Londres

Alam Mo Ba?

Sa loob ng 104 na Taon, Isang Pamilya ang Nagbenta ng Oras sa London

Upang magmaneho ng itim na taksi sa London kailangan mong pumasa sa isang pagsusulit na tinatawag na The Knowledge, at ito ay tumatakbo mula pa noong 1865.

Upang maipasa ito dapat mong kabisaduhin ang bawat kalye sa loob ng anim na milyang radius ng Charing Cross. Iyon ay humigit-kumulang 25,000 kalye. Dapat mo ring matutunan ang mga lokasyon ng ilang 20,000 landmark — mga museo, embahada, teatro, club, istasyon ng pulis — at 320 set na ruta, na na-canonised ng Transport for London sa isang dokumentong kilala bilang Blue Book.

Ang mga kandidato ay sumakay sa paligid ng lungsod sakay ng mga moped na may clipboard na nakakabit sa mga manibela, hanggang labinlimang oras sa isang araw, na nagsasabi ng mga pangalan ng kalye nang malakas habang sila ay pumunta. Ito ay tumatagal ng karamihan sa kanila tatlo hanggang apat na taon. Ang pinakamabilis na nagawa ng sinuman ay labing walong buwan. Halos kalahati ay hindi natatapos.

Ang mga pagsusulit ay tinatawag na appearances. Binabanggit ng isang tagasuri ang dalawang puntos nang random at binibigkas ng kandidato ang pinakamaikling ruta sa pagitan nila. Ang tanging mapa na pinahihintulutan ay ang nasa kanilang ulo.

At ito ay nagbabago ng ulo. Sa isang pag-aaral sa University College London, walumpung trainees ang na-scan sa utak bago sila magsimula, kasama ang isang katugmang control group. Walang pinagkaiba sa simula. Makalipas ang apat na taon, ang mga nagsasanay na kwalipikado ay nagpakita ng masusukat na pagtaas sa gray matter sa posterior hippocampus — ang rehiyong nauugnay sa spatial memory. Walang ipinakita ang mga nagsanay at nabigo. Hindi rin ginawa ng mga kontrol. Kapag nagretiro ang mga taksi, lumiliit ito pabalik.

Ang orasan: na ang pangalawang pagkakataon na nalutas ng London ang isang problema sa pamamagitan ng paglalagay ng sagot sa loob ng isang tao at pagpapalakad-lakad kasama nito.

Noong 1836 ang Astronomer Royal sa Greenwich ay nagkaroon ng problema: ang mga gumagawa ng orasan ay patuloy na kumakatok sa pintuan ng Observatory upang itanong kung anong oras na. Kaya nag-set up siya ng isang serbisyo sa subscription at naglagay ng isang katulong, si John Henry Belville, na namamahala dito.

Binigyan si Belville ng pocket chronometer na ginawa ni John Arnold noong 1790s. Tinawag ito ng lahat na Arnold. Minsan sa isang linggo, sinuri niya si Arnold laban sa master clock ng Observatory — tumpak hanggang isang ikasampu ng isang segundo — at pagkatapos ay naglakad-lakad ito sa London patungo sa humigit-kumulang 200 subscriber, na nagtakda ng sarili nilang mga orasan sa pamamagitan ng pagtingin dito.

Namatay siya noong 1856. Ang kanyang biyudang si Maria ay tinanggihan ng pensiyon, kaya nag-lobby siya para sa trabaho sa halip, at naghatid ng oras sa London mismo hanggang sa siya ay nagretiro noong 1892, sa edad na 81. Ang kanyang anak na babae na si Ruth ay pumalit, sa edad na 38, at dinala si Arnold sa London Docks, Clerkenwell, West End at Bakeright Street para sa isa pang apatnapung taon.

Nagretiro si Ruth noong 1940, sa edad na 86. Ang negosyo ay tumakbo nang 104 na taon sa isang pocket watch.

Ang pinakamagandang bahagi: isang karibal na kumpanya, ang Standard Time Company, na namahagi ng oras sa pamamagitan ng electric telegraph at nagpatakbo ng kampanya sa mga lecture hall at mga pahayagan upang siraan ang babaeng nagdala ng oras sa kanyang hanbag. Hindi nila siya pinaalis sa negosyo. Nasa Science Museum ngayon si Arnold.

Noong 1884, dalawampu't dalawa sa dalawampu't limang bansa sa isang kumperensya sa Washington ang bumoto para sa longitude zero upang tumakbo sa Airy Transit Circle sa Greenwich. Ang bawat time zone sa Earth — kasama ang iyong binabasa ito — ay sinusukat mula sa linyang iyon.

Na nakakatawa, dahil nasa maling lugar ang linya.

Ang sikat na brass strip na sinasakyan ng mga turista para sa mga litrato ay nasa mga 102 metro sa kanluran kung saan sinasabi ng GPS na zero ay. Ito ay hindi isang pagkakamali na ginawa ng sinuman. Ni-level ni Airy ang kanyang teleskopyo noong 1850 gamit ang isang palanggana ng mercury, na nakahanay sa lokal na gravity — at ang lokal na gravity sa Greenwich ay hindi eksaktong tumuturo sa axis ng Earth. Ang parehong mga linya ay tama. Iba't ibang tanong lang ang sinasagot nila.

Ang pinakanakuhang larawan na linya sa mundo ay 102 metro ang layo, at ang buong planeta ay nakatakda pa rin sa relo nito.

Taunang liwanag ng araw sa Londres