Auckland

Το γνωρίζατε;

Ο άνθρωπος που εφηύρε την θερινή ώρα γέλασαν και ήθελε μόνο να πιάσει σκόρο

Στις 15 Οκτωβρίου 1895, ένας εικοσιοκτάχρονος υπάλληλος στο Ταχυδρομείο του Ουέλλινγκτον σηκώθηκε μπροστά από τη Φιλοσοφική Εταιρεία του Ουέλινγκτον και διάβασε ένα έγγραφο με τίτλο Σχετικά με την εποχιακή προσαρμογή χρόνου στις χώρες νότια του Λατ. 30°.

Το όνομά του ήταν George Vernon Hudson. Ήταν ένας εντομολόγος — ένας πολύ καλός, που θα συγκέντρωνε τελικά τη μεγαλύτερη συλλογή εντόμων στη Νέα Ζηλανδία. Η δουλειά του στο ταχυδρομείο ήταν να δουλεύει με βάρδιες, κάτι που τον άφηνε τις ώρες της ημέρας να βγαίνει έξω για να βρει σκόρο. Αλλά το καλοκαίρι, το σούρουπο έφτασε πολύ νωρίς για να είναι χρήσιμο μετά από μια κανονική εργάσιμη μέρα.

Οπότε πρότεινε την προφανή λύση: να μετακινήσετε τα ρολόγια δύο ώρες προς τα εμπρός μεταξύ Οκτωβρίου και Μαρτίου και πάλι πίσω στη συνέχεια. Υποστήριξε ότι θα χρησιμοποιούσε το χαμένο φως νωρίς το πρωί, θα μείωνε «την υπερβολική χρήση τεχνητού φωτός που επικρατεί αυτή τη στιγμή» και θα έδινε στους ανθρώπους «μια μεγάλη περίοδο αναψυχής... για κρίκετ, κηπουρική, ποδηλασία ή οποιαδήποτε άλλη επιθυμία για υπαίθριες δραστηριότητες».

Η Εταιρεία γέλασε μαζί του.

Ένα μέλος είπε ότι αποκλείεται να αλλάξει ένα σύστημα που χρησιμοποιήθηκε για χιλιάδες χρόνια. Ένας άλλος ρώτησε, προφανώς σαρκαστικά, εάν τα ρολόγια θα χρειάζονταν δύο σετ δείκτες. Ένας τρίτος χαρακτήρισε την ιδέα εντελώς αντιεπιστημονική και ανέφικτη.

Τα πρακτικά καταγράφουν την απάντηση του Χάντσον: λυπόταν που είδε το χαρτί να αντιμετωπίζεται με χλεύη, σκόπευε να είναι πρακτικό και εγκρίθηκε από όσους ήταν πολύ στο ύπαιθρο.

Μετά επέστρεψε στα έντομά του.

Το ρολόι: είχε δίκιο και χρειάστηκε πολύς χρόνος για να έχει σημασία.

Ο Hudson παρουσίασε μια δεύτερη εργασία το 1898. Στην Αγγλία, ο William Willett έφτασε στην ίδια ιδέα ανεξάρτητα και δημοσίευσε το The Waste of Daylight το 1907. πέθανε το 1915 χωρίς να το δει να υιοθετείται. Η Γερμανία το εφάρμοσε πρώτη, το 1916, για να εξοικονομήσει άνθρακα σε καιρό πολέμου - και μέσα σε έξι εβδομάδες δώδεκα χώρες είχαν αντιγράψει μια γερμανική διοικητική εντολή.

Η ίδια η Νέα Ζηλανδία δεν πέρασε τον Νόμο για τη Θερινή Ώρα μέχρι το 1927 — τριάντα δύο χρόνια μετά το έγγραφο του Hudson. Και όταν ήρθε τελικά, είχε μία ώρα, όχι τις δύο που είχε ζητήσει.

Το 1933 ήταν ο πρώτος παραλήπτης του Μεταλλίου T. K. Sidey, που χρηματοδοτήθηκε από χρήματα που συγκεντρώθηκαν για τον εορτασμό αυτού του νόμου. Η νεκρολογία του στα χρονικά της Βασιλικής Εταιρείας έχει περίπου 1.700 λέξεις. Η θερινή δεν αναφέρεται στις πρώτες 1.400 από αυτές. Τον θυμούνται εκεί, σωστά, ως άνθρωπο που μελετούσε τα έντομα.

Περίπου το ένα τρίτο του κόσμου εξακολουθεί να αλλάζει τα ρολόγια του δύο φορές το χρόνο.

Το Auckland βρίσκεται στις 175° ανατολικά, στο UTC+12 — μεταβαίνοντας σε UTC+13 κάθε καλοκαίρι, ακριβώς όπως πρότεινε ο Hudson, στη χώρα όπου του είπαν ότι δεν μπορούσε να γίνει. Η Νέα Ζηλανδία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που υιοθέτησε επίσημα μια τυπική εθνική ώρα, το 1868, γι' αυτό ίσως ήταν και το πρώτο μέρος που κάποιος σκέφτηκε σοβαρά να την μετακινήσει.

Και λόγω της θέσης του στον κόσμο, το Ώκλαντ είναι από τις πρώτες πόλεις στη Γη που εισέρχονται σε κάθε νέα μέρα.

Αυτό το καθιστά ένα λογικό μέρος για να σταματήσετε. Πενήντα πόλεις, πενήντα επιχειρήματα για το τι ώρα είναι — και αυτό που ξεκινάει τη μέρα ανήκει σε έναν ταχυδρομικό υπάλληλο που ήθελε λίγο περισσότερο βραδινό φως για να πάει να κοιτάξει τους σκώρους και του είπαν να μην είναι γελοίος.

Ετήσια ηλιοφάνεια