Huidige lokale tijd in Seoel

Daglicht door het jaar in Seoel

Wist je dat?

Het Koreaanse schiereiland heeft zijn klok zes keer verzet, en niet één keer vanwege de zon

Zuid-Korea passeerde in 2022 de grens van 100.000 koffiezaken. Er zijn nu meer koffiezaken in het land dan gemakswinkels.

Seoel alleen al heeft ergens tussen de 17.000 en 18.000 geregistreerde cafés – ongeveer één per 500 inwoners.

Volgens Euromonitor drinken Koreanen ongeveer 405 koppen koffie per persoon per jaar. Het mondiale gemiddelde is 152. Dat is meer dan één kopje per dag, elke dag, voor elke man, vrouw en kind in het land, en daarmee staat Korea per hoofd van de bevolking op de tweede plaats in de wereld, achter Frankrijk. Sommige schattingen komen hoger uit: het Korea Economic Institute of America schat het op 512 kopjes. Ongeveer 75% van de Koreaanse volwassenen drinkt dagelijks minstens één kopje. Koffie is goed voor 30,8% van de gehele Zuid-Koreaanse drankenmarkt – meer dan koolzuurhoudende dranken, met 25,5%.

Starbucks opende in 1999 zijn eerste Koreaanse vestiging in Seoel, in een vrouwenuniversiteit.

Maar het aantal cafés wordt niet echt verklaard door de hoeveelheid koffie, en de Koreanen zullen je dat wel vertellen. De meest overtuigende verklaring van Koreaanse architecten en stedenbouwkundigen is eenvoudiger en enigszins treurig: appartementen zijn klein, kantoren zijn intens en er is nergens anders plek om te zitten.

Een café in Seoel is geen plaats waar koffie wordt verkocht. Het is een gehuurde huiskamer, geprijsd per beker, waar een student vier uur kan studeren, een freelancer de hele middag kan werken en niemand je zal vragen om te vertrekken.

De klok: die vreemd genoeg samengaat met hoe weinig controle deze stad historisch gezien heeft gehad over haar eigen uren.

In 1434 bouwden de wetenschapper Jang Yeong-sil en zijn collega's onder koning Sejong de Angbu Ilgu, een zonnewijzer die de officiële tijdmeter van het koninkrijk werd. Die legde de standaardtijd vast in Hanyang – het moderne Seoel – wat neerkomt op ongeveer UTC+8:27:52.

Dat is de laatste keer dat een Koreaanse klok puur werd ingesteld door naar de lucht te kijken. Alles daarna was een beslissing over iets anders.

• 1 april 1908 — Het Koreaanse rijk neemt voor het eerst een tijdzone in westerse stijl aan: UTC+8:30, gebaseerd op 127,5° oost. Astronomisch gezien klopt dit ongeveer voor het schiereiland.
• 1 januari 1912 — Onder Japans koloniaal bewind zet de gouverneur-generaal Korea op UTC+9, de 135e meridiaan, gelijk met Japan.
• 21 maart 1954 — De regering van president Syngman Rhee keert terug naar UTC+8:30 en herstelt de prekoloniale meridiaan.
• 10 augustus 1961 — Terug naar UTC+9, onder verwijzing naar administratieve efficiëntie en coördinatie met handelspartners en geallieerde strijdkrachten.
• 15 augustus 2015 — Noord-Korea gaat naar UTC+8:30 en noemt die Pyongyang Time, ter gelegenheid van de 70e verjaardag van de bevrijding. De drie jaar daarna is het het enige land ter wereld met deze afwijking van UTC.
• 5 mei 2018 — Na de inter-Koreaanse top gaat de Noord-Koreaanse klok op 4 mei om 23:30 een halfuur vooruit: terug naar UTC+9, weer gelijk met Seoel.

Niet één van die zes wijzigingen kwam er omdat iemand naar buiten keek. Ze dienden de soevereiniteit, de kolonisatie, de dekolonisatie, de economie, de symboliek en de diplomatie – in die volgorde.

En nu het pijnlijkste punt. Seoel ligt op 127° oost. De astronomisch correcte meridiaan voor Korea is 127,5°, de standaard die in 1908 werd aangenomen en in 1954 werd hersteld.

Seoel heeft daarom twee keer de juiste tijdzone gehad en deze twee keer opgegeven.

Seoel gebruikt vandaag UTC+9 en loopt ongeveer tweeëndertig minuten voor op zijn eigen zon – wat uiteindelijk het minst interessante is aan een klok die vier keer is verzet door vier regeringen om vier totaal verschillende redenen.