصف النهاری که کشور در واقع روی آن نشسته صحبت می کنند.
بیشتر اوقات، ساعت برای تجارت، برای همسویی، برای یک متحد، برای یک اشغالگر یا برای محاسبه انرژی حرکت می کرد - و با خورشید مشورت نمی شد.