ลอนดอน

รู้หรือไม่?

เป็นเวลา 104 ปีแล้วที่ครอบครัวหนึ่งขายเวลาให้กับลอนดอน

หากต้องการขับรถแท็กซี่สีดำในลอนดอน คุณต้องผ่านการสอบที่เรียกว่า ความรู้ และเริ่มดำเนินการมาตั้งแต่ปี 1865**

หากต้องการผ่านคุณต้องจดจำถนนทุกสายภายใน รัศมีหกไมล์ของชาริ่งครอส นั่นคือประมาณ 25,000 ถนน คุณต้องเรียนรู้ตำแหน่งของสถานที่สำคัญ 20,000 แห่ง เช่น พิพิธภัณฑ์ สถานทูต โรงละคร คลับ สถานีตำรวจ และ เส้นทางที่กำหนด 320 แห่ง ซึ่งบัญญัติโดย Transport for London ในเอกสารที่เรียกว่า Blue Book

ผู้สมัครขี่มอเตอร์ไซค์มอเตอร์ไซค์ไปรอบเมืองโดยมีคลิปบอร์ดผูกติดกับแฮนด์ นานถึง 15 ชั่วโมงต่อวัน โดยพูดชื่อถนนดังๆ ขณะที่พวกเขาเดินไป ส่วนใหญ่ใช้เวลา สามถึงสี่ปี ใครก็ตามทำได้เร็วที่สุดคือสิบแปดเดือน อีกครึ่งไม่จบ

การสอบเรียกว่า การปรากฏตัว ผู้ตรวจสอบตั้งชื่อจุดสองจุดโดยการสุ่มและผู้เข้าสอบท่องเส้นทางที่สั้นที่สุดระหว่างจุดเหล่านั้น แผนที่เดียวที่ได้รับอนุญาตคือแผนที่ที่อยู่ในหัวของพวกเขา

และมันเปลี่ยนหัว ในการศึกษาที่มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน ผู้เข้ารับการฝึกอบรม 80 คนได้รับการสแกนสมองก่อนเริ่มงาน ร่วมกับกลุ่มควบคุมที่ตรงกัน ไม่มีความแตกต่างตั้งแต่เริ่มต้น สี่ปีต่อมา ผู้เข้ารับการฝึกอบรม ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม พบว่ามีสสารสีเทาเพิ่มขึ้นในฮิบโปแคมปัสด้านหลังที่วัดได้ ซึ่งเป็นบริเวณที่เกี่ยวข้องกับความจำเชิงพื้นที่ ผู้ที่ฝึกฝนและล้มเหลวไม่แสดงอะไรเลย ไม่ได้ควบคุม เมื่อคนขับแท็กซี่เกษียณ มันก็หดตัวลง

นาฬิกา: ซึ่งเป็นครั้งที่สองที่ลอนดอนได้แก้ไขปัญหาด้วยการใส่คำตอบไว้ในตัวคนแล้วให้พวกเขาเดินไปรอบๆ

ในปีพ.ศ. 2379 นักดาราศาสตร์ชาวกรีนิชประสบปัญหา ช่างทำนาฬิกาคอยเคาะประตูหอดูดาวเพื่อถามว่ากี่โมงแล้ว ดังนั้นเขาจึงตั้งค่าบริการสมัครสมาชิกและมอบหมายให้ผู้ช่วย John Henry Belville เป็นผู้รับผิดชอบ

Belville ได้รับนาฬิกาจับเวลาพกพาที่ผลิตโดย John Arnold ในปี 1790 ใครๆ ก็เรียกมันว่า อาร์โนลด์ เขาตรวจสอบอาร์โนลด์กับนาฬิกาหลักของหอดูดาวสัปดาห์ละครั้ง — แม่นยำถึง หนึ่งในสิบของวินาที — จากนั้นเดินไปรอบๆ ลอนดอนเพื่อพบกับสมาชิก 200 ราย ซึ่งตั้งนาฬิกาของตนเองด้วยการดูนาฬิกา

เขาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2399 มาเรียภรรยาม่ายของเขาถูกปฏิเสธเงินบำนาญ ดังนั้นเธอจึงล็อบบี้ให้ทำงานแทน และใช้เวลาอยู่ในลอนดอนจนกระทั่งเธอเกษียณในปี พ.ศ. 2435 ด้วยวัย 81 ปี จากนั้นรูธลูกสาวของเธอรับช่วงต่อเมื่ออายุ 38 ปี และอุ้มอาร์โนลด์ผ่านท่าเรือลอนดอน เลิร์กเกนเวลล์ เวสต์เอนด์ และถนนเบเกอร์ต่อไปอีกสี่สิบแปดปี

Ruth เกษียณอายุใน 1940 ด้วยวัย 86 ปี ธุรกิจนี้ดำเนินมาเป็นเวลา 104 ปีด้วยนาฬิกาพกเพียงเรือนเดียว

ส่วนที่ดีที่สุด: บริษัทคู่แข่งอย่าง Standard Time Company แจกจ่ายเวลาทางโทรเลขไฟฟ้าและรณรงค์ในห้องบรรยายและหนังสือพิมพ์เพื่อทำลายชื่อเสียงของผู้หญิงที่ถือเวลาในกระเป๋าถือของเธอ พวกเขาไม่ได้ไล่เธอออกจากธุรกิจ ตอนนี้อาร์โนลด์อยู่ในพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์

ในปีพ.ศ. 2427 ยี่สิบสองจากยี่สิบห้าประเทศในการประชุมที่วอชิงตันโหวตให้ลองจิจูดเป็นศูนย์เพื่อวิ่งผ่าน Airy Transit Circle ที่กรีนิช ทุกเขตเวลาบนโลก รวมถึงเขตที่คุณกำลังอ่านอยู่นั้น วัดจากเส้นนั้น

ตลกดีเพราะว่าไลน์อยู่ผิดที่

แถบทองเหลืองอันโด่งดังที่นักท่องเที่ยวนั่งคร่อมเพื่อถ่ายรูปอยู่ห่างจากจุดที่ GPS บอกว่าเป็นศูนย์ไปทางตะวันตกประมาณ 102 เมตร** นี่ไม่ใช่ความผิดที่ใครทำ Airy ปรับระดับกล้องโทรทรรศน์ของเขาในปี 1850 โดยใช้แอ่งปรอทซึ่งสอดคล้องกับแรงโน้มถ่วงในท้องถิ่น และแรงโน้มถ่วงในท้องถิ่นที่ Greenwich ไม่ได้ชี้ไปที่แกนโลกอย่างแน่นอน ถูกต้องทั้งสองบรรทัด พวกเขาแค่ตอบคำถามที่แตกต่างกัน

เส้นที่ถูกถ่ายรูปมากที่สุดในโลกอยู่ห่างจาก 102 เมตร และทั้งโลกก็ยังเฝ้าดูมันอยู่

เวลากลางวันตลอดปีใน ลอนดอน