Yangon

Το γνωρίζατε;

Η Yangon είχε μια μπάλα ώρας πριν είχε μια ζώνη ώρας

Η παγόδα Shwedagon μετρά τα πάντα.

Το στέμμα στην κορυφή της στούπας φέρει, κατά συνήθη υπολογισμό, 5.448 διαμάντια, 2.317 ρουμπίνια, ζαφείρια και άλλες πέτρες και περίπου 1.065 χρυσές καμπάνες, φινιρισμένες με ένα μόνο διαμάντι 72 ή 76 καρατίων στην άκρη. Η κάτω στούπα λέγεται ότι είναι επιμεταλλωμένη με 8.688 ράβδους συμπαγούς χρυσού και η επάνω με άλλες 13.153. Πάνω από είκοσι χιλιάδες μπάρες, μεμονωμένα απαριθμημένα.

Υπάρχει ακριβώς ένας αριθμός που κανείς δεν έχει.

Κανείς δεν ξέρει πόσο χρυσό υπάρχει στο Shwedagon. Οι δημοσιευμένες εκτιμήσεις κυμαίνονται από περίπου έξι τόνους έως εξήντα. Ο Lonely Planet λέει είκοσι επτά. Ο λόγος για το spread είναι ότι ο χρυσός δεν είναι φινίρισμα που εφαρμόζεται μία φορά και μετριέται. Είναι δωρεά — φθάνει συνεχώς, σε φύλλα, από μεμονωμένα άτομα, και το κάνει από τον δέκατο πέμπτο αιώνα, όταν η βασίλισσα Shinsawbu έδωσε το βάρος του σώματός της σε χρυσό για να το χτυπήσουν σε σεντόνια. Ο γαμπρός της πρόσφερε τότε τετραπλάσια του βάρους του και της γυναίκας του.

Ο κόσμος εξακολουθεί να κάνει δωρεές. Υπάρχει τώρα ένας μικρός μύλος χρυσού μέσα στο συγκρότημα της παγόδας για να το επεξεργαστεί, επειδή το φύλλο ξεφεύγει και η επιφάνεια χρειάζεται επανάληψη κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια.

Ένα μνημείο όπου κάθε διαμάντι έχει μετρηθεί και το χρυσάφι δεν μπορεί να είναι, σε μια πόλη που κάποτε έριξε μια μπάλα το μεσημέρι για να ρυθμίσουν τα πλοία τα ρολόγια τους στο δεύτερο.

Πριν από την κανονική ώρα της Μιανμάρ, υπήρχε Μέση ώρα Ρανγκούν — GMT+6:24:40, η μέση ηλιακή ώρα στον μεσημβρινό του ίδιου του Ρανγκούν. Η πρώτη επιβεβαιωμένη καταγραφή της χρήσης του χρονολογείται στο 1892.

Ένα χρόνο αργότερα, την 1 Οκτωβρίου 1893, η πόλη άνοιξε ένα παρατηρητήριο χρονοσφαιρών.

Αν αυτό ακούγεται γνωστό, θα έπρεπε. Είναι η ίδια συσκευή που πέφτει καθημερινά στο Γκρίνουιτς, η ίδια συσκευή που εγκαταστάθηκε η Western Union στο Μανχάταν το 1877, και η ίδια τεχνολογία που το Χονγκ Κονγκ αντικαταστάθηκε με ένα κανόνι. Μια μπάλα ανυψώθηκε και έπεσε το τοπικό μεσημέρι, έτσι ώστε τα πλοία στο λιμάνι να μπορούν να ρυθμίσουν τα χρονόμετρά τους και να υπολογίσουν το γεωγραφικό μήκος στη θάλασσα.

Το Ρανγκούν ήταν λιμάνι. Τα λιμάνια χρειάζονταν δημόσιο χρόνο. Η λύση ήταν η ίδια παντού, από το Λονδίνο στο Μανχάταν μέχρι το Ιραουάντι.

1 Ιουλίου 1905: Η Βιρμανία μετακόμισε στην Τυπική ώρα Βιρμανίας στις UTC+6:30, υπολογιζόμενη στον ανατολικό μεσημβρινό 97°30′ — περίπου πέντε λεπτά και είκοσι δευτερόλεπτα πριν από την παλιά μέση ώρα του Ρανγκούν. Ο λόγος ήταν ο ίδιος που παρήγαγε τυπική ώρα παντού: οι σιδηρόδρομοι και οι τηλέγραφοι χρειάζονταν ένα μόνο ρολόι.

Στη συνέχεια, από 1 Μαΐου 1942 έως 2 Μαΐου 1945, η χώρα τέθηκε υπό κατοχή στην κανονική ώρα της Ιαπωνίας — το ίδιο πράγμα που συνέβη στη Σιγκαπούρη τα ίδια χρόνια.

Μετά την ανεξαρτησία το 1948 το offset παρέμεινε. Η Μιανμάρ δεν έχει παρατηρήσει ποτέ τη θερινή ώρα, με οποιαδήποτε μορφή, ποτέ.

Το ρολόι: και αποδεικνύεται ότι η απόφαση του 1905 ήταν πολύ καλή.

Το UTC+6:30 είναι χτισμένο για 97°30′ ανατολικά. Η Γιανγκόν βρίσκεται περίπου 96°10′ ανατολικά. Το ρολόι της πόλης τρέχει περίπου πέντε λεπτά μπροστά από τον δικό της ήλιο — μια από τις πιο σφιχτές ευθυγραμμίσεις σε αυτή τη σειρά.

Η Μιανμάρ εκτείνεται σε μια σημαντική απόσταση ανατολής-δύσης και θα μπορούσε να έχει στρογγυλοποιηθεί σε UTC+6 ή UTC+7. Είτε θα είχε αφήσει τη Γιανγκόν περισσότερο από μισή ώρα έξω. Η αποικιακή διοίκηση διάλεξε τη μισή ώρα στο ενδιάμεσο, και η χώρα το κράτησε μέσα από την κατοχή, την ανεξαρτησία και τα πάντα έκτοτε.

Η μπάλα σταμάτησε να πέφτει εδώ και πολύ καιρό. Ο αριθμός που βαθμονομούσε είναι ακόμα εκεί.

Ετήσια ηλιοφάνεια