آیا میدانستید؟
شهری که به جاده نه گفت
در دهه 1960، ونکوور قرار بود یک آزادراه بگیرد. هشت خط، مرتفع، از شرق وارد مرکز شهر میشوند و قبل از پیچیدن در امتداد اسکله، مستقیماً از Strathcona، Gastown و Chinatown عبور میکنند. این طرح استاندارد آمریکای شمالی در آن دوره بود. همه شهرها این کار را می کردند.
ساکنان ونکوور - بسیاری از آنها افرادی بودند که محله هایشان برای تخریب برنامه ریزی شده بود - با آن مبارزه کردند و پیروز شدند. در سال 1972 شورای شهر جدید روی کار آمد و آزادراه از بین رفت. امروزه ونکوور تنها شهر بزرگ آمریکای شمالی است که بزرگراهی ندارد که به مرکز شهر یا از آن عبور کند.
تنها شواهد فیزیکی که نشان میدهد این طرح تاکنون وجود داشته است، دو راهرو در نزدیکی فالس کریک است که قبل از فروپاشی پروژه ساخته شدهاند و اکنون با اطمینان از ناکجاآباد به ناکجاآباد میروند.
چیزی که جایگزین آزادراه شد یک فلسفه کامل شهرسازی بود که برنامه ریزان در جاهای دیگر اکنون بدون کنایه، ونکووریسم می نامند. شهری که آنقدر متعهد به رانندگی نشدن است که مرتباً به عنوان یکی از قابل زندگی ترین مکان های روی زمین انتخاب می شود. ترافیک هنوز وحشتناک است. هیچ کس هرگز خلاف این را تظاهر نکرده است.
ساعت: ونکوور در 49 درجه شمالی قرار دارد و هزینه منظره را پرداخت می کند. طولانی ترین روز سال حدود 16 ساعت و 15 دقیقه طول می کشد. کوتاه ترین اجرا حدود 8 ساعت و 10 دقیقه است. این یک نوسان هشت ساعته بین ژوئن و دسامبر است - همان خیابان ها، همان مختصات، که به صورت دو سیاره متفاوت با فاصله شش ماه از هم کار می کنند.
این باعث میشود که این که ونکوور هنوز دو بار در سال ساعت خود را تغییر میدهد بسیار مضحک است. بریتیش کلمبیا قبلاً قانونی برای توقف وضع کرده است. منتظر است تا سواحل غربی آمریکا ابتدا حرکت کند، زیرا یک استان نمی تواند به طور معقولی از صرفه جویی در روز صرف نظر کند در حالی که سیاتل هنوز این کار را انجام می دهد. بنابراین ونکوور منتظر می ماند - در تاریکی، ساعت چهار و ربع بعد از ظهر.
منابع
- سیبیسی نیوز، "چقدر بزرگراهی در مرکز شهر در 50 سال پیش، ونکوور را به یکی از قابل زندگیترین شهرهای جهان تبدیل کرد"
- نقد ادبی کانادا، "شهری که می توانست باشد"
- سیارهساز