Huidige lokale tijd in Londen

Daglicht door het jaar in Londen

Wist je dat?

104 jaar lang verkocht één familie Londen de tijd

Om in Londen een zwarte taxi te mogen besturen, moet je slagen voor een examen genaamd The Knowledge, en dat bestaat al sinds 1865.

Om ervoor te slagen moet je elke straat binnen een straal van tien kilometer rond Charing Cross uit je hoofd leren. Dat zijn ongeveer 25.000 straten. Je moet ook de locaties kennen van zo'n 20.000 herkenningspunten – musea, ambassades, theaters, clubs, politiebureaus – en 320 vaste routes, vastgelegd door Transport for London in een document dat bekend staat als het Blue Book.

Kandidaten rijden tot vijftien uur per dag door de stad op bromfietsen met een klembord aan het stuur, terwijl ze straatnamen hardop uitspreken. De meesten doen er drie tot vier jaar over. Het snelste ooit was achttien maanden. Ongeveer de helft maakt het nooit af.

De examens heten appearances. Een examinator noemt willekeurig twee punten en de kandidaat noemt de kortste route ertussen. De enige toegestane kaart is die in hun hoofd.

En dat verandert het hoofd ook echt. In een onderzoek van University College London werden bij tachtig kandidaten hersenscans gemaakt voordat ze begonnen, en ook bij een vergelijkbare controlegroep. Aanvankelijk was er geen verschil. Vier jaar later vertoonden de kandidaten die geslaagd waren een meetbare toename van de grijze stof in de achterste hippocampus – het gebied dat met ruimtelijk geheugen wordt verbonden. Bij wie had getraind maar was gezakt, was niets te zien. Bij de controlegroep evenmin. Als taxichauffeurs met pensioen gaan, krimpt het weer.

De klok: dit is de tweede keer dat Londen een probleem oploste door het antwoord in een mens te stoppen en die ermee te laten rondlopen.

In 1836 had de Astronomer Royal in Greenwich een probleem: klokkenmakers bleven op de deur van het Observatorium kloppen om te vragen hoe laat het was. Daarom zette hij een abonnementsdienst op en gaf een assistent, John Henry Belville, de leiding daarover.

Belville kreeg een zakchronometer die John Arnold in de jaren 1790 had gemaakt. Iedereen noemde hem Arnold. Eén keer per week controleerde hij Arnold aan de hoofdklok van het Observatorium – nauwkeurig tot een tiende van een seconde – en liep daarmee door Londen naar ongeveer 200 abonnees, die hun eigen klok instelden door ernaar te kijken.

Hij stierf in 1856. Zijn weduwe Maria kreeg geen pensioen, dus lobbyde ze in plaats daarvan voor de baan en bracht ze zelf de tijd rond in Londen tot ze in 1892 op 81-jarige leeftijd met pensioen ging. Haar dochter Ruth nam het vervolgens over, op 38-jarige leeftijd, en droeg Arnold nog eens achtenveertig jaar door de London Docks, Clerkenwell, de West End en Baker Street.

Ruth ging in 1940 op 86-jarige leeftijd met pensioen. Het bedrijfje had 104 jaar op één zakhorloge gedraaid.

Het mooiste: een rivaliserende firma, de Standard Time Company, verspreidde de tijd via de elektrische telegraaf en voerde in collegezalen en kranten campagne om de vrouw die de tijd in haar handtas meedroeg in diskrediet te brengen. Ze kregen haar niet uit de markt. Arnold ligt nu in het Science Museum.

In 1884 stemden op een conferentie in Washington tweeëntwintig van de vijfentwintig aanwezige landen ervoor dat lengtegraad nul door de Airy Transit Circle in Greenwich zou lopen. Elke tijdzone op aarde – inclusief de tijdzone waarin je dit leest – wordt vanaf die lijn gemeten.

Dat is grappig, want de lijn ligt op de verkeerde plek.

De beroemde koperen strook waar toeristen schrijlings overheen gaan staan voor foto's, ligt ongeveer 102 meter ten westen van het punt dat GPS als nul aangeeft. Dit is geen fout die iemand heeft gemaakt. Airy zette zijn telescoop in 1850 waterpas met een bak kwik, die zich naar de lokale zwaartekracht richt – en de lokale zwaartekracht in Greenwich wijst niet precies naar de aardas. Beide lijnen kloppen. Ze beantwoorden alleen verschillende vragen.

De meest gefotografeerde lijn ter wereld ligt er 102 meter naast, en toch stelt de hele planeet haar horloge erop gelijk.