Ang ilang mga bansa ay sapat na malawak na ang araw ay sumisikat ng ilang oras sa pagitan ng kanilang dalawang dulo. Ang bawat isa sa kanila ay kailangang magpasya kung ang orasan ay dapat sundin ang langit o ang estado. Hindi sila lahat ay nagpasya sa parehong paraan.
Beijing — Ang China ay humigit-kumulang 5,000 kilometro ang lapad, na sumasaklaw sa limang heograpikal na time zone mula sa humigit-kumulang 73° hanggang 135° silangan. Noong 1918, eksaktong lima ang iminungkahi ng Central Observatory ng Republika ng Tsina, na kalaunan ay naging opisyal: Kunlun sa UTC+5:30, Sinkiang–Tibet sa UTC+6, Kansu–Szechwan sa UTC+7, Chungyuan sa UTC+8 at Changpai sa UTC+8:30. Noong 1949 lahat ng lima ay inalis at ang bansa ay inilagay sa isang orasan: Beijing Time, UTC+8. Ang epekto ay makikita sa dulong kanluran, kung saan sa Kashgar ang araw sa kalagitnaan ng taglamig ay hindi sumisikat hanggang sa bandang alas-diyes ng umaga sa opisyal na orasan. Sa pagsasagawa, isang segundo, hindi opisyal na oras — Xinjiang o Ürümqi Time, dalawang oras sa likod ng Beijing — ay malawakang ginagamit sa pang-araw-araw na buhay doon, at ang database ng internasyonal na time zone ay may dalang entry para dito.
Delhi — Ginawa ng India ang parehong pagpipilian para sa parehong nakasaad na dahilan: pambansang pagkakaisa. Ang Indian Standard Time ay itinakda noong 1 Setyembre 1947 sa UTC+5:30, na kinakalkula mula sa isang meridian sa 82°30′ silangan. Sa heograpiya, ang India ay sumasaklaw ng halos 30 degrees ng longitude, sapat para sa dalawang zone. Ang araw ay sumisikat nang halos dalawang oras nang mas maaga sa silangang gilid ng India kaysa sa kanlurang bahagi nito, at sa Assam ang paglubog ng araw sa taglamig ay maaaring dumating bandang alas kwatro y medya ng hapon habang nagpapatuloy ang araw ng pagtatrabaho. Ang mga tea garden ng Assam ay tahimik na tumatakbo nang isang oras bago ang bansa sa hindi opisyal na Tea Garden Time mula noong panahon ng British, at ginagawa pa rin.
Moscow — Bumaba ang Russia at nagpapanatili ng labing-isang time zone, ang karamihan sa anumang bansa bukod sa France, na ang bilang ay mula sa mga teritoryo sa ibang bansa. Ngunit ito ay nakasentro sa ibang paraan: sa karamihan ng huling siglo ang mga timetable ng Soviet at Russian railway ay nai-publish sa oras ng Moscow sa buong network, kaya ang isang pasahero na sumasakay sa malayong silangan ay nagbasa ng oras ng pag-alis na walang kaugnayan sa araw sa labas ng bintana.
Melbourne — Ang Australia ang kontra-halimbawa, at ito ay nakapagtuturo. Dahil ang daylight saving ay isang bagay ng estado sa halip na isang pederal, ang tatlong opisyal na time zone ng Australia ay nagiging limang para sa anim na buwan ng taon, kabilang ang dalawang magkahiwalay na kalahating oras na offset. Walang nagdisenyo nito. Ang bawat hurisdiksyon ay sinagot ang tanong nang hiwalay at ito ang hugis ng mga sagot na ginawa. Ito ay umaabot pa sa mga iisang bayan: Broken Hill, sa New South Wales, ay nagpapanatili ng oras ng South Australia.
Kuala Lumpur — Hinarap ng Malaysia ang mas maliit na bersyon ng parehong problema, kalahating oras na pinagtahian sa pagitan ng Peninsular at East Malaysia, at isinara ito noong huling tatlumpung minuto ng 1981.
Sa pagitan nila ang limang ito ay gumagawa ng argumento nang malinaw hangga't maaari itong gawin. Ang isang orasan ay maaaring tumpak o maaari itong ibahagi. Sa isang sapat na malaking bansa, hindi ito maaaring pareho — at ang bawat isa sa mga pamahalaang ito ay kailangang pumili kung alin ang isusuko.