Vienna

Wist je dat?

Wenen bouwde een klok om een imperium te vieren, en deze begon te werken in het jaar dat het imperium eindigde

De stad Wenen bezit ongeveer 220.000 appartementen.

Ze zijn gevestigd in meer dan 2.300 gemeentelijke gebouwen en bieden onderdak aan meer dan 500.000 mensen – waardoor het stadsbestuur de grootste gemeentelijke verhuurder van Europa is. Tel daarbij de ongeveer 200.000 coöperatieve woningen op die met stadssubsidies zijn gebouwd en je komt op een opvallend cijfer: ergens tussen de helft en 60% van alle Weners woont in gesubsidieerde woningen.

Slechts ongeveer 20% van de inwoners van Wenen bezit een huis. Voor Oostenrijk als geheel ligt dit cijfer rond de 51%. Wenen is een stad van huurders, en lijkt er tevreden mee te zijn.

Het werd doelbewust en langzaam gebouwd. De sociaal-democraten wonnen de eerste naoorlogse verkiezingen van Wenen in 1919 en erfden een stad waar de overbevolking zo ernstig was dat tuberculose bekend stond als 'de Weense ziekte'. Hun eerste huisvestingsprogramma vereiste 25.000 appartementen in vijf jaar tijd. In 1935 woonde ongeveer 11% van de bevolking in ongeveer 400 gemeentelijke landgoederen. Na de Tweede Wereldoorlog bouwde de stad nog eens 96.000 appartementen tussen 1947 en 1970, en de voorraad is nooit verkocht – niet in de jaren tachtig, niet in de jaren negentig, en sindsdien niet meer.

Karl-Marx-Hof, geopend in 1930, is ruim een kilometer lang en bevat ruim 1.200 appartementen. Bij de opening zei burgemeester Karl Seitz dat "als we er niet meer zijn, deze stenen voor ons zullen spreken."

De klok: wat handig is om te weten voordat je kijkt naar wat Wenen op zijn beroemdste klok heeft gezet.

De Ankeruhr werd tussen 1911 en 1914 gebouwd in opdracht van een verzekeringsmaatschappij en gebouwd door Franz von Matsch. Het mechanisme draagt twaalf historische figuren – keizers, keizerinnen, architecten, componisten – één voor elk uur, en om 12.00 uur paraderen ze alle twaalf achtereenvolgens voorbij.

Het verscheen voor het eerst volledig in 1918: het jaar waarin het Habsburgse rijk eindigde.

Het jaar daarop won de partij die de volgende eeuw 220.000 appartementen zou bouwen de stad.

Wenen beëindigde een parade van keizers net toen de keizers stopten, en ging toen iets anders ophangen om ervoor te spreken.

Op de Hoher Markt, het oudste plein van Wenen, overspant een art-nouveauklok een tien meter lange brug tussen twee helften van het gebouw van een verzekeringsmaatschappij. Het werd ontworpen door de schilder Franz von Matsch, in opdracht van verzekeringsmaatschappij Anker, en gebouwd tussen 1911 en 1914.

Het mechanisme is een parade. Twaalf historische figuren – Marcus Aurelius, Karel de Grote, Maria Theresa, Haydn en anderen – passeren de vier meter lange wijzerplaat, één per uur, de hele dag. Om 12.00 uur lopen alle twaalf om beurten de andere kant op, elk begeleid door muziek uit zijn eigen tijd. De show duurt ongeveer tien minuten en trekt nog steeds elke dag veel publiek.

Het werd gebouwd om de Habsburgse eeuwen over een brug te laten lopen, één keer per uur, voor altijd.

Toen stopte de Eerste Wereldoorlog alles.

Tussen de voltooiing en 1918 liep de klok tweemaal. Eén keer op de verjaardag van keizer Franz Joseph in 1915, en één keer op zijn verjaardag in 1916. Dat was het. Een monument voor de continuïteit van het imperialisme, tweemaal ingeschakeld als verjaardagsgebaar, in een oorlog die het rijk dat het herdacht aan het ontmantelen was.

De Ankeruhr ging volledig in bedrijf in 1918 – het jaar waarin het Oostenrijks-Hongaarse rijk ophield te bestaan.

Er was één aanpassing. De middagmuziek was de keizerlijke hymne geweest. Omdat er geen imperium meer was om een ​​volkslied te hebben, werd het vervangen door een selectie uit Haydns The Creation. De componist bleef dezelfde: Haydn had ook de Keizerlijke Hymne geschreven, en Haydn is zelf een van de twaalf figuren die over de brug lopen.

De klok: Wenen is een van de weinige steden waar de lokale klok eerder een stuk stadstheater is dan een infrastructuur. De Ankeruhr is niet tot op de seconde nauwkeurig, synchroniseert nergens mee en probeert dat ook niet.

Het heeft één taak, en die is vreemd: u één keer per uur en op de juiste manier op de middag eraan herinneren dat eeuwen voorbijgaan, ongeacht of iemand kijkt of niet. Het imperium waarvoor het werd gebouwd, duurde vier jaar nadat de klok klaar was. De klok loopt inmiddels ruim honderd.

Jaarlijks daglicht