Vancouver

Biliyor Muydunuz?

Yola Hayır Diyen Şehir

1960'larda Vancouver'a otoyol yapılacaktı. Sekiz şerit, yükseltilmiş, doğudan şehir merkezine girip Strathcona, Gastown ve Chinatown'ı ortadan ikiye bölerek sahil boyunca devam edecekti. Dönemin standart Kuzey Amerika planıydı. Her şehir bunu yapıyordu.

Vancouverlılar — çoğu, mahallesi yıkım listesinde olan insanlar — buna karşı çıktı ve kazandı. 1972'de yeni bir belediye meclisi göreve geldi ve otoyol projesi öldü. Bugün Vancouver, şehir merkezine giren ya da içinden geçen otoyolu olmayan tek büyük Kuzey Amerika şehri.

Planın var olduğuna dair tek fiziksel kanıt, False Creek yakınında proje çökmeden önce inşa edilmiş iki viyadük. Şimdi hiçbir yerden hiçbir yere, büyük bir özgüvenle gidiyorlar.

Otoyolun yerini alan şey ise, başka yerlerdeki şehir plancılarının bugün hiç ironi yapmadan Vancouverism dediği koca bir şehircilik felsefesi oldu. İçinden araba geçmemesine o kadar bağlı bir şehir ki, düzenli olarak dünyanın en yaşanabilir yerleri arasında seçiliyor. Trafik hâlâ berbat. Kimse aksini iddia etmedi.

Saat kısmı: Vancouver 49° kuzeyde oturuyor ve manzaranın bedelini ödüyor. Yılın en uzun günü yaklaşık 16 saat 15 dakika. En kısası yaklaşık 8 saat 10 dakika. Haziranla aralık arasında sekiz saatlik fark — aynı sokaklar, aynı koordinatlar, altı ay arayla iki farklı gezegen gibi çalışıyor.

Bu da Vancouver'ın hâlâ yılda iki kez saatini değiştirmesini biraz gülünç kılıyor. British Columbia bunu bırakmak için yasasını çoktan çıkardı. Amerikan batı kıyısının önce hareket etmesini bekliyor, çünkü Seattle hâlâ saat değiştirirken bir eyaletin tek başına vazgeçmesi pek işlemiyor. Böylece Vancouver bekliyor — öğleden sonra dördü çeyrek geçe, karanlıkta.

Yıllık Gün Işığı