Het jy geweet?
Die stad wat nee gesê het vir die pad
In die 1960's sou Vancouver 'n snelweg kry. Agt bane, verhewe, wat die middestad van die ooste af binnegaan en reguit deur Strathcona, Gastown en Chinatown kerf voordat jy langs die waterfront draai. Dit was die standaard Noord-Amerikaanse plan van die era. Elke stad het dit gedoen.
Vancouver se inwoners - baie van hulle die mense wie se woonbuurte geskeduleer was vir sloping - het dit beveg en gewen. Teen 1972 was 'n nuwe stadsraad in diens, en die snelweg was dood. Vandag is Vancouver die enigste groot Noord-Amerikaanse stad met geen snelweg wat in of deur sy middestad loop nie.
Die enigste fisiese bewys dat die plan ooit bestaan het, is twee viadukte naby False Creek, gebou voor die projek ineengestort het, wat nou met selfvertroue van nêrens na nêrens lei.
Wat die snelweg vervang het, was 'n hele filosofie van stadsbou wat beplanners elders nou, sonder ironie, Vancouverism noem. ’n Stad wat so toegewyd is om nie deurgery te word nie dat dit gereeld as een van die mees leefbare plekke op aarde aangewys word. Die verkeer is steeds vreeslik. Niemand het nog ooit anders voorgegee nie.
Die horlosie: Vancouver sit op 49° noord, en dit betaal vir die uitsig. Die langste dag van die jaar duur ongeveer 16 uur 15 minute. Die kortste loop ongeveer 8 uur 10 minute. Dit is 'n swaai van agt uur tussen Junie en Desember - dieselfde strate, dieselfde koördinate, wat ses maande uitmekaar werk as twee verskillende planete.
Wat dit effens belaglik maak dat Vancouver steeds sy horlosies twee keer per jaar verander. Brits-Columbië het reeds wetgewing gemaak om te stop. Dit wag vir die Amerikaanse weskus om eerste te beweeg, want 'n provinsie kan nie sinvol van daglig afsien terwyl Seattle dit nog doen nie. Dus wag Vancouver - in die donker, kwart oor vier in die middag.
Bronne
- CBC News, "Hoe 'n snelweg in die middestad 50 jaar gelede van Vancouver een van die wêreld se mees leefbare stede gemaak het"
- Literêre resensie van Kanada, "Die stad wat kon gewees het"
- Planetisen