Wene

Het jy geweet?

Wene het 'n horlosie gebou om 'n ryk te vier, en dit het begin werk die jaar wat die Ryk geëindig het

Die Stad Wene besit ongeveer 220 000 woonstelle.

Hulle sit in meer as 2 300 munisipale geboue en huisves meer as 500 000 mense - wat die stadsregering die grootste munisipale verhuurder in Europa maak. Voeg die sowat 200 000 koöperatiewe wonings by wat met stadssubsidies gebou is en jy bereik 'n treffende syfer: iewers tussen die helfte en 60% van alle Wene woon in gesubsidieerde behuising.

Slegs sowat 20% van Wene se inwoners besit hul huis. Vir Oostenryk as geheel is die syfer sowat 51%. Wene is 'n stad van huurders, en blyk tevrede een te wees.

Dit is doelbewus gebou, en stadig. Die Sosiaal-Demokrate het Wene se eerste na-oorlogse verkiesing in 1919 gewen en 'n stad geërf waar die oorbevolking so erg was dat tuberkulose as "die Weense siekte" bekend gestaan het. Hul eerste behuisingsprogram het 25 000 woonstelle in vyf jaar gevra. Teen 1935 het ongeveer 11% van die bevolking in sowat 400 munisipale landgoedere gewoon. Ná die Tweede Wêreldoorlog het die stad nog 96 000 woonstelle tussen 1947 en 1970 gebou, en dit het nog nooit die voorraad verkoop nie - nie in die 1980's nie, nie in die 1990's nie, nie sedertdien nie.

Karl-Marx-Hof, wat in 1930 geopen is, strek oor meer as 'n kilometer en bevat meer as 1 200 woonstelle. By die opening het burgemeester Karl Seitz gesê dat "wanneer ons nie meer hier is nie, hierdie klippe vir ons sal praat."

Die horlosie: wat 'n nuttige ding is om te weet voordat jy kyk wat Wene op sy bekendste horlosie gesit het.

By Hoher Markt, Wene se oudste plein, strek 'n Art Nouveau-horlosie oor 'n tien meter lange brug tussen twee helftes van 'n versekeringsmaatskappy se gebou. Dit is ontwerp deur die skilder Franz von Matsch, in opdrag van die Anker-versekeringsmaatskappy, en gebou tussen 1911 en 1914. Dit staan bekend as die Ankeruhr.

Die meganisme is 'n parade. Twaalf historiese figure - Marcus Aurelius, Karel die Grote, Maria Theresa, Haydn en ander - kruis die vier meter lange horlosie, een per uur, die hele dag. Teen die middag verwerk al twaalf om die beurt, elkeen begelei met musiek uit sy eie era. Die vertoning duur ongeveer tien minute en dit trek steeds 'n skare elke liewe dag.

Dit is gebou om die Habsburg eeue oor 'n brug te loop, een keer 'n uur, vir altyd.

Toe stop die Eerste Wêreldoorlog alles.

Tussen sy voltooiing en 1918 het die horlosie twee keer geloop. Een keer op keiser Franz Josef se verjaardag in 1915, en een keer op sy verjaardag in 1916. Dit was dit. 'n Monument vir imperiale kontinuïteit, twee keer aangeskakel as 'n verjaardaggebaar, in 'n oorlog wat besig was om die ryk wat dit herdenk het, af te breek.

Die Ankeruhr het voltyds in werking getree in 1918 - die jaar wat die Oostenryk-Hongaarse Ryk ophou bestaan het. Die volgende jaar het die party wat die volgende eeu sou spandeer om 220 000 woonstelle te bou, die stad gewen.

Daar was een aanpassing. Die middagmusiek was die Imperial Hymn gewees. Met geen ryk oor om 'n volkslied te hê nie, is dit vervang deur 'n keuse uit Haydn se The Creation. Die komponis het dieselfde gebly - Haydn het ook die Keiserlike Gesang geskryf, en Haydn is self een van die twaalf figure wat oor die brug stap.

Wene is een van die min stede waar die plaaslike horlosie 'n stuk burgerlike teater eerder as infrastruktuur is. Die Ankeruhr is nie akkuraat tot die tweede nie, sinchroniseer nie met enigiets nie en probeer nie.

Dit het een werk, en dit is 'n vreemde een: om jou een keer per uur en behoorlik op die middaguur te herinner dat eeue verbystap of iemand kyk of nie. Die ryk waarvoor dit gebou is, het vier jaar geduur nadat die horlosie klaar was. Die horlosie loop nou al meer as honderd.

Jaarlikse daglig in Wene