پهنای برخی کشورها به اندازه ای است که خورشید در دو انتهای آنها با ساعاتی از هم طلوع می کند. هر یک از آنها باید تصمیم می گرفتند که آیا ساعت باید آسمان را دنبال کند یا وضعیت را. همه آنها یکسان تصمیم نمی گرفتند.
پکن - چین حدود 5000 کیلومتر عرض دارد و پنج منطقه زمانی جغرافیایی از حدود 73 درجه تا 135 درجه شرقی را در بر می گیرد. در سال 1918 رصدخانه مرکزی جمهوری چین دقیقاً پنج پیشنهاد داد که بعداً رسمی شدند: Kunlun در UTC+5:30، سینکیانگ–تبت در UTC+6، کانسو–سچوان در UTC+7، Chungyuan در UTC+8 و Changpai در UTC+8:30. در سال 1949 هر پنج مورد لغو شدند و کشور در یک ساعت قرار گرفت: به وقت پکن، UTC+8. این اثر در غرب دور بیشتر قابل مشاهده است، جایی که در کاشغر خورشید نیمه زمستان تا ساعت رسمی ساعت ده صبح طلوع نمی کند. در عمل، زمان دوم و غیررسمی - ساعت سین کیانگ یا اورومچی، دو ساعت عقب تر از پکن - به طور گسترده در زندگی روزمره در آنجا استفاده می شود، و پایگاه داده منطقه زمانی بین المللی یک ورودی برای آن دارد.
دهلی - هند به همان دلیل اعلام شده همین انتخاب را انجام داد: انسجام ملی. زمان استاندارد هند در 1 سپتامبر 1947 در UTC+5:30 ثابت شد و از یک نصف النهار منفرد در 82 درجه و 30 دقیقه شرقی محاسبه شد. هند از نظر جغرافیایی نزدیک به 30 درجه طول جغرافیایی دارد که برای دو منطقه کافی است. خورشید در لبه شرقی هند تقریبا دو ساعت زودتر از لبه غربی آن طلوع می کند و در آسام غروب زمستان زمستان می تواند در حوالی ساعت چهار و نیم بعد از ظهر در حالی که روز کاری ادامه دارد فرا برسد. باغ‌های چای آسام از زمان بریتانیا یک ساعت جلوتر از کشور در زمان باغ چای غیررسمی کار می‌کنند و هنوز هم هستند.
مسکو — روسیه راه دیگری را پیش گرفت و یازده منطقه زمانی را حفظ کرد که بیشترین منطقه زمانی به غیر از فرانسه است که شمارش آن از سرزمین های ماوراء بحری است. اما به گونه‌ای دیگر متمرکز شد: در بیشتر قرن گذشته، جدول زمانی راه‌آهن شوروی و روسیه به وقت مسکو در کل شبکه منتشر می‌شد، بنابراین مسافری که در شرق دور سوار می‌شد، ساعت حرکت را بدون ارتباط با خورشید در بیرون پنجره خواند.
ملبورن - استرالیا مثال متقابل است و آموزنده است. از آنجایی که صرفه جویی در نور روز یک موضوع ایالتی است نه فدرال، سه منطقه زمانی رسمی استرالیا برای شش ماه از سال به پنج تبدیل می شوند، که شامل دو نوبت نیم ساعته جداگانه می شود. هیچ کس این را طراحی نکرده است. هر حوزه قضایی به طور جداگانه به این سؤال پاسخ داد و این همان شکلی است که پاسخ داده شده است. حتی به شهرهای منفرد نیز گسترش می یابد: بروکن هیل، در نیو ساوت ولز، زمان استرالیای جنوبی را حفظ می کند.
کوالالامپور - مالزی با نسخه کوچکتری از همین مشکل روبرو شد، یک درز نیم ساعته بین شبه جزیره و شرق مالزی، و آن را در 30 دقیقه آخر سال 1981 بست.
بین آنها این پنج نفر استدلال را تا آنجا که می توان به وضوح بیان می کنند. یک ساعت می تواند دقیق باشد یا می توان آن را به اشتراک گذاشت. در یک کشور به اندازه کافی بزرگ، نمی تواند هر دو باشد - و هر یک از این دولت ها باید انتخاب کند که کدام یک را رها کند.