อาปีอา

รู้หรือไม่?

ซามัวข้ามเส้นวันที่สองครั้งในทิศทางตรงกันข้ามด้วยเหตุผลเดียวกัน

ในปีพ.ศ. 2432 นักประพันธ์ชาวสก็อตผู้มีปัญหาปอดเดินทางมาถึงซามัวเพื่อมองหาสภาพอากาศที่จะทำให้เขามีชีวิตอยู่ได้ เขาซื้อ 314 เอเคอร์ บนเนินเขา Vaea เหนือ Apia และสร้างบ้านที่เขาเรียกว่า Vailima — ภาษาซามัวที่แปลว่า "ห้าน้ำ"

บ้านหลังนี้มีห้องนอน 5 ห้อง ห้องสมุด ห้องบอลรูม แกรนด์เปียโน ผ้าปูโต๊ะที่สมเด็จพระราชินีวิกตอเรียมอบให้ ประติมากรรมเปลือยที่ Rodin มอบให้เอง และในเขตร้อน ที่อุณหภูมิ 13 องศาทางใต้ เตาผิงแห่งเดียวที่ยังใช้งานได้ในซามัว

นักเขียนนวนิยายคือโรเบิร์ต หลุยส์ สตีเวนสัน ผู้เขียน Treasure Island และ Dr Jekyll และ Mr Hyde ชาวซามัวเรียกเขาว่า ตุสิตาลา นักเล่าเรื่อง เขาเรียนรู้ภาษา เข้าข้างพวกเขาต่อต้านการปกครองอาณานิคม และเสียชีวิตที่นั่นในปี พ.ศ. 2437 เมื่ออายุได้ 44 ปี ไม่ใช่จากวัณโรคที่เขาหลบหนีมา แต่เป็นจากอาการเลือดออกในสมอง

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปคือส่วนที่ควรค่าแก่การนับ คนในท้องถิ่นสร้างโลงศพของเขาด้วยมือและคอยเฝ้าศพของเขาตลอดทั้งคืน วันรุ่งขึ้น ชาวซามัว 200 คนตัดเส้นทางยาวหนึ่งพันฟุตขึ้นไปบนภูเขา Vaea เพื่อให้สามารถขนโลงศพขึ้นไปบนยอดเขาได้โดยทำงานในรีเลย์ พวกเขาตั้งชื่อมันว่า ถนนแห่งดวงใจ เขาถูกฝังไว้ใกล้ด้านบนสุด โดยมองเห็นมหาสมุทร ภายใต้คำจารึกที่นำมาจากบทกวีของเขาเองบทหนึ่ง

Stevenson อาศัยอยู่ในซามัวเป็นเวลาสามปีเมื่อประเทศนี้เคลื่อนตัวข้ามเส้นวันที่สากลเป็นครั้งแรก ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวนี้อย่างเหมาะสม

ใน 1892 พ่อค้าชาวอเมริกันได้ชักชวนกษัตริย์ซามัวให้ย้ายเกาะต่างๆ จากฝั่งตะวันตกของเส้นวันที่สากลไปฝั่งตะวันออก เพื่อที่ซามัวจะได้แบ่งปันเวลาทำงานหนึ่งสัปดาห์กับแคลิฟอร์เนีย

ซามัวต้องทำซ้ำหนึ่งวันจึงจะกระโดดได้ วันที่เลือกคือ 4 กรกฎาคม ซามัวเฉลิมฉลองวันประกาศอิสรภาพของอเมริกาสองครั้งติดต่อกัน

119 ปีต่อมา มันย้อนกลับไป

ภายในปี 2554 เลขคณิตกลับรายการ ประมาณ 70% ของการค้าของซามัวอยู่กับออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และเอเชีย มีเพียงประมาณ 15% เท่านั้นที่อยู่ร่วมกับสหรัฐอเมริกา และการล้าหลังไปหนึ่งวันหมายถึงการสูญเสียบางอย่างเช่นสองวันทำการทุกสัปดาห์ ตามที่ผู้นำของประเทศกล่าวไว้ในขณะนั้น แม้ว่าจะเป็นวันศุกร์ในซามัว แต่ในนิวซีแลนด์ก็เป็นวันเสาร์แล้ว และในขณะที่ชาวซามัวไปโบสถ์ในวันอาทิตย์ ซิดนีย์และบริสเบนก็กลับมาทำงานอีกครั้ง

ซามัวจึงผ่านกฎหมายในเดือนมิถุนายน 2011 และในเวลาเที่ยงคืนของวันพฤหัสบดี 29 ธันวาคม นาฬิกาเดินตรงไปยังวันเสาร์ 31 ธันวาคม

วันศุกร์ที่ 30 ธันวาคม 2554 ไม่ได้เกิดขึ้นที่ซามัว

เหตุการณ์นี้ไม่เคยเกิดขึ้นใน โตเกเลา ซึ่งมีประชากรประมาณ 1,500 คน ซึ่งเพิ่มขึ้นแบบเดียวกันในคืนเดียวกัน พลเมืองของซามัว 186,000 คนเข้านอนในวันพฤหัสบดี และตื่นนอนในวันเสาร์ โดยย้ายจาก UTC−10 ไปเป็น UTC+14 (เวลาออมแสง; UTC−11 เป็น UTC+13 ตามเวลามาตรฐาน) — เป็นกะยี่สิบสี่ชั่วโมงในชั่วพริบตาเดียว

รัฐบาลมีคำสั่งว่าใครก็ตามที่มีกำหนดมาทำงานในวันที่ไม่มีอยู่จะต้อง จ่ายเงินเต็มจำนวน

ฝูงชนมารวมตัวกันที่หอนาฬิกาในอาปีอา มีเสียงไซเรน ดอกไม้ไฟ แตรรถ ระฆังโบสถ์ และบริการสวดมนต์ มีการออกแสตมป์พร้อมวลี สู่อนาคต

นาฬิกา: ผลที่ตามมายังคงปรากฏให้เห็นบนแผนที่

อเมริกันซามัวไม่ได้เปลี่ยนเส้นทาง ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยกิโลเมตร และตอนนี้ช้ากว่าหนึ่งวันพอดี คือ เวลาเดียวกันบนนาฬิกา เป็นวันที่อื่น การเดินทางทางเรือระยะสั้นระหว่างทั้งสองจะข้ามวันที่ทั้งหมดตามปฏิทิน

และตำแหน่งของซามัวในโลกกลับหัวกลับหาง ที่นี่เป็นสถานที่สุดท้ายบนโลกที่จะได้เห็นวันใหม่ๆ ในแต่ละวัน ตอนนี้เป็นประเทศแรกๆ — ประเทศที่เคยสิ้นสุดวันโลกได้เริ่มต้นแล้ว

มีผลกระทบประการหนึ่งที่ไม่มีใครวางแผนไว้ ชุมชนเซเว่นเดย์แอ๊ดเวนตีสในซามัวพบว่าตนเองแตกแยกกันว่าวันไหนเป็นวันสะบาโตที่แท้จริง เพราะวัฏจักรเจ็ดวันที่พวกเขาทำไม่ตรงกับปฏิทินรอบตัวพวกเขาอีกต่อไป

ซามัวย้ายวันที่สองครั้ง และทั้งสองครั้งด้วยเหตุผลเดียวกัน คือ ให้ตื่นพร้อมกับใครก็ตามที่ซื้อขายด้วย ในปี 1892 นั่นหมายถึงการได้รับหนึ่งวัน ในปี 2011 มันหมายถึงการสูญเสียหนึ่งรายการ

เวลากลางวันตลอดปีใน อาปีอา