Βιέννη

Το γνωρίζατε;

Η Βιέννη κατασκεύασε ένα ρολόι για να γιορτάζει μια αυτοκρατορία και άρχισε να λειτουργεί τη χρονιά που τελείωσε η αυτοκρατορία

Ο Δήμος της Βιέννης διαθέτει περίπου 220.000 διαμερίσματα.

Κάθονται σε περισσότερα από 2.300 δημοτικά κτίρια και στεγάζουν πάνω από 500.000 άτομα — γεγονός που καθιστά την κυβέρνηση της πόλης τον μεγαλύτερο δημοτικό ιδιοκτήτη στην Ευρώπη. Προσθέστε τις περίπου 200.000 συνεταιριστικές κατοικίες που χτίστηκαν με δημοτικές επιδοτήσεις και θα φτάσετε σε ένα εντυπωσιακό νούμερο: κάπου μεταξύ του μισού και του 60% όλων των Βιεννέζων ζουν σε επιδοτούμενες κατοικίες.

Μόνο το 20% περίπου των κατοίκων της Βιέννης έχουν το σπίτι τους. Για την Αυστρία συνολικά το ποσοστό είναι περίπου 51%. Η Βιέννη είναι μια πόλη ενοικιαστών, και φαίνεται ικανοποιημένη.

Χτίστηκε σκόπιμα και αργά. Οι Σοσιαλδημοκράτες κέρδισαν τις πρώτες μεταπολεμικές εκλογές της Βιέννης το 1919, κληρονομώντας μια πόλη όπου ο συνωστισμός ήταν τόσο σοβαρός που η φυματίωση ήταν γνωστή ως «η Βιεννέζικη ασθένεια». Το πρώτο τους πρόγραμμα στέγασης απαιτούσε 25.000 διαμερίσματα σε πέντε χρόνια. Μέχρι το 1935 περίπου το 11% του πληθυσμού ζούσε σε περίπου 400 δημοτικά κτήματα. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη έχτισε άλλα 96.000 διαμερίσματα μεταξύ 1947 και 1970 και ποτέ δεν πούλησε το απόθεμα — ούτε τη δεκαετία του 1980, ούτε τη δεκαετία του 1990, ούτε έκτοτε.

Karl-Marx-Hof, που άνοιξε το 1930, τρέχει για περισσότερο από ένα χιλιόμετρο και περιλαμβάνει πάνω από 1.200 διαμερίσματα. Στα εγκαίνια, ο δήμαρχος Karl Seitz είπε ότι "όταν δεν είμαστε πια εδώ, αυτές οι πέτρες θα μιλήσουν για εμάς."

Το ρολόι: το οποίο είναι χρήσιμο να γνωρίζετε πριν δείτε τι έβαλε η Βιέννη στο πιο διάσημο ρολόι της.

Το Ankeruhr παραγγέλθηκε από μια ασφαλιστική εταιρεία και κατασκευάστηκε από τον Franz von Matsch μεταξύ 1911 και 1914. Ο μηχανισμός του μεταφέρει δώδεκα ιστορικές φιγούρες —αυτοκράτορες, αυτοκράτειρες, αρχιτέκτονες, συνθέτες — έναν για κάθε ώρα και το μεσημέρι και οι δώδεκα παρελαύνουν διαδοχικά.

Έτρεξε πλήρως για πρώτη φορά το 1918: τη χρονιά που έληξε η αυτοκρατορία των Αψβούργων.

Την επόμενη χρονιά, το πάρτι που θα περνούσε τον επόμενο αιώνα χτίζοντας 220.000 διαμερίσματα κέρδισε την πόλη.

Η Βιέννη τελείωσε την παρέλαση των αυτοκρατόρων ακριβώς τη στιγμή που οι αυτοκράτορες σταμάτησαν, και μετά πήγε και έβαλε κάτι άλλο για να μιλήσει για αυτήν.

Στο Hoher Markt, την παλαιότερη πλατεία της Βιέννης, ένα αρ νουβό ρολόι εκτείνεται σε μια γέφυρα δέκα μέτρων ανάμεσα στα δύο μισά του κτιρίου μιας ασφαλιστικής εταιρείας. Σχεδιάστηκε από τον ζωγράφο Franz von Matsch, με παραγγελία της ασφαλιστικής εταιρείας Anker, και κατασκευάστηκε μεταξύ 1911 και 1914.

Ο μηχανισμός είναι μια παρέλαση. Δώδεκα ιστορικές προσωπικότητες — Μάρκος Αυρήλιος, Καρλομάγνος, Μαρία Θηρεσία, Χάυντν και άλλοι — διασχίζουν την πρόσοψη του ρολογιού των τεσσάρων μέτρων, μία ανά ώρα, όλη την ημέρα. Το μεσημέρι και οι δώδεκα περνούν διαδοχικά, το καθένα συνοδευόμενο από μουσική από τη δική του εποχή. Η παράσταση διαρκεί περίπου δέκα λεπτά και εξακολουθεί να προσελκύει κόσμο κάθε μέρα.

Χτίστηκε για να περπατήσει τους Αψβούργους αιώνες σε μια γέφυρα, μια φορά την ώρα, για πάντα.

Τότε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος σταμάτησε τα πάντα.

Από την ολοκλήρωσή του και το 1918, το ρολόι έτρεχε δύο φορές. Μια φορά στα γενέθλια του αυτοκράτορα Φραντς Τζόζεφ το 1915 και μια φορά στα γενέθλιά του το 1916. Αυτό ήταν. Ένα μνημείο για την αυτοκρατορική συνέχεια, ενεργοποιημένο δύο φορές ως χειρονομία γενεθλίων, σε έναν πόλεμο που κατέλυε την αυτοκρατορία που μνημόνευε.

Το Ankeruhr τέθηκε σε πλήρη λειτουργία το 1918 — τη χρονιά που έπαψε να υπάρχει η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία.

Υπήρχε μία προσαρμογή. Η μεσημεριανή μουσική ήταν ο Αυτοκρατορικός Ύμνος. Χωρίς καμία αυτοκρατορία να έχει ύμνο, αντικαταστάθηκε από μια επιλογή από το The Creation του Haydn. Ο συνθέτης έμεινε ο ίδιος — ο Χάυντν είχε γράψει και τον Αυτοκρατορικό Ύμνο, και ο ίδιος ο Χάιντν είναι μία από τις δώδεκα φιγούρες που περπατούν στη γέφυρα.

Το ρολόι: Η Βιέννη είναι μια από τις λίγες πόλεις όπου το τοπικό ρολόι είναι ένα κομμάτι πολιτικού θεάτρου και όχι υποδομής. Το Ankeruhr δεν είναι ακριβές στο δεύτερο, δεν συγχρονίζεται με τίποτα και δεν προσπαθεί.

Έχει μια δουλειά και είναι περίεργη: να σου υπενθυμίζει, μια φορά την ώρα και σωστά το μεσημέρι, ότι περνούν αιώνες, είτε παρακολουθεί κανείς είτε όχι. Η αυτοκρατορία για την οποία χτίστηκε διήρκεσε τέσσερα χρόνια μετά το τέλος του ρολογιού. Το ρολόι τρέχει τώρα πάνω από εκατό.

Ετήσια ηλιοφάνεια