لندن

آیا می‌دانستید؟

به مدت 104 سال، یک خانواده، لندن زمان را فروخت

برای رانندگی با تاکسی سیاه در لندن، باید امتحانی به نام دانش را بگذرانید، و از 1865 اجرا شده است.

برای عبور از آن، باید هر خیابان در شعاع شش مایلی Charing Cross را حفظ کنید. این تقریباً 25000 خیابان است. همچنین باید مکان برخی از 20000 مکان دیدنی - موزه ها، سفارت ها، تئاترها، کلوپ ها، ایستگاه های پلیس - و 320 مسیر تعیین شده را بیاموزید که توسط حمل و نقل برای لندن در سندی به نام کتاب آبی معرفی شده است.

کاندیداها تا پانزده ساعت در روز با موتورسیکلت هایی با کلیپ بوردی که به فرمان آن بسته شده است در سطح شهر می چرخند و در حین حرکت نام خیابان ها را با صدای بلند می گویند. اکثر آنها سه تا چهار سال طول می کشد. سریعترین کاری که کسی این کار را انجام داده است هجده ماه است. تقریباً نصف هرگز تمام نمی شود.

به امتحانات ظاهر می گویند. یک ممتحن دو نقطه را به طور تصادفی نام می برد و داوطلب کوتاه ترین مسیر بین آنها را بازگو می کند. تنها نقشه مجاز نقشه ای است که در سر آنها وجود دارد.

و سر را عوض می کند. در یک مطالعه در دانشگاه کالج لندن، هشتاد کارآموز قبل از شروع، در کنار یک گروه کنترل مشابه، اسکن مغزی شدند. برای شروع هیچ تفاوتی نداشت. چهار سال بعد، کارآموزانی که واجد شرایط بودند، افزایش قابل توجهی در ماده خاکستری در هیپوکامپ خلفی - منطقه مرتبط با حافظه فضایی - نشان دادند. کسانی که آموزش دیدند و شکست خوردند چیزی نشان ندادند. کنترل ها هم این کار را نکردند. وقتی تاکسی ها بازنشسته می شوند، عقب می نشینند.

ساعت: که برای دومین بار است که لندن با قرار دادن پاسخ در داخل یک نفر و راه رفتن آنها با آن، مشکلی را حل می کند.

در سال 1836، ستاره شناس سلطنتی در گرینویچ با مشکلی روبرو شد: ساعت سازان مدام در رصدخانه را می زدند تا بپرسند ساعت چند است. بنابراین او یک سرویس اشتراک راه اندازی کرد و یک دستیار به نام جان هنری بلویل را مسئول آن قرار داد.

به بلویل یک کرونومتر جیبی ساخته شده توسط جان آرنولد در دهه 1790 داده شد. همه اسمش را گذاشتند آرنولد. او هفته‌ای یک بار آرنولد را با ساعت اصلی رصدخانه بررسی می‌کرد - با دقت یک دهم ثانیه - و سپس آن را در اطراف لندن پیاده می‌کرد تا تقریباً 200 مشترک که با نگاه کردن به آن ساعت خود را تنظیم می‌کردند.

او در سال 1856 درگذشت. بیوه‌اش ماریا از دریافت حقوق بازنشستگی امتناع کرد، بنابراین او برای این کار لابی کرد و زمان خود را در لندن سپری کرد تا اینکه در سال 1892 در سن 81 سالگی بازنشسته شد. سپس دخترش روث در 38 سالگی مسئولیت را بر عهده گرفت و آرنولد را از طریق باراندازهای لندن، کلرکنول، وست اند برای سال‌های دیگر برای خیابان بیکریت و بیکرایت حمل کرد.

روث در 1940 در سن 86 سالگی بازنشسته شد.

بهترین بخش: یک شرکت رقیب، شرکت استاندارد تایم، زمان را با تلگراف برقی توزیع کرد و کمپینی را در سالن‌های سخنرانی و روزنامه‌ها برای بی‌اعتبار کردن زنی که زمان را در کیف دستی‌اش حمل می‌کرد، به راه انداخت. آنها او را از کار خارج نکردند. آرنولد اکنون در موزه علوم است.

در سال 1884، بیست و دو کشور از بیست و پنج کشور در کنفرانسی در واشنگتن به طول جغرافیایی صفر برای عبور از دایره ترانزیت هوایی در گرینویچ رأی دادند. هر منطقه زمانی روی زمین - از جمله منطقه ای که در حال خواندن آن هستید - از آن خط اندازه گیری می شود.

که خنده دار است، زیرا خط در جای اشتباه است.

نوار برنجی معروفی که گردشگران برای عکاسی در آن قدم می زنند، در حدود 102 متری غرب جایی است که GPS می گوید صفر است . این خطایی نیست که کسی مرتکب آن شده باشد. ایری تلسکوپ خود را در سال 1850 با استفاده از حوضه ای از جیوه، که با گرانش محلی همسو می شود، تراز کرد - و گرانش محلی در گرینویچ دقیقاً به محور زمین اشاره نمی کند. هر دو خط صحیح است. آنها فقط به سوالات مختلف پاسخ می دهند.

بیشترین عکسبرداری شده در جهان 102 متر فاصله دارد و به هر حال کل سیاره ساعت خود را با آن تنظیم می کند.

روشنایی سالانه در لندن