Ang time zone ay isang kompromiso. Ang araw ay umabot sa pinakamataas na punto nito sa ibang sandali sa bawat solong lugar sa Earth, at walang orasan ang makakasubaybay doon, kaya pumayag ang mundo na umikot.
Karamihan sa mga lungsod ay umiikot ng ilang minuto at walang nakakapansin. Ang ilang mga lungsod ay umiikot nang higit sa isang oras — at kapag alam mo na ito, makikita mo ito sa kalye.
Madrid ang pinakakilalang kaso. Pinagtibay ng Espanya ang Greenwich Mean Time noong 1901, na siyang hinihiling ng heograpiya nito; Ang mainland Spain ay nakahanay sa Britain, Portugal at Morocco. Pagkatapos noong 16 Marso 1940 ang mga orasan ay sumulong ng isang oras upang tumugma sa Nazi Germany, at hindi na ibinalik. Ang Madrid ngayon ay tumatakbo nang halos 75 minuto bago ang sarili nitong araw sa taglamig, at humigit-kumulang dalawang oras na mas maaga sa tag-araw. Ang mga Espanyol ay kumakain ng tanghalian sa 2pm at hapunan sa 9pm — ngunit sa time zone na ibibigay ng heograpiya ang Spain, iyon ay 1pm at 8pm, eksakto kung kailan kumakain ang iba pang bahagi ng Europe.
Malapit ang Kuala Lumpur at Singapore, sa humigit-kumulang 73 at 65 minuto, at magkasama silang nakarating doon. Sa 11:30pm noong Disyembre 31, 1981, inilipat ng Malaysia ang Peninsular Malaysia pasulong kalahating oras upang isara ang agwat ng oras sa Sabah at Sarawak. Ginawa ng Singapore ang parehong pagbabago sa parehong sandali. Ang Singapore ay halos eksakto sa ekwador, kung saan ang pagsikat ng araw ay dapat nasa alas-sais at paglubog ng araw sa alas-sais, magpakailanman — sa halip ay sumisikat ang araw nang bandang alas-7 at bababa nang bandang alas-7.
Ang Istanbul ay nasa 64 minuto, at nakarating doon sa ibang ruta: Inalis ng Türkiye ang daylight saving noong 2016 at inayos nang permanente ang bansa sa UTC+3, isang zone na itinayo para sa ika-45 na meridian. Sa huling bahagi ng Disyembre, ang pagsikat ng araw ng Istanbul ay hindi dumarating hanggang alas-otso y medya.
Ang Buenos Aires ay nasa 54 minuto, at ang epekto ay sikat nang hindi nauunawaan. Gumagamit ang Argentina ng UTC−3; ayon sa heograpiya, kabilang ito sa UTC−4. Ang ilaw sa gabi ay nakabitin nang walang katotohanan na huli na, ang hapunan ay nagsisimula sa sampu, ang mga restawran ay napupuno ng alas onse. Ang Buenos Aires ay hindi isang late city ayon sa ugali. Ito ay isang huling lungsod sa pamamagitan ng arithmetic.
Lagos ay nasa 46 minuto, Baku sa 40, Seoul at Karachi sa 32 bawat isa, Hong Kong sa 23, Toronto sa 18.
Ang nag-uugnay sa kanila ay hindi isa sa mga offset na ito ang nilikha ng isang astronomer. Ang Madrid ay nagmula sa isang diplomatikong kilos. Ang Singapore ay nagmula sa isang desisyon na ginawa sa ibang bansa. Ang Seoul ay ang nalalabi ng apat na pagbabago ng karaniwang oras sa kalahating siglo, wala sa mga ito ang may kinalaman sa kalangitan.
Tehran ay ang outlier na nagpapatunay sa punto. Tumanggi ang Iran na umikot: gumagamit ito ng UTC+3:30, isa sa ilang kalahating oras na sona sa mundo, na pinili upang ang pambansang meridian ay dumaong halos eksakto sa malinis na offset. Ang orasan ng Tehran ay nasa loob ng ilang minuto ng sarili nitong solar na tanghali — at permanenteng nalilito ang software sa pag-iiskedyul ng iba.