Τρέχουσα τοπική ώρα: Γιανγκόν

Φως της ημέρας μέσα στο έτος: Γιανγκόν

Το γνωρίζατε;

Η Γιανγκόν είχε χρονόσφαιρα πριν αποκτήσει ζώνη ώρας

Η παγόδα Σβενταγκόν μετρά τα πάντα.

Το στέμμα στην κορυφή της στούπας φέρει, κατά τον συνήθη υπολογισμό, 5.448 διαμάντια, 2.317 ρουμπίνια, ζαφείρια και άλλες πέτρες και περίπου 1.065 χρυσές καμπάνες, και στην κορυφή του ένα μόνο διαμάντι 72 ή 76 καρατίων. Η κάτω στούπα λέγεται ότι είναι επενδυμένη με 8.688 ράβδους συμπαγούς χρυσού και η επάνω με άλλες 13.153. Πάνω από είκοσι χιλιάδες ράβδοι, καταμετρημένες μία προς μία.

Υπάρχει ακριβώς ένας αριθμός που κανείς δεν έχει.

Κανείς δεν ξέρει πόσο χρυσό υπάρχει στη Σβενταγκόν. Οι δημοσιευμένες εκτιμήσεις κυμαίνονται από περίπου έξι τόνους έως εξήντα. Το Lonely Planet λέει είκοσι επτά. Ο λόγος για τη διακύμανση είναι ότι ο χρυσός δεν είναι φινίρισμα που εφαρμόζεται μία φορά και μετριέται. Είναι δωρεά — φθάνει συνεχώς, σε φύλλα, από μεμονωμένα άτομα, και το κάνει από τον δέκατο πέμπτο αιώνα, όταν η βασίλισσα Σινσαουμπού έδωσε το βάρος του σώματός της σε χρυσό για να σφυρηλατηθεί σε φύλλα. Ο γαμπρός της πρόσφερε στη συνέχεια το τετραπλάσιο του δικού του βάρους και του βάρους της γυναίκας του.

Ο κόσμος εξακολουθεί να κάνει δωρεές. Υπάρχει τώρα ένας μικρός χρυσόμυλος μέσα στο συγκρότημα της παγόδας για την επεξεργασία του, επειδή το φύλλο φθείρεται από τον καιρό και η επιφάνεια χρειάζεται ανανέωση κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια.

Ένα μνημείο όπου κάθε διαμάντι έχει μετρηθεί ενώ ο χρυσός δεν μπορεί να μετρηθεί, σε μια πόλη που κάποτε άφηνε μια σφαίρα να πέσει το μεσημέρι ώστε τα πλοία να ρυθμίζουν τα ρολόγια τους με ακρίβεια δευτερολέπτου.

Πριν από την επίσημη ώρα της Μιανμάρ, υπήρχε η μέση ώρα Ρανγκούν — GMT+6:24:40, η μέση ηλιακή ώρα στον μεσημβρινό του ίδιου του Ρανγκούν. Η πρώτη επιβεβαιωμένη καταγραφή της χρήσης της χρονολογείται στο 1892.

Έναν χρόνο αργότερα, την 1η Οκτωβρίου 1893, η πόλη εγκαινίασε ένα παρατηρητήριο με χρονόσφαιρα.

Αν αυτό σας θυμίζει κάτι, δεν είναι τυχαίο. Είναι η ίδια συσκευή που πέφτει καθημερινά στο Γκρίνουιτς (στη 1 μ.μ.) και που εγκατέστησε η Western Union στο Μανχάταν το 1877. Μια σφαίρα υψωνόταν και άφηνε να πέσει τη στιγμή του τοπικού μέσου μεσημεριού, ώστε τα πλοία στο λιμάνι να μπορούν να ρυθμίσουν τα χρονόμετρά τους και να υπολογίσουν το γεωγραφικό μήκος στη θάλασσα.

Το Ρανγκούν ήταν λιμάνι. Τα λιμάνια χρειάζονταν δημόσια ώρα. Η λύση ήταν η ίδια παντού, από το Λονδίνο στο Μανχάταν μέχρι το Ιραουάντι.

1 Ιουλίου 1905: Η Βιρμανία πέρασε στην επίσημη ώρα Βιρμανίας (Burma Standard Time), UTC+6:30, υπολογιζόμενη στον ανατολικό μεσημβρινό 97°30′ — περίπου πέντε λεπτά και είκοσι δευτερόλεπτα μπροστά από την παλιά μέση ώρα του Ρανγκούν. Ο λόγος ήταν ο ίδιος που γέννησε την επίσημη ώρα παντού αλλού: οι σιδηρόδρομοι και οι τηλέγραφοι χρειάζονταν ένα μόνο ρολόι.

Στη συνέχεια, από την 1η Μαΐου 1942 έως τις 2 Μαΐου 1945, υπό την ιαπωνική κατοχή, η χώρα ακολουθούσε την ώρα Ιαπωνίας — το ίδιο πράγμα που συνέβη στη Σιγκαπούρη τα ίδια χρόνια.

Μετά την ανεξαρτησία το 1948 η διαφορά ώρας παρέμεινε. Η Μιανμάρ δεν έχει εφαρμόσει ποτέ θερινή ώρα, με καμία μορφή, ποτέ.

Το ρολόι: και αποδεικνύεται ότι η απόφαση του 1905 ήταν πολύ εύστοχη.

Η UTC+6:30 αντιστοιχεί στις 97°30′ ανατολικά. Η Γιανγκόν βρίσκεται περίπου 96°10′ ανατολικά. Το ρολόι της πόλης πηγαίνει περίπου πέντε λεπτά μπροστά από τον δικό της ήλιο — μία από τις καλύτερες συμπτώσεις ρολογιού και ήλιου σε όλη αυτή τη σειρά.

Η Μιανμάρ εκτείνεται σε μια σημαντική απόσταση ανατολής-δύσης και θα μπορούσε να είχε στρογγυλοποιήσει σε UTC+6 ή UTC+7. Με UTC+6 το ρολόι της Γιανγκόν θα έμενε περίπου 25 λεπτά πίσω από τον ήλιο, και με UTC+7 περίπου 35 λεπτά μπροστά. Η αποικιακή διοίκηση διάλεξε τη μισή ώρα στο ενδιάμεσο, και η χώρα την κράτησε μέσα από την κατοχή, την ανεξαρτησία και τα πάντα έκτοτε.

Η σφαίρα σταμάτησε να πέφτει εδώ και πολύ καιρό. Ο αριθμός που βαθμονομούσε είναι ακόμα εκεί.