دهلی

آیا می‌دانستید؟

هند یک قاره را با یک ساعت اداره می کند و همه می دانند که مناسب نیست

قطارهای متروی دهلی هر روز حدود 140000 کیلومتر را طی می کنند.

زمین تقریباً 40000 کیلومتر در اطراف است. بنابراین، این شبکه معادل سه و نیم بار در سراسر جهان، روزانه، در 4508 سفر قطار، با استفاده از 343 قطار و 2368 قطار، در طول 374 کیلومتر خط و 271 ایستگاه حرکت می کند.

در سال 2025، 2.36 میلیارد مسافر — به طور متوسط 6.46 میلیون نفر در روز. رکورد یک روزه آن، که در 8 اوت 2025 ثبت شد، 8،187،674 مسافر بود. قطارها با سرعت دو دقیقه حرکت می کنند، برخی از خطوط آن بدون راننده هستند، و DMRC حدوداً عملکردی را در حدود 9% گزارش می کند.*9% punc.

هیچ یک از اینها قبل از سال 2002 وجود نداشت. اولین بخش در 24 دسامبر همان سال افتتاح شد.

شماره دیگر دهلی کمتر دلچسب است و توضیح می دهد که چرا مترو ضروری بود. این شهر حدود 11.4 میلیون وسیله نقلیه موتوری ثبت شده دارد - تقریباً دو سوم آنها دو چرخ - که بیشتر از مجموع بمبئی بزرگ، چنای و کلکته است.

ساعت: دو دقیقه پیشروی با 99.9٪ وقت شناسی سیستمی است که کاملاً به این بستگی دارد که همه موافق باشند ساعت چه زمانی است. که دهلی را به مکانی جالب برای اجرا تبدیل می کند.

زمان استاندارد هند UTC+5:30 است و از یک خط طول جغرافیایی در 82 درجه و 30 دقیقه شرقی محاسبه می‌شود - یک نصف النهار که از برج ساعت در میرزاپور، در اوتار پرادش می‌گذرد. این ساعت در 1 سپتامبر 1947، دو هفته پس از استقلال، به وقت رسمی کشور تبدیل شد و جایگزین زمان‌های استعماری بمبئی، کلکته و مدرس شد.

یک ساعت، برای همه، به عنوان موضوع انسجام ملی.

مشکل نقشه است. هند از غرب به شرق تقریباً 2900 کیلومتر است. بر اساس میانگین زمان خورشیدی، سه منطقه زمانی خواهد داشت. قاره ایالات متحده، که وسیع تر است، دارای چهار است.

نتیجه این است که خورشید در دونگ، شرقی ترین روستا، نزدیک به دو ساعت قبل از طلوع آن در منتهی الیه غرب گجرات طلوع می کند. در آسام در ماه‌های نوامبر و دسامبر، غروب آفتاب می‌تواند حدود ساعت چهار و نیم بعد از ظهر باشد در حالی که روز کاری رسمی ادامه دارد. در تابستان، خورشید قبل از چهار صبح در آنجا بالا می‌آید، و هیچ‌کس برای ساعت‌ها قرار نیست کاری انجام دهد.

بنابراین شمال شرقی بی سر و صدا منطقه زمانی خود را ساخت و هرگز نپرسید.

زمان باغ چای — زمان چای باگان — توسط شرکت های چای بریتانیایی در آسام معرفی شد تا ساعات کار در روز را بیشتر از روز خارج کنند. یک ساعت جلوتر از IST تنظیم شده است. این کاملا غیر رسمی است، در هیچ پایگاه داده منطقه زمانی بین‌المللی دیده نمی‌شود، و هنوز هم روزانه در املاک چای استفاده می‌شود. کارگران با ساعتی که کشور تشخیص نمی دهد بیدار می شوند، کار می کنند و می خوابند.

بحث هرگز از بین نرفته است. اعضای هر دو مجلس از دولت پرسیده اند که آیا هند دو منطقه زمانی را حداقل شانزده بار از سال 2002 اتخاذ خواهد کرد.

در ژانویه 2014، ایالت آسام به سادگی اعلام کرد که ساعت های خود را یک ساعت به سمت زمان باگان جلو می برد. هیچ اثر قانونی نداشت - زمان یک موضوع فدرال است - و هیچ اتفاقی نیفتاد.

سپس زمان‌سنج رسمی خود هند بررسی کرد. آزمایشگاه ملی فیزیکی CSIR مطالعه‌ای را در Current Science منتشر کرد که در آن نتیجه‌گیری شد که دو منطقه از نظر فنی امکان‌پذیر هستند، با یک خط مرزی باریک در مرز بنگال غربی-آسام. یک مطالعه قبلی توسط موسسه ملی مطالعات پیشرفته تخمین زده بود که پیشرفت IST به مدت نیم ساعت می تواند حدود 2.7 میلیارد کیلووات ساعت برق در سال را ذخیره کند.

استدلال مخالف همیشه یکسان بوده است: راه آهن هند تقریباً 13000 قطار در روز را با یک ساعت حرکت می کند و هیچ کس نمی خواهد کسی باشد که آن را تقسیم می کند.

بنابراین هند یک منطقه زمانی را حفظ می کند - که برای اتحاد انتخاب شده است، برای تدارکات نگهداری می شود - و چند میلیون نفر در باغ های چای یک ساعت جلوتر از کشور خود می دوند.

روشنایی سالانه در دهلی