Sommige lande is wyd genoeg dat die son ure uitmekaar aan hul twee punte opkom. Elkeen van hulle moes besluit of die horlosie die lug of die staat moet volg. Hulle het nie almal op dieselfde manier besluit nie.
Beijing — China is ongeveer 5 000 kilometer breed en strek oor vyf geografiese tydsones van ongeveer 73° tot 135° oos. In 1918 het die Republiek van China se Sentrale Sterrewag presies vyf voorgestel, wat later amptelik gemaak is: Kunlun om UTC+5:30, Sinkiang–Tibet by UTC+6, Kansu–Szechwan by UTC+7, Chungyuan by UTC+8 en Changpai teen UTC+8:30. In 1949 is al vyf afgeskaf en die land is op een horlosie geplaas: Beijing-tyd, UTC+8. Die effek is die meeste sigbaar in die verre weste, waar in Kashgar die midwinterson eers omstreeks tienuur in die oggend teen die amptelike horlosie opkom. In die praktyk word 'n tweede, nie-amptelike tyd - Xinjiang of Ürümqi Time, twee uur agter Beijing - wyd gebruik in die daaglikse lewe daar, en die internasionale tydsone-databasis bevat 'n inskrywing daarvoor.
Delhi — Indië het dieselfde keuse gemaak om dieselfde vermelde rede: nasionale samehorigheid. Indiese Standaardtyd is op 1 September 1947 vasgestel op UTC+5:30, bereken vanaf 'n enkele meridiaan op 82°30′ oos. Geografies strek Indië oor byna 30 grade lengtegraad, genoeg vir twee sones. Die son kom byna twee uur vroeër by Indië se oostelike rand op as by sy westelike een, en in Assam kan die wintersonsondergang omstreeks halfvyf in die middag aanbreek terwyl die werksdag voortduur. Assam se teetuine loop stilweg 'n uur voor die land op nie-amptelike Teatuintyd sedert die Britse era, en doen dit steeds.
Moskou - Rusland het anderpad gegaan en elf tydsones behou, die meeste van enige land behalwe Frankryk, wie se telling van oorsese gebiede kom. Maar dit het op 'n ander manier gesentraliseer: vir die grootste deel van die vorige eeu is Sowjet- en Russiese spoorlynroosters in Moskou-tyd oor die hele netwerk gepubliseer, so 'n passasier wat in die verre ooste instap, het 'n vertrektyd gelees met geen verband met die son buite die venster nie.
Melbourne — Australië is die teenvoorbeeld, en dit is leersaam. Omdat dagligbesparing 'n staatsaangeleentheid eerder as 'n federale een is, word Australië se drie amptelike tydsones vyf vir ses maande van die jaar, insluitend twee afsonderlike halfuurverskuiwings. Niemand het dit ontwerp nie. Elke jurisdiksie het die vraag afsonderlik beantwoord en dit is die vorm wat die antwoorde gemaak het. Dit strek selfs tot enkele dorpe: Broken Hill, in Nieu-Suid-Wallis, hou Suid-Australiese tyd.
Kuala Lumpur - Maleisië het 'n kleiner weergawe van dieselfde probleem in die gesig gestaar, 'n halfuur lange naat wat tussen Peninsular en Oos-Maleisië loop, en het dit in die laaste dertig minute van 1981 gesluit.
Tussen hulle maak hierdie vyf die argument so duidelik as wat dit gemaak kan word. 'n Horlosie kan akkuraat wees of dit kan gedeel word. Oor 'n groot genoeg land kan dit nie albei wees nie - en elkeen van hierdie regerings moes kies watter een om prys te gee.