เบอร์ลิน

รู้หรือไม่?

เบอร์ลินเป็นผู้ย้ายนาฬิกา และภายในหกสัปดาห์ มีหลายสิบประเทศก็ลอกเลียนแบบมัน

เยอรมนีปรุงอาหารที่ไหนสักแห่งระหว่าง เนื้อโดเนอร์ประมาณ 550 ถึง 600 ตันทุกวัน

อุตสาหกรรมนี้มีรายได้ประมาณ 2.5 ถึง 3.5 พันล้านยูโรต่อปี และมีพนักงานประมาณ 60,000 คน มีร้าน döner ประมาณ 16,000 แห่ง ในเยอรมนี ซึ่งในเบอร์ลินเพียงแห่งเดียวมีร้านประมาณ 1,000 ถึง 1,500 ซึ่งมากกว่าเมืองอื่นๆ ในเยอรมนี ซึ่งถือว่าเหมาะสมเพราะสิ่งนี้ถูกประดิษฐ์ขึ้นที่นี่

ไม่ใช่เนื้อสัตว์ น้ำลายแนวตั้งคือออตโตมัน เทคนิคนี้ย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 19 เมื่อมีรายงานว่าพ่อครัวใน Kastamonu หันน้ำลายแนวนอนแบบดั้งเดิมตั้งตรง สิ่งที่คิดค้นขึ้นในกรุงเบอร์ลินคือ เอาใส่ขนมปังแล้วยื่นให้คนที่รีบร้อน

เครดิตบัญชีตามปกติ Kadir Nurman เกิดในอิสตันบูลประมาณปี 1933 และย้ายไปสตุ๊ตการ์ทในปี 1960 ในตำแหน่ง Gastarbeiter และย้ายไปเบอร์ลินตะวันตกในปี 1966 เขาสังเกตเห็นว่าคนงานชาวเยอรมันแทบไม่มีเวลานั่งทานอาหารเลย ใน 1972 เขาตั้งแผงขายของตรงข้ามสวนสัตว์ Bahnhof ขายเนื้อเคบับในขนมปังแผ่นพร้อมหัวหอมและผักกาดแก้วเล็กน้อย ไม่มีซอส

เขาไม่เคยจดสิทธิบัตรมันเลย

เขาไม่เคยอ้างสิทธิ์เลยแม้แต่น้อย เมื่อถามถึงการเป็นนักประดิษฐ์ เขาพูดเป็นภาษาเยอรมันว่าอาจมีคนอื่นทำเหมือนกันในมุมที่ซ่อนอยู่ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น เคบับกลายเป็นที่รู้จักผ่านทางเขา คนอื่นอ้างสิทธิ์: Mehmet Aygün พูดว่า 1971 บน Oranienstraße; Nevzat Salim พูดว่า 1969 ใน Reutlingen สมาคมผู้ผลิตโดเนอร์ตุรกีในยุโรปมอบรางวัลความสำเร็จตลอดชีวิตให้กับนูร์มานในปี 2554 เขาเสียชีวิตในกรุงเบอร์ลินในปี 2556

ปัจจุบัน dönerขายในเวียดนามเป็นอาหารนักเรียนชาวเยอรมันทั่วไป

เมืองที่ผลิตสิ่งที่ทั้งโลกนำมาใช้มาแล้วถึงสองครั้ง และล้มเหลวในการรักษาชื่อเมืองไว้ถึงสองครั้ง

เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2459 สภาสหพันธรัฐเยอรมนีมีคำสั่ง เวลาสิบเอ็ดโมงของคืนวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2459** นาฬิกาทั่วจักรวรรดิเยอรมันเดินไปข้างหน้าหนึ่งชั่วโมง และเดินต่อไปจนถึงเดือนตุลาคม

เหตุผลคือถ่านหิน ยุโรปอยู่ในภาวะสงคราม และการเพิ่มชั่วโมงแสงสว่างในเวลากลางวันในตอนเย็นหมายถึงแสงประดิษฐ์น้อยลงหนึ่งชั่วโมง ซึ่งหมายถึงการเผาถ่านหินในบ้านเรือนน้อยลง และยังมีแสงสว่างเพียงพอสำหรับการทำสงคราม นี่เป็นเวลาออมแสงทั่วประเทศครั้งแรกของโลก

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปคือส่วนที่ควรค่าแก่การนั่งด้วย

ออสเตรีย-ฮังการีตามมาทันที อังกฤษรับรองสามสัปดาห์ต่อมา ในวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 ฝรั่งเศสตามมาในวันที่ 14 มิถุนายน ตามด้วยเบลเยียม เดนมาร์ก อิตาลี ลักเซมเบิร์ก เนเธอร์แลนด์ นอร์เวย์ โปรตุเกส สวีเดน ตุรกี แทสเมเนีย โนวาสโกเชีย และแมนิโทบา

ภายในเวลาประมาณหกสัปดาห์ หลายสิบประเทศ — รวมถึงหลายประเทศที่ทำสงครามกับเยอรมนีอย่างแข็งขัน และอีกหลายประเทศที่พยายามอย่างหนักที่จะหลีกเลี่ยง — ได้คัดลอกคำสั่งทางปกครองของเยอรมนีเกี่ยวกับเวลาที่กำหนด แนวคิดนี้ไม่ใช่ภาษาเยอรมันด้วยซ้ำ นักกีฏวิทยาได้เสนอแนวคิดนี้ที่เวลลิงตันในปี พ.ศ. 2438 และถูกหัวเราะเยาะ

รายละเอียดอันขมขื่นเป็นของอังกฤษ ช่างก่อสร้างชื่อวิลเลียม วิลเลตต์รณรงค์เรื่องนี้มาตั้งแต่ปี 1907 เมื่อเขาตีพิมพ์จุลสารชื่อ The Waste of Daylight รัฐสภาปฏิเสธเขาเป็นเวลาเก้าปี เขาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2458 ในปีต่อมา อังกฤษก็นำแนวคิดของเขาไปใช้ — สามสัปดาห์หลังจากที่ศัตรูทำก่อน

นาฬิกา: ทุกการเปลี่ยนแปลงของนาฬิกาบนโลกสืบเนื่องมาจากลำดับถ่านหินในปี 1916 ประมาณหนึ่งในสามของประเทศทั่วโลกยังคงทำสิ่งนี้ปีละสองครั้ง โดยเลื่อนตารางงานของผู้คนหลายร้อยล้านคนภายในหนึ่งชั่วโมง สองครั้ง ทุกปี ตลอดไป

เยอรมนีเองก็ทิ้งมันไปในปี 1919 สหรัฐฯ ยอมรับมันในปี 1918 และยกเลิกมันในปี 1919 ส่วนใหญ่เป็นเพราะเกษตรกรเกลียดมัน วัวของพวกเขาใช้เวลาสุริยะและไม่ได้รับคำปรึกษา

และการโต้แย้งไม่เคยได้รับการยุติจริงๆ ตุรกี หยุดเปลี่ยนนาฬิกาในปี 2559 บราซิลในปี 2562 เม็กซิโกในปี 2565 สหภาพยุโรปลงมติให้ยกเลิกแนวปฏิบัติดังกล่าวและล้มเหลวเป็นเวลาหลายปีในการตกลงว่าจะแทนที่ด้วยอะไร ดังนั้นเบอร์ลินซึ่งริเริ่มทั้งหมดนี้จึงยังคงเดินหน้าต่อไปทุกเดือนมีนาคม

เวลากลางวันตลอดปีใน เบอร์ลิน