London

Wist je dat?

104 jaar lang heeft één familie Londen de tijd verkocht

Om in Londen een zwarte taxi te mogen besturen, moet je slagen voor een examen genaamd The Knowledge, en dit examen loopt al sinds 1865.

Om er doorheen te komen moet je elke straat binnen een straal van 10 kilometer rond Charing Cross uit je hoofd leren. Dat zijn ongeveer 25.000 straten. Je moet ook de locaties kennen van zo'n 20.000 herkenningspunten – musea, ambassades, theaters, clubs, politiebureaus – en 320 vaste routes, heilig verklaard door Transport for London in een document dat bekend staat als het Blue Book.

Kandidaten rijden tot vijftien uur per dag door de stad op bromfietsen met een klembord aan het stuur, terwijl ze straatnamen hardop uitspreken. Bij de meeste daarvan duurt het drie tot vier jaar. Het snelste dat iemand ooit heeft gedaan, is achttien maanden. Ongeveer de helft maakt het nooit af.

De examens worden optredens genoemd. Een examinator noemt willekeurig twee punten en de kandidaat noemt de kortste route ertussen. De enige toegestane kaart is die in hun hoofd.

En het verandert het hoofd. In een onderzoek aan het University College London werden tachtig stagiairs voordat ze begonnen aan een hersenscan onderworpen, samen met een bijpassende controlegroep. Om te beginnen was er geen verschil. Vier jaar later vertoonden de stagiaires die zich kwalificeerden een meetbare toename van de grijze massa in de posterieure hippocampus – het gebied dat geassocieerd wordt met ruimtelijk geheugen. Degenen die trainden en faalden, lieten niets zien. De controles ook niet. Als taxichauffeurs met pensioen gaan, krimpt het terug.

De klok: Dit is de tweede keer dat Londen een probleem heeft opgelost door het antwoord in iemand te stoppen en hem daarmee rond te laten lopen.

Gedurende 104 jaar, van 1836 tot 1940, verkocht de familie Belville de juiste tijd in Londen. Ze hielden één zakhorloge bij – een chronometer met de naam Arnold – en brachten het elke week naar Greenwich om te worden afgezet tegen de klok van het observatorium, waarna ze een route door de stad liepen om de abonnees het te laten lezen.

Ruth Belville deed het in de jaren dertig nog steeds, te voet, met een horloge, in een stad met radio.

Londen bouwde de nulmeridiaan en huurde vervolgens mensen in om deze met de hand te dragen. Het doet nog steeds hetzelfde met de kaart.

In 1836 had de Astronomer Royal in Greenwich een probleem: klokkenmakers bleven op de deur van het Observatorium kloppen om te vragen hoe laat het was. Daarom zette hij een abonnementsdienst op en gaf een assistent, John Henry Belville, de leiding daarover.

Belville kreeg in de jaren 1790 een zakchronometer van John Arnold. Iedereen noemde het Arnold. Eén keer per week controleerde hij Arnold met de hoofdklok van het Observatorium – nauwkeurig tot een tiende van een seconde – en liep daarmee door Londen naar ongeveer 200 abonnees, die hun eigen klok instelden door ernaar te kijken.

Hij stierf in 1856. Zijn weduwe Maria kreeg geen pensioen, dus lobbyde ze voor de baan en bracht de tijd zelf door in Londen tot ze in 1892 op 81-jarige leeftijd met pensioen ging. Haar dochter Ruth nam het vervolgens over, op 38-jarige leeftijd, en droeg Arnold nog eens achtenveertig jaar door de London Docks, Clerkenwell, West End en Baker Street.

Ruth ging in 1940 op 86-jarige leeftijd met pensioen. Het bedrijf draaide al 104 jaar op één zakhorloge.

Het beste deel: een rivaliserende firma, de Standard Time Company, verdeelde de tijd via elektrische telegraaf en voerde een campagne in collegezalen en kranten om de vrouw met de handtas in diskrediet te brengen. Ze hebben haar niet failliet verklaard. Arnold bevindt zich nu in het Wetenschapsmuseum.

De klok: in 1884 kwamen zesentwintig landen overeen dat lengtegraad nul door de Airy Transit Circle in Greenwich zou lopen. Elke tijdzone op aarde – inclusief de tijdzone waarin u dit leest – wordt vanaf die lijn gemeten.

Dat is grappig, want de lijn staat op de verkeerde plaats.

De beroemde koperen strook waar toeristen zich over uitstrekken om foto's te maken, bevindt zich ongeveer 102 meter ten westen van waar GPS zegt dat nul is. Dit is geen fout die iemand heeft gemaakt. Airy stelde zijn telescoop in 1850 waterpas met behulp van een bassin met kwik, dat uitgelijnd is met de lokale zwaartekracht – en de lokale zwaartekracht in Greenwich wijst niet precies op de aardas. Beide lijnen zijn correct. Ze beantwoorden alleen verschillende vragen.

De meest gefotografeerde lijn ter wereld bevindt zich op 102 meter afstand, en de hele planeet houdt er toch de wacht op.

Jaarlijks daglicht