قاهره

آیا می‌دانستید؟

مصر روز 24 ساعته را اختراع کرد، سپس اجازه داد تقویمش به مدت 1460 سال سرگردان باشد.

مصر روزانه تقریباً 250 تا 270 میلیون قرص نان یارانه ای توزیع می کند.

این حق پنج نان برای هر نفر در روز است که بر روی کارت هوشمند دولتی کشیده می شود و به حدود دو سوم جمعیت می رسد - چیزی بین 66 تا 70 میلیون نفر.

نان عیش بلادی است و کلمه مهم است. در اکثر کشورهای عرب زبان نان خبز است. در عربی مصری _aish_ است که به معنای "زندگی" است.

اقتصاد فوق العاده است. از 1989 تا ژوئن 2024 قیمت یک نان یارانه ای در پنج پیاستر - حدود یک دهم سنت آمریکا - نگهداری می شد. سی و پنج سال بدون تعدیل، از طریق کاهش ارزش ها، جنگ ها و شوک های جهانی غلات. هنگامی که در نهایت افزایش یافت، به بیست پیاسترس رسید، همچنان که ذینفعان تقریباً 16٪ از هزینه تولید نان را پرداخت می کنند. ایالت 84 درصد دیگر را پوشش می دهد.

برنامه نان به تنهایی حدود 9 میلیون تن گندم در سال مصرف می کند - حدود 3.5 میلیون تن در خانه و 5.5 میلیون وارداتی، که بخش بزرگی از این است که چرا مصر اغلب بزرگترین واردکننده گندم در جهان است. بودجه 2024/25 تقریباً 125 میلیارد EGP به آن اختصاص داده شده است.

مصری ها سالانه برای هر نفر 180 کیلوگرم آرد می خورند. رقم مقایسه ای که رئیس اداره غلات دولتی برای سایر کشورها ارائه کرده حداکثر 80 کیلوگرم بوده است.

این هرگز فقط در مورد غذا نبوده است. در ژانویه 1977، تلاش برای کاهش یارانه ها دو روز اعتراض سراسری را به همراه داشت و معکوس شد. در سال 2011 تقاضا برای نان، آزادی و عدالت اجتماعی به همین ترتیب بود.

یک عدد ثابت که برای نسل‌ها حفظ می‌شود، با رانشی که همه چیز اطراف آن را جذب می‌کند. قاهره برای مدت بسیار طولانی این کار را انجام داده است.

به یک ساعت نگاه کن دلیل اینکه 24 ساعت روی آن به جای 18 یا 36 یا 10 ساعت است، تصمیمی است که چندین هزار سال پیش در نیل گرفته شده است.

ستاره شناسان مصری آسمان را به 36 گروه ستاره تقسیم کردند که یونانیان بعدها آنها را دکان نامیدند. هر دکان حدود ده روز پس از آخرین افزایش یافت. کشیش ها از آنها به عنوان ساعت شب استفاده می کردند: با تماشای اینکه کدام دکان در حال بالا رفتن از افق است، می توان ساعت را تشخیص داد. دوازده دکان در طول یک شب کامل قابل مشاهده بود - بنابراین شب دوازده ساعت شد. روز دوازده تا شد. این همان جایی است که روز 24 ساعته از آنجا می آید و از آن زمان هرگز تجدید نظر نشده است.

همین سیستم تقویم را تولید کرد. سال مدنی مصر دارای 365 روز بود: سه فصل - طغیان، ظهور، برداشت - هر کدام 4 ماه سی روزه، 360 روز به اضافه پنج روز اضافی که در انتهای آن دوخته شده و به تولد پنج خدا اختصاص داده شده بود. هر ماه به سه دکان ده روزه تقسیم می شد. در زمان پادشاهی جدید، سوابق معبد نشان می‌دهد که دو روز آخر هر دکان روزهای استراحت برای صنعتگران سلطنتی بوده است، که تقریباً به اندازه عصر برنز به یک آخر هفته نزدیک است.

ساعات مصری در اصل زمانی بودند - دوازده ساعت روشنایی روز در تابستان طولانی تر و در زمستان کوتاه تر بودند، زیرا آنها باید هر مقدار نور واقعی روز را تقسیم می کردند. ساعت‌های ثابت بعداً آمدند.

ساعت: نقص اینجاست، و آن یک نقطه باشکوه است.

سال مدنی مصر روز کبیسه نداشت. نه یکی، هرگز. بنابراین هر سال تقریباً یک چهارم روز کمتر از سال شمسی واقعی بود، بدون اصلاح.

نتیجه این است که تقویم به طور مداوم در طول فصول به عقب می لغزد. روز سال نو و ظهور مارپیچ واقعی سیریوس - رویدادی که سال در ابتدا بر روی آن ساخته شد - فقط هر 1460 سال یک بار دوباره تطبیق می یابد. در وسط سیل، جشن برداشت محصول می‌توانست برپا شود، و در نهایت هم رسید.

در سال 238 قبل از میلاد، فرمان Canopus، که توسط مجمع کاهنان به افتخار بطلمیوس سوم صادر شد، دستور داد که هر سال چهارم، ششمین روز به روزهای میانی اضافه شود. اصلاحات هرگز پابرجا نشد.

بنابراین مصر چارچوبی را اختراع کرد که کل سیاره هنوز بر روی آن کار می کند، و سپس برای قرن ها از اصلاحی که می توانست آن را به سمت خورشید نشان دهد، رد شد.

روشنایی سالانه در قاهره