Yangon

Wist je dat?

Yangon had een tijdbal voordat het een tijdzone had

De Shwedagon Pagode telt alles.

De kroon bovenaan de stoepa draagt, volgens de gebruikelijke berekening, 5.448 diamanten, 2.317 robijnen, saffieren en andere stenen, en ongeveer 1.065 gouden belletjes, afgewerkt met een enkele diamant van 72 of 76 karaat helemaal aan de punt. Er wordt gezegd dat de onderste stoepa bedekt is met 8.688 massief goudstaven en de bovenste met nog eens 13.153. Ruim twintigduizend repen, individueel opgesomd.

Er is precies één nummer dat niemand heeft.

Niemand weet hoeveel goud zich op de Shwedagon bevindt. Gepubliceerde schattingen variëren van ongeveer zes tot zestig ton. Lonely Planet zegt zevenentwintig. De reden voor de verspreiding is dat het goud geen afwerking is die één keer is aangebracht en gemeten. Het wordt geschonken en komt voortdurend in bladvorm binnen van individuen, en dat gebeurt al sinds de vijftiende eeuw, toen koningin Shinsawbu haar eigen lichaamsgewicht in goud gaf om tot vellen te worden geslagen. Haar schoonzoon bood toen vier keer zijn eigen gewicht en dat van zijn vrouw aan.

Er zijn nog steeds mensen die doneren. Er is nu een kleine goudmolen in het pagodecomplex om het te verwerken, omdat het blad verweert en het oppervlak elke vier of vijf jaar opnieuw moet worden gedaan.

Een monument waar elke diamant is geteld en het goud niet meer, in een stad die ooit om 12.00 uur een bal liet vallen zodat schepen hun klokken op de seconde konden zetten.

Voordat er Myanmar Standard Time bestond, was er Rangoon Mean Time — GMT+6:24:40, de gemiddelde zonnetijd op de meridiaan van Rangoon zelf. De eerste bevestigde vermelding dat het in gebruik was, dateert uit 1892.

Een jaar later, op 1 oktober 1893, opende de stad een tijdbalobservatorium.

Als dat bekend klinkt, zou dat ook zo moeten zijn. Het is hetzelfde apparaat dat dagelijks in Greenwich wordt gedropt, hetzelfde apparaat dat Western Union in 1877 in Manhattan installeerde, en dezelfde technologie die Hong Kong heeft vervangen door een kanon. Op de plaatselijke gemiddelde middag werd een bal gehesen en gedropt, zodat schepen in de haven hun chronometers konden instellen en de lengtegraad op zee konden berekenen.

Rangoon was een haven. Havens hadden publieke tijd nodig. De oplossing was overal hetzelfde, van Londen tot Manhattan tot de Irrawaddy.

1 juli 1905: Birma verhuisde naar Birma-standaardtijd om UTC+6:30, berekend op de 97°30′ oostmeridiaan – ongeveer vijf minuten en twintig seconden vóór de oude Rangoon Mean Time. De reden was dezelfde die overal elders standaardtijd produceerde: spoorwegen en telegrafen hadden één enkele klok nodig.

Vervolgens werd het land van 1 mei 1942 tot 2 mei 1945 onder Japanse standaardtijd geplaatst en bezet – hetzelfde wat in dezelfde jaren met Singapore gebeurde.

Na de onafhankelijkheid in 1948 bleef de verschuiving bestaan. Myanmar heeft nooit zomertijd in acht genomen, in welke vorm dan ook.

De klok: en het blijkt dat de beslissing uit 1905 heel goed genomen was.

UTC+6:30 is gebouwd voor 97°30′ oost. Yangon ligt op ongeveer 96°10′ oost. De stadsklok loopt ongeveer vijf minuten voor op zijn eigen zon — een van de nauwste uitlijningen in deze serie.

Myanmar beslaat een aanzienlijke afstand van oost naar west en zou afgerond kunnen zijn naar UTC+6 of UTC+7. Beiden zouden Yangon ruim een ​​half uur hebben verlaten. Het koloniale bestuur koos voor het tussenliggende halfuur, en het land heeft zich daar sindsdien aan gehouden tijdens de bezetting, de onafhankelijkheid en alles wat er nog meer aan de hand was.

De bal is al lang geleden gestopt met vallen. Het nummer dat werd gekalibreerd, staat er nog steeds.

Jaarlijks daglicht