Staðartími núna: Vancouver

Dagsbirta yfir árið: Vancouver

Vissir þú?

Borgin sem sagði nei við veginn

Á sjöunda áratugnum ætlaði Vancouver að fá hraðbraut. Átta akreinar á upphækkun, inn í miðbæinn úr austri og beint í gegnum Strathcona, Gastown og Chinatown áður en hún sveigði meðfram hafnarbakkanum. Þetta var hin hefðbundna norður-ameríska áætlun þess tíma. Allar borgir gerðu þetta.

Íbúar Vancouver – margir þeirra einmitt fólkið sem átti að missa hverfin sín undir niðurrif – börðust gegn henni og höfðu sigur. Árið 1972 tók ný borgarstjórn til starfa og hraðbrautin var dauð. Í dag er Vancouver eina stóra borgin í Norður-Ameríku þar sem engin hraðbraut liggur inn í eða í gegnum miðbæinn.

Einu áþreifanlegu ummerkin um að áætlunin hafi nokkurn tíma verið til eru tvær brýr (viaducts) nálægt False Creek, byggðar áður en verkefnið fór út um þúfur, sem liggja nú fullar sjálfsöryggis frá hvergi til hvergi.

Það sem kom í stað hraðbrautarinnar var heil heimspeki um borgarbyggingu sem skipuleggjendur annars staðar kalla nú, án kaldhæðni, Vancouverism. Borg sem er svo staðráðin í að láta ekki keyra sig í gegnum hana að hún er reglulega valin einn lífvænlegasti staður jarðar. Umferðin er enn hræðileg. Enginn hefur nokkru sinni látið eins og annað.

Klukkan: Vancouver er á 49° norðlægrar breiddar og geldur fyrir útsýnið. Lengsti dagur ársins er um 16 klukkustundir og 15 mínútur. Sá stysti er um 8 klukkustundir og 10 mínútur. Þetta er átta tíma sveifla á milli júní og desember – sömu göturnar, sömu hnitin, en eins og tvær ólíkar plánetur með sex mánaða millibili.

Sem gerir það svolítið fáránlegt að Vancouver breytir samt klukkum sínum tvisvar á ári. Breska Kólumbía hefur þegar sett lög um að hætta. Fylkið bíður þess að vesturströnd Bandaríkjanna stígi skrefið fyrst, því fylki getur ekki með góðu móti sleppt sumartímanum á meðan Seattle er enn að gera það. Svo Vancouver bíður – í myrkri, klukkan korter yfir fjögur síðdegis.