Τρέχουσα τοπική ώρα: Όκλαντ

Φως της ημέρας μέσα στο έτος: Όκλαντ

Το γνωρίζατε;

Τον άνθρωπο που επινόησε τη θερινή ώρα τον κορόιδεψαν — κι εκείνος ήθελε μόνο να πιάνει νυχτοπεταλούδες

Στις 15 Οκτωβρίου 1895, ένας εικοσιοκτάχρονος υπάλληλος στο Ταχυδρομείο του Ουέλλινγκτον σηκώθηκε μπροστά στη Φιλοσοφική Εταιρεία του Ουέλλινγκτον και διάβασε μια εργασία με τίτλο On seasonal time-adjustment in countries south of lat. 30° («Περί εποχικής ρύθμισης της ώρας στις χώρες νοτίως του 30ού παραλλήλου»).

Το όνομά του ήταν Τζορτζ Βέρνον Χάντσον. Ήταν ένας εντομολόγος — ένας πολύ καλός, που θα συγκέντρωνε τελικά τη μεγαλύτερη συλλογή εντόμων στη Νέα Ζηλανδία. Στο ταχυδρομείο δούλευε με βάρδιες, κάτι που του άφηνε ελεύθερες ώρες μέρας για να βγαίνει να ψάχνει νυχτοπεταλούδες. Όμως το καλοκαίρι το σούρουπο ερχόταν πολύ νωρίς για να είναι χρήσιμο μετά από μια κανονική εργάσιμη μέρα.

Οπότε πρότεινε την προφανή λύση: να πάνε τα ρολόγια δύο ώρες μπροστά μεταξύ Οκτωβρίου και Μαρτίου και πάλι πίσω στη συνέχεια. Υποστήριξε ότι θα χρησιμοποιούσε το χαμένο φως νωρίς το πρωί, θα μείωνε «την υπερβολική χρήση τεχνητού φωτός που επικρατεί αυτή τη στιγμή» και θα έδινε στους ανθρώπους «μια μεγάλη περίοδο ελεύθερου χρόνου με φως ημέρας... για κρίκετ, κηπουρική, ποδηλασία ή οποιαδήποτε άλλη υπαίθρια ασχολία επιθυμεί κανείς».

Η Εταιρεία τον περιγέλασε.

Ένα μέλος είπε ότι αποκλειόταν να αλλάξει ένα σύστημα που χρησιμοποιούνταν εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ένας άλλος ρώτησε, προφανώς σαρκαστικά, εάν τα ρολόγια θα χρειάζονταν δύο σετ δείκτες. Ένας τρίτος χαρακτήρισε την ιδέα εντελώς αντιεπιστημονική και ανέφικτη.

Τα πρακτικά καταγράφουν την απάντηση του Χάντσον: λυπόταν που η εργασία του αντιμετωπίστηκε με χλευασμό· την είχε γράψει με πρακτικό σκοπό, και την επιδοκίμαζαν όσοι περνούσαν πολύ χρόνο στο ύπαιθρο.

Μετά επέστρεψε στα έντομά του.

Το ρολόι: είχε δίκιο, αλλά πέρασε πολύς καιρός μέχρι να μετρήσει αυτό.

Ο Χάντσον παρουσίασε μια δεύτερη εργασία το 1898. Στην Αγγλία, ο Γουίλιαμ Γουίλετ έφτασε στην ίδια ιδέα ανεξάρτητα και δημοσίευσε το The Waste of Daylight το 1907· πέθανε το 1915 χωρίς να το δει να υιοθετείται. Η Γερμανία το εφάρμοσε πρώτη, το 1916, για να εξοικονομήσει άνθρακα σε καιρό πολέμου — και μέσα σε έξι εβδομάδες δώδεκα χώρες είχαν αντιγράψει μια γερμανική διοικητική εντολή.

Η ίδια η Νέα Ζηλανδία δεν ψήφισε τον Νόμο για τη Θερινή Ώρα (Summer-Time Act) παρά μόνο το 1927 — τριάντα δύο χρόνια μετά την εργασία του Χάντσον. Και όταν τελικά ήρθε, εκείνος πήρε μία ώρα, όχι τις δύο που είχε ζητήσει.

Το 1933 ήταν ο πρώτος παραλήπτης του Μεταλλίου Τ. Κ. Σάιντι, που χρηματοδοτήθηκε από χρήματα που συγκεντρώθηκαν για να τιμηθεί αυτός ο νόμος. Η νεκρολογία του στα χρονικά της Βασιλικής Εταιρείας έχει περίπου 1.700 λέξεις. Η θερινή ώρα δεν αναφέρεται στις πρώτες 1.400 από αυτές. Τον θυμούνται εκεί, σωστά, ως άνθρωπο που μελετούσε τα έντομα.

Περίπου το ένα τρίτο των χωρών του κόσμου εξακολουθεί να αλλάζει την ώρα δύο φορές τον χρόνο.

Το Όκλαντ βρίσκεται στις 175° ανατολικό μήκος, στο UTC+12 — και περνά στο UTC+13 κάθε καλοκαίρι, το μισό από ό,τι είχε προτείνει ο Χάντσον, στη χώρα όπου του είπαν ότι δεν μπορούσε να γίνει. Η Νέα Ζηλανδία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που υιοθέτησε επίσημα ενιαία εθνική κανονική ώρα, το 1868, γι' αυτό ίσως ήταν και το πρώτο μέρος που κάποιος σκέφτηκε σοβαρά να την μετακινήσει.

Και λόγω της θέσης του στον κόσμο, το Όκλαντ είναι από τις πρώτες πόλεις στη Γη που εισέρχονται σε κάθε νέα μέρα.

Αυτό το καθιστά ταιριαστό μέρος για να τελειώσει η ιστορία: μία από τις πρώτες πόλεις που ξεκινούν κάθε μέρα ανήκει σε έναν ταχυδρομικό υπάλληλο που ήθελε απλώς λίγο περισσότερο βραδινό φως για να πηγαίνει να παρατηρεί νυχτοπεταλούδες και του είπαν να μην είναι γελοίος.