Huidige lokale tijd in Delhi

Daglicht door het jaar in Delhi

Wist je dat?

India bestuurt een continent op één klok, en iedereen weet dat dit niet past

Delhi Metro-treinen leggen elke dag ongeveer 140.000 kilometer af.

De aarde is ongeveer 40.000 km in omtrek. Het netwerk rijdt dus dagelijks het equivalent van drie en een halve keer rond de wereld, in 4.508 ritten, met 343 treinen en 2.368 rijtuigen, over 374 kilometer lijn en 271 stations.

In 2025 verzorgde het 2,36 miljard passagiersreizen – gemiddeld 6,46 miljoen mensen per dag. Het dagrecord, gevestigd op 8 augustus 2025, bedroeg 8.187.674 passagiers. Treinen rijden met een volgafstand van twee minuten, sommige lijnen rijden zonder bestuurder en DMRC rapporteert een stiptheid van ongeveer 99,9%.

Vóór 2002 bestond dit allemaal niet. Het eerste gedeelte ging op 24 december van dat jaar open.

Het andere getal van Delhi is minder vleiend en verklaart waarom de metro nodig was. De stad heeft ongeveer 11,4 miljoen geregistreerde motorvoertuigen – waarvan grofweg tweederde tweewielers – wat meer is dan Groot-Mumbai, Chennai en Calcutta samen.

De klok: een trein om de twee minuten met een stiptheid van 99,9% is een systeem dat er volledig van afhangt dat iedereen het eens is over hoe laat het is. Dat maakt Delhi een interessante plek om zo'n systeem te laten draaien.

De Indiase standaardtijd is UTC+5:30 en wordt berekend op basis van een enkele lengtegraad op 82°30′ oost – een meridiaan die door de klokkentoren van Mirzapur, in Uttar Pradesh, loopt. Die werd de officiële tijd van het land op 1 september 1947, twee weken na de onafhankelijkheid, en verving de koloniale lappendeken van de tijden van Bombay, Calcutta en Madras.

Eén klok, voor iedereen, als kwestie van nationale cohesie.

Het probleem is de kaart. India is ongeveer 2.900 kilometer breed van west naar oost. Gebaseerd op de gemiddelde zonnetijd zou het drie tijdzones hebben. De continentale Verenigde Staten, die breder zijn, hebben er vier.

Het gevolg is dat de zon opkomt in Dong, het meest oostelijke dorp, bijna twee uur voordat hij opkomt in het uiterste westen van Gujarat. In Assam kan in november en december zonsondergang rond half vijf in de middag plaatsvinden, terwijl de officiële werkdag gewoon doorgaat. In de zomer staat de zon daar al vóór vier uur 's ochtends op en is er urenlang niemand gepland om iets te doen.

Dus richtte het noordoosten stilletjes een eigen tijdzone in, zonder het ooit te vragen.

Tea Garden Time – chai bagan-tijd – werd geïntroduceerd door Britse theebedrijven in Assam om meer daglichtwerkuren uit de dag te halen. Die loopt een uur voor op IST. Het is volkomen onofficieel, het komt voor in geen enkele internationale tijdzonedatabase en het wordt nog steeds dagelijks gebruikt op de theeplantages. Arbeiders worden wakker, werken en slapen op een klok die het land niet erkent.

De discussie is nooit verstomd. Leden van beide kamers van het parlement hebben de regering sinds 2002 minstens zestien keer gevraagd of India twee tijdzones gaat invoeren.

In januari 2014 verklaarde de staat Assam eenvoudigweg dat de klok een uur vooruit werd gezet naar bagan-tijd. Het had geen juridisch effect – tijd is een federale aangelegenheid – en er gebeurde niets.

Toen mengde de officiële tijdbewaarder van India zelf zich in de discussie. Het CSIR National Physical Laboratory publiceerde een studie in Current Science waarin werd geconcludeerd dat twee zones technisch haalbaar zijn, met een smalle demarcatielijn aan de grens tussen West-Bengalen en Assam. Een eerder onderzoek van het National Institute of Advanced Studies (NIAS) schatte dat het een halfuur vooruitzetten van de Indiase tijd ongeveer 2,7 miljard kilowattuur aan elektriciteit per jaar zou kunnen besparen.

Het tegenargument is altijd hetzelfde geweest: Indian Railways laat ruwweg 13.000 treinen per dag rijden op één enkele klok, en niemand wil de persoon zijn die deze verdeelt.

India houdt dus één tijdzone aan – gekozen vanwege eenheid, behouden vanwege logistiek – en een paar miljoen mensen in de theetuinen blijven een uur voorlopen op hun eigen land.