Bijna elke klokbeslissing in deze serie bracht een stad verder van zijn eigen zon.
Spanje ging in 1940 naar Berlijn en bleef daar. Maleisië en Singapore zijn in 1982 afgerond. Türkiye heeft zichzelf in 2016 permanent op UTC+3 vastgelegd. IJsland heeft de zomertijd in 1968 afgeschaft door de zomertijd voor altijd te behouden. In beide gevallen verkoos een regering administratief gemak boven astronomische nauwkeurigheid, en de kloof tussen de klok en de hemel werd steeds groter.
Vier zijn de andere kant op gegaan.
ASTANA, 2024 – het duidelijkste geval en het meest recente.
96 jaar lang was Kazachstan opgesplitst in twee tijdzones, UTC+5 in het westen en UTC+6 in het oosten. Op 1 maart 2024 verhuisde het hele land naar één zone: UTC+5. De klokken in Astana, Almaty, Shymkent en twaalf regio's werden een uur teruggezet.
De genoemde reden maakt dit ongebruikelijk. Kazachse wetenschappers voerden aan dat UTC+6 niet overeenkwam met de natuurlijke zonnetijd, en dat dit de biologische ritmes en de menselijke gezondheid negatief beïnvloedde. De regering koos voor een offset dichter bij de zon.
Astana ging van ongeveer 74 minuten vóór zijn eigen zonnemiddag naar ongeveer 14.
→ Astana
LISSABON, 1976 en 1996 — tweemaal afgewezen, tweemaal teruggedraaid.
Portugal ligt ongeveer 9° westelijk, in lijn met Groot-Brittannië en Ierland, en hoort bij GMT. Het probeerde de Centraal-Europese Tijd toch twee keer: van 1966 tot 1976, en opnieuw van 1992 tot 1996. Beide keren ging het terug.
De tweede ommekeer werd veroorzaakt door de associaties van ouders. Kinderen gingen in het donker naar school en weigerden naar bed te gaan terwijl het nog licht was.
→ Lissabon
CARACAS, 1912 en 2007 – de rechtermeridiaan, tweemaal overgenomen.
Venezuela is gecentreerd nabij 67°30′ west, bijna precies halverwege tussen de standaardmeridianen op 60° en 75°. Geen van beide hele-uurzones past.
In 1912 adopteerde het land UTC−4:30, gecentreerd op de meridiaan waarop het feitelijk ligt. Caracas was toen ongeveer twee minuten na de zonnemiddag. Het gaf dat in 1965 op om zich te conformeren aan de internationale hele-uurpraktijk, en nam het terug in december 2007.**
Het verliet het opnieuw in 2016, tijdens een elektriciteitscrisis. Vandaag loopt Caracas ongeveer 28 minuten voor op de zon.
→ Caracas
SEOUL, 1954 – herstel van een prekoloniale meridiaan.
Korea adopteerde UTC+8:30 in 1908, gebaseerd op 127,5° oost – wat astronomisch ongeveer juist is voor het schiereiland. In 1912, onder Japans koloniaal bewind, verplaatste de gouverneur-generaal het naar UTC+9 om bij Japan te passen.
Op 21 maart 1954 herstelde de regering UTC+8:30, de prekoloniale en nauwkeurigere standaard. Het duurde tot 1961, toen het land terugkeerde naar UTC+9, onder verwijzing naar administratieve efficiëntie en coördinatie met handelspartners.
Seoel heeft daarom twee keer de astronomisch correcte tijdzone gehad en deze twee keer opgegeven.
Wat deze vier gemeen hebben.
Niet veel, behalve dat in beide gevallen iemand het argument hardop uitte. Portugese ouders praten over donkere ochtenden. Kazachse wetenschappers praten over circadiaans ritme. Venezolaanse en Koreaanse regeringen praten over de meridiaan waarop het land zich feitelijk bevindt.
Overal elders liep de klok voor handel, voor afstemming, voor een bondgenoot, voor een bezetter of voor een energieberekening – en de zon werd niet geraadpleegd.