Κωνσταντινούπολη

Το γνωρίζατε;

Η Κωνσταντινούπολη επαναφέρει τα ρολόγια της κάθε λίγες μέρες. Τώρα δεν τα επαναφέρει ποτέ καθόλου.

Η εκτίμηση του ίδιου του μητροπολιτικού δήμου της Κωνσταντινούπολης ανεβάζει τον αριθμό των γατών του δρόμου στην πόλη σε περίπου 125.000. Προσθέστε οικιακές γάτες και ο αριθμός υπολογίζεται σε περίπου 200.000. Μαζί τους υπάρχουν περίπου 130.000 σκυλιά του δρόμου.

Κανείς δεν γνωρίζει τον πραγματικό αριθμό και το λέει ο δήμος. Η καταμέτρηση ενός πληθυσμού ζώων σε ελεύθερη περιαγωγή είναι πραγματικά δύσκολη. διαφορετικές μέθοδοι παράγουν πολύ διαφορετικά σύνολα και τα στοιχεία μπαγιάζουν μέσα σε μερικά χρόνια.

Αλλά εδώ είναι το κομμάτι που αξίζει να κάνουμε την αριθμητική.

Ο δήμος διανέμει έναν τόνο ξηράς τροφής την ημέρα, σε 199 καθορισμένα σημεία σίτισης σε όλη την πόλη.

Ένας τόνος ακούγεται τεράστιος. Διαιρέστε το με τον εκτιμώμενο πληθυσμό ζώων του δρόμου — πείτε το 255.000 γάτες και σκύλους — και φτάνει σε περίπου τέσσερα γραμμάρια το καθένα την ημέρα. Μια γάτα τρώει κάτι σαν εξήντα.

Έτσι, η κυβέρνηση της πόλης παρέχει, το πολύ, λίγο τοις εκατό από αυτά που τρώνε πραγματικά τα ζώα του δρόμου της Κωνσταντινούπολης. Το άλλο ενενήντα περιττό τοις εκατό προέρχεται από άτομα: καταστηματάρχες που βγάζουν μπολ, κάτοικοι με μια σακούλα κροκέτα δίπλα στην πόρτα, κουζίνες εστιατορίων και τα μικρά ξύλινα σπιτάκια για γάτες που εμφανίζονται στα πεζοδρόμια χωρίς να το οργανώσει κανείς.

Οι γάτες έχουν ονόματα. Ορισμένα έχουν μνημεία. Ο Tombili, φωτογραφημένος να χαλαρώνει στηριζόμενος στον έναν αγκώνα σε ένα πεζοδρόμιο Kadıköy, έγινε διεθνώς γνωστός και τιμήθηκε με ένα χάλκινο άγαλμα μετά τον θάνατό του. Ο Γλη έμενε στην Αγία Σοφία και τον επισκέπτονταν τουρίστες που είχαν έρθει για να δουν το κτίριο.

Το ρολόι: που είναι ένας χρήσιμος τρόπος για να φτάσετε στο πώς αυτή η πόλη κρατούσε τον χρόνο.

Σύμφωνα με το οθωμανικό σύστημα alaturka, η μέρα ξεκινούσε με το ηλιοβασίλεμα. Δώδεκα η ώρα ήταν η στιγμή που έδυε ο ήλιος — που σήμαινε ότι η στιγμή κινούνταν κάθε μέρα, και κάθε ρολόι στην πόλη έπρεπε να διορθώνεται κάθε λίγες μέρες, όλο το χρόνο, για πάντα.

Αυτή η δουλειά δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Απαιτούσε μουβακκιθάνες — δωμάτια χρονομέτρησης προσαρτημένα στα τζαμιά — και τους μουβακκίτες που τα στελέχωσαν, να υπολογίζουν και να προσαρμόζονται συνεχώς έτσι ώστε η πόλη να συμφωνεί περίπου με τον εαυτό της.

Η Κωνσταντινούπολη έτρεχε πάντα με συνεχείς μικρές διορθώσεις που έγιναν από πολλά διαφορετικά χέρια. Έτρεφε τα ρολόγια του έτσι για αιώνες, και εξακολουθεί να ταΐζει τις γάτες του έτσι.

Για το μεγαλύτερο μέρος της οθωμανικής ιστορίας, η Κωνσταντινούπολη έτρεχε την ώρα γκουρούμπι — ώρες μετρημένες από τη δύση του ηλίου. Η ώρα δώδεκα δεν ήταν μεσημέρι ή μεσάνυχτα. Η ώρα δώδεκα ήταν η στιγμή που έπεσε ο ήλιος.

Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό μηχανικά. Ηλιοβασίλεμα κινείται. Κινείται κάθε μέρα. Έτσι, ένα ρολόι ρυθμισμένο στην οθωμανική ώρα ήταν λάθος εντός ημερών και έπρεπε να ρυθμίζεται συνεχώς, όλο το χρόνο, για πάντα. Το σύστημα αργότερα έγινε γνωστό ως alaturka saat, για να το ξεχωρίσει από το ευρωπαϊκό σύστημα alafranga.

Αυτό απαιτούσε επαγγελματίες. Στα μεγάλα τζαμιά ήταν προσκολλημένα μουβακκιθάνες — δωμάτια χρονομέτρησης — στελεχωμένα από έναν μουβακκίτ, έναν ειδικό εκπαιδευμένο στην αστρονομία και τα μαθηματικά. Η δουλειά του ήταν να υπολογίζει τους πέντε καθημερινούς χρόνους προσευχής χρησιμοποιώντας αστρολάβους, τεταρτημόρια, ηλιακά ρολόγια και ρολόγια νερού και αργότερα μηχανικά ρολόγια. Ο πρώτος και πιο διάσημος, Ali Kuşçu, διορίστηκε στο μουβακκιθάνε του Τζαμί Fatih το 1470.

Για μεγάλο διάστημα του δέκατου ένατου αιώνα, η Κωνσταντινούπολη απλά λειτουργούσε με και τα δύο συστήματα ταυτόχρονα. Τα ρολόγια του οθωμανικού παλατιού κατασκευάστηκαν με δύο καντράν — αλατούρκα και αλάφρανγκα — στην ίδια όψη, επειδή η αυτοκρατορία χρειαζόταν πραγματικά να γνωρίζει και τους δύο αριθμούς.

Τα κυβερνητικά γραφεία μεταφέρθηκαν στην ευρωπαϊκή ώρα γύρω στο 1912. Νόμος αρ. 697, με ημερομηνία 26 Δεκεμβρίου 1925, κατάργησε την ώρα αλατούρκα από την 1η Ιανουαρίου 1926. Οι ίδιοι οι μουβακκιθάνες έκλεισαν επίσημα πριν από το 1952, περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα αφότου το σύστημα που υπηρέτησαν είχε καταστεί παράνομο.

Το ρολόι: τώρα κοιτάξτε πού κατέληξε η Κωνσταντινούπολη.

Το 2016 η Τουρκία κατάργησε τη θερινή ώρα και καθόρισε τη χώρα οριστικά στο UTC+3. Τα ρολόγια δεν ρυθμίζονται ποτέ. Ούτε εποχιακά, ούτε ποτέ.

Η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται 29° ανατολικά. Το UTC+3 έχει κατασκευαστεί για τον 45ο μεσημβρινό. Που σημαίνει ότι η Κωνσταντινούπολη τρέχει τώρα περίπου 64 λεπτά μπροστά από τον ήλιο της — μόνιμα, από το σχεδιασμό. Στα τέλη Δεκεμβρίου, η ανατολή του ηλίου φτάνει στις 8:30 το πρωί. Δεκαπέντε εκατομμύρια άνθρωποι ξεκινούν τις χειμερινές τους μέρες στο σκοτάδι, επίτηδες.

Αυτή είναι λοιπόν μια πόλη που κάποτε απασχολούσε αστρονόμους των τζαμιών για να κρατούν τα ρολόγια της σε συνεχή συνομιλία με τον πραγματικό ουρανό, και τώρα τρέχει σε έναν σταθερό αριθμό για τον οποίο δεν ζητείται καθόλου η γνώμη του ουρανού.

Και οι δύο αποφάσεις ήταν εσκεμμένες. Και τα δύο αφορούσαν να είναι μοντέρνα. Είναι ακριβώς αντίθετα.

Ετήσια ηλιοφάνεια