ปักกิ่ง

รู้หรือไม่?

จีนยุบเขตเวลาทั้งห้าเป็นหนึ่งเดียวและไม่เคยมองย้อนกลับไป

หากต้องการซื้อรถเบนซินในปักกิ่ง คุณต้องถูกลอตเตอรีก่อน

เมืองนี้เปิดตัวโควต้าป้ายทะเบียนในปี 2011 เพื่อชะลอการเติบโตของยานพาหนะและหมอกควัน จานได้รับการจัดสรรโดยการจับฉลากโดยสาธารณะ และโอกาสก็ทรุดตัวลงอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ใน มกราคม 2011 ผู้สมัครมีโอกาส 9.4% โดยประมาณ ภายในเดือนธันวาคม 2555 อยู่ที่ 1.4% ภายในสิ้นปี 2019 อยู่ที่ประมาณ 0.2%

ในรอบหนึ่งในเดือนมิถุนายน 2018 มีผู้คนมากกว่า 2.8 ล้านคนแข่งขันกันเพื่อชิง 6,333 จาน — อัตราต่อรองพื้นฐานที่ 1 ใน 2,031 เนื่องจากผู้สมัครที่ใช้เวลานานจะมีน้ำหนักเพิ่มในการจับฉลาก โควต้ารถยนต์ทั่วไปถูกตัดจาก 90,000 คันในปี 2560 เหลือต่ำกว่า 40,000 คัน การลงทะเบียนรายปีที่ได้รับอนุญาตลดลงจาก 240,000 เป็น 100,000

ระยะเวลาในการต่อคิวโดยเฉลี่ยคือ 26 เดือน รายชื่อผู้รอรถยนต์ไฟฟ้ามีเกิน 400,000 คน โดยผู้ที่อยู่ด้านหลังคาดว่าจะต้องรอถึงแปดปี

เศรษฐกิจทุติยภูมิทั้งหมดเติบโตขึ้นประมาณนี้ มีหน่วยงานเพื่อเชื่อมโยงผู้ซื้อกับที่วางป้ายทะเบียนที่มีอยู่ โดยรายงานว่ามีราคาประมาณ 15,650 เหรียญสหรัฐ สำหรับจานไฟฟ้า และ 22,700 เหรียญสหรัฐ สำหรับจานน้ำมัน บางคนจดทะเบียนรถยนต์โดยใช้ชื่อของคู่สมรส และ สัญญาการแต่งงานที่ทำขึ้นโดยเฉพาะเพื่อจุดประสงค์นี้ ได้รับการรายงานในราคาประมาณ 2,845 ดอลลาร์ต่อปี หรือ 9,816 ดอลลาร์สหรัฐฯ เป็นเวลาห้าปี คนอื่นๆ ซื้อจานจากนอกกรุงปักกิ่งในราคาประมาณ 250 ดอลลาร์ เช่าจากตัวแทนจำหน่าย หรือซื้อรถยนต์มือสองที่มาพร้อมกับรถยนต์คันหนึ่งติดมาด้วย

มีการค้นพบที่แปลกประหลาดอย่างแท้จริงฝังอยู่ในวรรณกรรมเชิงวิชาการ เนื่องจากการรอโดยเฉลี่ยนานกว่าสองปี ผู้คนจึงสร้างนิสัยไม่ขับรถในขณะที่เข้าคิว การศึกษาชิ้นหนึ่งพบว่าหลังจากการรอคอย 26 เดือนตามมาตรฐาน ความน่าจะเป็นที่ผู้ชนะจะเปลี่ยนมาขับรถจริงๆ ลดลง 16% ซึ่งลดระยะทางยานพาหนะประจำปีของเมืองลง 8.48 ล้านกิโลเมตร

ลอตเตอรีทำงานส่วนหนึ่งโดยใช้เวลานานจนผู้คนไม่ต้องการรางวัล

ลอตเตอรีป้ายทะเบียนก่อให้เกิดตลาดการแต่งงานปลอม เขตเวลาของประเทศเดียวจะสร้างเวลาประเทศที่สอง ในทั้งสองกรณีระบบอย่างเป็นทางการจะคงอยู่ และระบบคู่ขนานจะขยายอยู่ข้างๆ

ประเทศจีนมีความกว้างประมาณ 5,000 กิโลเมตร โดยเริ่มจากทิศตะวันออกประมาณ 73° ถึง 135° ตะวันออก ซึ่งกว้างเพียงพอสำหรับ ห้าโซนเวลา และตั้งแต่ปี 1918 ถึง 1949 ก็มีเขตเวลาดังกล่าวเป็นข้อเสนอแรก และอย่างเป็นทางการตั้งแต่ปี 1939

ในปี 1918 หอดูดาวกลางของสาธารณรัฐจีนได้เสนอโซน 5 โซน ซึ่งต่อมาได้ประกาศอย่างเป็นทางการ:

• คุนหลุน — UTC+5:30
• ซินเกียง–ทิเบต — UTC+6
• คันซู–เสฉวน — UTC+7
• ชุงหยวน — UTC+8
• ช้างไป — UTC+8:30

สามชั่วโมงจากปลายด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึ่ง

ใน 1949 สาธารณรัฐประชาชนที่จัดตั้งขึ้นใหม่ได้ยกเลิกทั้งห้าแห่งและกำหนดให้ทั้งประเทศอยู่ในนาฬิกาเดียว: เวลาปักกิ่ง UTC+8 คำสั่งของสภาแห่งรัฐในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2523 ยืนยันอีกครั้ง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ประเทศจีนก็ใช้เขตเวลาเดียว ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในระดับภูมิภาค และไม่มีการออมแสง ยกเว้นการทดลองสั้นๆ ระหว่างปี 1986 ถึง 1991

สำหรับมาตราส่วน: สหรัฐอเมริกาที่อยู่ติดกันมีความกว้างเท่ากันและใช้สี่โซน รัสเซียใช้สิบเอ็ด จีนใช้อย่างใดอย่างหนึ่ง

นาฬิกา: เอฟเฟกต์จะมองเห็นได้ชัดเจนที่สุดทางฝั่งตะวันตก

ในคัชการ์ ซินเจียง ดวงอาทิตย์ในช่วงกลางฤดูหนาวจะไม่ขึ้นมาจนถึงเวลาประมาณ 10 โมงเช้า และตกประมาณ 7 โมงครึ่งในตอนเย็น ผู้คนตื่นในความมืด กินอาหารเช้าในความมืด และเริ่มทำงานก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เพราะนาฬิกาบนผนังบอกว่าถึงเวลาแล้ว

ในทางปฏิบัติ เวลาวินาทีที่ไม่เป็นทางการมีการใช้กันอย่างแพร่หลายในซินเจียง — เวลาซินเจียง หรือ เวลาอุรุมชี ซึ่งช้ากว่าปักกิ่งสองชั่วโมงที่ UTC+6 ซึ่งตรงกับดวงอาทิตย์ในท้องถิ่นอย่างใกล้ชิดกว่ามาก ปักกิ่งอนุมัติให้พลเรือนใช้ในปี 1986 แต่ทางรถไฟ เที่ยวบิน และรัฐบาลยังคงดำเนินการตามเวลาปักกิ่ง มันเป็นเพียงสิ่งที่ชีวิตประจำวันมากมายดำเนินต่อไป

ผลลัพธ์ในทางปฏิบัติคือ ผู้คนที่นั่นเป็นประจำจะต้องกำหนด นาฬิกาที่ หมายถึงเวลาการประชุม ผู้พักอาศัยระยะยาวอธิบายถึงนิสัยมาตรฐาน: ส่งข้อความครึ่งชั่วโมงก่อนนัดเพื่อถามอย่างสุภาพว่าคุณทั้งคู่คิดชั่วโมงเดียวกันหรือไม่

และซอฟต์แวร์ของโลกก็รู้เกี่ยวกับทั้งสองอย่าง ฐานข้อมูลเขตเวลาระหว่างประเทศประกอบด้วย `เอเชีย/เซี่ยงไฮ้` สำหรับเวลาประจำชาติอย่างเป็นทางการ — และยังมี `เอเชีย/อุรุมชี` ที่ UTC+6 เพื่อให้ระบบสามารถแสดงเวลาภูมิภาคที่อยู่เคียงข้างเวลาประจำชาติอย่างเป็นทางการ

เวลากลางวันตลอดปีใน ปักกิ่ง