De meeste klokbeslissingen in deze serie brachten een stad verder van haar eigen zon.
Spanje stapte in 1940 over op de Berlijnse tijd en bleef daarbij. Maleisië en Singapore rondden in 1982 naar boven af. Turkije legde zich in 2016 permanent vast op UTC+3. IJsland heeft de zomertijd in 1968 afgeschaft door de zomertijd voor altijd te behouden. In elk van deze gevallen verkoos een regering administratief gemak boven astronomische nauwkeurigheid, en werd de kloof tussen de klok en de hemel groter.
Vier springen eruit omdat ze de andere kant op gingen – en dat ook hardop zeiden.
ASTANA, 2024 — het duidelijkste geval en het meest recente.
Tot 2024 was Kazachstan opgesplitst in twee tijdzones, UTC+5 in het westen en UTC+6 in het oosten. Op 1 maart 2024 ging het hele land over op één zone: UTC+5. De klokken in Astana, Almaty, Shymkent en twaalf regio's werden een uur teruggezet.
De genoemde reden maakt dit ongebruikelijk. Kazachse wetenschappers voerden aan dat UTC+6 niet overeenkwam met de natuurlijke zonnetijd, en dat dit de biologische ritmes en de menselijke gezondheid negatief beïnvloedde. De regering koos voor het tijdverschil dat dichter bij de zon lag.
Astana ging van ongeveer 74 minuten vóór zijn eigen zonnemiddag naar ongeveer 14.
→ Astana
LISSABON, 1976 en 1996 — tweemaal afgewezen, tweemaal teruggedraaid.
Portugal ligt op ongeveer 9° west, in lijn met Groot-Brittannië en Ierland, en hoort bij GMT. Het probeerde de Midden-Europese Tijd toch twee keer: van 1966 tot 1976, en opnieuw van 1992 tot 1996. Beide keren ging het terug.
De tweede ommekeer kwam er onder druk van ouderverenigingen. Kinderen gingen in het donker naar school en weigerden naar bed te gaan terwijl het nog licht was.
→ Lissabon
CARACAS, 1912 en 2007 — de juiste meridiaan, tweemaal ingevoerd.
Venezuela is gecentreerd nabij 67°30′ west, bijna precies halverwege tussen de standaardmeridianen op 60° en 75°. Geen van beide hele-uurzones past.
In 1912 voerde het land UTC−4:30 in, gecentreerd op de meridiaan waarop het feitelijk ligt. Caracas was toen ongeveer twee minuten van de zonnemiddag verwijderd. Het gaf dat in 1965 op om zich te conformeren aan de internationale hele-uurpraktijk, en voerde het in december 2007 opnieuw in.
Het liet de zone in 2016 weer los, tijdens een elektriciteitscrisis. Tegenwoordig loopt Caracas ongeveer 28 minuten voor op de zon.
→ Caracas
SEOEL, 1954 — herstel van een prekoloniale meridiaan.
Korea voerde in 1908 UTC+8:30 in, gebaseerd op 127,5° oost – wat astronomisch ongeveer juist is voor het schiereiland. In 1912, onder Japans koloniaal bewind, verplaatste de gouverneur-generaal het naar UTC+9 om bij Japan te passen.
Op 21 maart 1954 herstelde de regering UTC+8:30, de prekoloniale en nauwkeurigere standaard. Dat hield stand tot 1961, toen het land terugkeerde naar UTC+9, onder verwijzing naar administratieve efficiëntie en coördinatie met handelspartners.
Seoel heeft dus twee keer de astronomisch correcte tijdzone gehad en deze twee keer opgegeven.
→ Seoel
Wat deze vier gemeen hebben.
Niet veel, behalve dat telkens iemand het argument hardop maakte. Portugese ouders die het over donkere ochtenden hadden. Kazachse wetenschappers die het over het circadiaans ritme hadden. De Venezolaanse en de Koreaanse regering die het hadden over de meridiaan waarop het land werkelijk ligt.
Meestal verschoof de klok voor de handel, voor afstemming, voor een bondgenoot, voor een bezetter of voor een energieberekening – en de zon werd niet geraadpleegd.