آیا میدانستید؟
یانگون قبل از اینکه منطقه زمانی داشته باشد توپ زمانی داشت
بتکده شوداگون همه چیز را می شمارد.
تاج بالای استوپا بر اساس حساب معمول، 5448 الماس،2317 یاقوت، یاقوت کبود و سایر سنگ و حدود1065 زنگ طلایی دارد که با یک الماس 72 یا 76 قیراط در نوک آن تمام شده است. گفته می شود که استوپای پایینی با 8688 شمش طلای جامد و قسمت بالایی با 13153 دیگر آبکاری شده است. بیش از بیست هزار میله، به صورت جداگانه شمارش شده است.
دقیقاً یک عدد وجود دارد که هیچ کس ندارد.
هیچ کس نمی داند چقدر طلا در شوداگون وجود دارد. تخمین های منتشر شده از حدود شش تن تا شصت تن متغیر است. Lonely Planet می گوید بیست و هفت. دلیل گسترش این است که طلا یک بار استفاده و اندازه گیری نشده است. این اهدا است - به طور مداوم، در برگ، از افراد دریافت می شود، و این کار را از قرن پانزدهم انجام می دهد، زمانی که ملکه شینسابو وزن بدن خود را طلا داد تا به ورق بزنند. سپس داماد او چهار برابر وزن خود و همسرش را پیشنهاد داد.
مردم همچنان کمک می کنند. اکنون یک آسیاب کوچک طلا در داخل محوطه بتکده وجود دارد تا آن را پردازش کند، زیرا برگ هوا هوا می شود و سطح آن هر چهار یا پنج سال یکبار نیاز به بازسازی دارد.
بنای یادبودی که در آن هر الماس شمرده شده است و طلا نمی تواند باشد، در شهری که روزی ظهر توپی را به زمین انداخت تا کشتی ها بتوانند ساعت خود را روی ثانیه تنظیم کنند.
قبل از اینکه زمان استاندارد میانمار وجود داشته باشد، زمان میانگین رانگون — GMT+6:24:40 وجود داشت، میانگین زمان خورشیدی در نصف النهار خود رانگون. اولین سابقه تایید شده استفاده از آن به 1892 برمی گردد.
یک سال بعد، در 1 اکتبر 1893، شهر رصدخانه توپ زمان را افتتاح کرد.
اگر آشنا به نظر می رسد، باید. این همان دستگاهی است که هر روز در گرینویچ (ساعت 1 بعدازظهر) فرود میآید و وسترن یونیون در سال 1877 در منهتن نصب کرد. توپی در اواسط ظهر محلی بلند شد و رها شد تا کشتیها در بندر بتوانند زمانسنجهای خود را تنظیم کنند و طول جغرافیایی را در دریا محاسبه کنند.
رانگون یک بندر بود. بنادر به زمان عمومی نیاز داشت. راه حل در همه جا یکسان بود، از لندن تا منهتن تا ایروادی.
1 ژوئیه 1905: برمه به زمان استاندارد برمه در UTC+6:30، محاسبه شده بر روی نصف النهار 97 درجه و 30 دقیقه شرقی - حدود پنج دقیقه و بیست ثانیه جلوتر از زمان میانگین رانگون قدیمی، نقل مکان کرد. دلیل آن همان چیزی بود که در هر جای دیگر زمان استاندارد تولید می کرد: راه آهن و تلگراف به یک ساعت نیاز داشتند.
سپس، از 1 مه 1942 تا 2 می 1945 ، این کشور در ساعت استاندارد ژاپن تحت اشغال قرار گرفت - همان چیزی که در همان سال ها برای سنگاپور اتفاق افتاد.
پس از استقلال در سال 1948، افست باقی ماند. میانمار هرگز ساعت تابستانی را به هیچ وجه مشاهده نکرده است.
ساعت: و معلوم شد که تصمیم 1905 بسیار خوب گرفته شده است.
UTC+6:30 برای 97 درجه و 30 دقیقه شرقی ساخته شده است. یانگون در حدود 96 درجه و 10 دقیقه شرقی قرار دارد. ساعت شهر تقریباً پنج دقیقه جلوتر از خورشید خودش کار می کند - یکی از تنگ ترین ردیف ها در این مجموعه.
میانمار فاصله قابل توجهی از شرق به غرب را در بر می گیرد و می توانست به UTC+6 یا UTC+7 برسد. UTC+6 ساعت یانگون را حدود 25 دقیقه پشت خورشید و UTC+7 را حدود 35 دقیقه جلوتر می گذاشت. دولت استعماری نیم ساعت را در این بین انتخاب کرد و کشور آن را از طریق اشغال، استقلال و همه چیز از آن زمان حفظ کرده است.
توپ خیلی وقت پیش از افتادن متوقف شد. شماره ای که در حال کالیبره کردن بود هنوز وجود دارد.
منابع
- Tulsa World (محدوده 6-60 تن؛ شمش 8688 و 13153؛ 5448 الماس، 2317 سنگ، 1065 زنگ)
- Lonely Planet (27 متریک تن ورق طلا؛ اهدای ملکه شینسابو به وزن خود به طلا، 88 پوند؛ دامادش Dhammazedi چهار برابر آن را تقدیم می کند)
- Eos (ریزش برگ و نیاز به تجدید هر 4-5 سال، آسیاب طلا در حیاط)
- Heritage Line (بیش از 20000 شمش؛ محتویات تاج)
- Backpackers Wanderlust (سنت اهدا از قرن 15 شروع شد)
- ویکیپدیا، *زمان استاندارد میانمار* (به وقت میانگین رانگون به وقت GMT+6:24:40؛ 1892 اولین بار ثبت شد؛ رصدخانه توپ در 1 اکتبر 1893؛ نصف النهار 97 درجه و 30 دقیقه شرقی؛ بدون ساعت تابستانی)
- ویکیپدیا، *زمان استاندارد میانمار* (1 ژوئیه 1905 انتقال و 5 دقیقه و 20 ثانیه اختلاف؛ توپ ساعت در میانگین محلی ظهر سقوط کرد؛ 1 مه 1942 - 2 مه 1945 زمان اشغال ژاپن)
- محاسبه طول جغرافیایی: یانگون 96.2 درجه شرقی، نصف النهار استاندارد 97.5 درجه شرقی → ~ 5 دقیقه