Baku

Wist je dat?

Een heuvel nabij Bakoe staat al in brand voordat Marco Polo het zag

Op het Absheron-schiereiland, net buiten Bakoe, ligt een heuvel genaamd Yanar Dağ – ‘brandende berg’. Vlammen tot drie meter hoog komen uit een dunne laag poreus gesteente en gaan niet uit. Ze worden gevoed door een gestage sijpeling van aardgas van onderaf, en ze branden al eeuwenlang onafgebroken. Marco Polo schreef in de dertiende eeuw over vlammen die in deze regio uit de grond kwamen.

Azerbeidzjan wordt niet voor niets het Land van Vuur genoemd, en de branden zijn zo oud dat algemeen wordt aangenomen dat ze verband houden met de ontwikkeling van het zoroastrisme, waarvan de ceremonies rond heilige vlammen werden gebouwd.

Het land heeft ook meer moddervulkanen dan waar ook ter wereld. De aantallen variëren afhankelijk van wat je meetelt – officiële Azerbeidzjaanse bronnen zeggen meer dan 220, internationale schattingen lopen op tot 400 of meer – maar elke bron is het erover eens dat het land ongeveer de helft van het wereldtotaal in handen heeft. Er liggen nog eens zo'n 140 op de bodem van de Kaspische Zee, en acht eilanden in de Bakoe-archipel zijn ontstaan ​​door vulkaanuitbarstingen.

In tegenstelling tot gewone vulkanen voelen deze koel aan, rond de 22°C, omdat er geen magma bij betrokken is. Nog steeds barsten ze spectaculair uit: in 2001 stuurde de Lokbatan-vulkaan, vijftien kilometer van Bakoe, vlammen tientallen meters de lucht in.

Dit alles is oppervlakkig bewijs van wat eronder zit, namelijk olie. In 1901 produceerde Azerbeidzjan 11,5 miljoen ton ervan – ongeveer 51% van de totale wereldvoorraad. De helft van de olie op de planeet kwam uit een hoek van de Kaspische Zee.

De klok: Er wordt gedacht dat Baku's eigen naam afkomstig is van het Perzische bad-kube, 'door de wind bonzende stad', dat je vertelt wat het weer doet. De klok staat meer vast. Azerbeidzjan loopt op UTC+4, een zone gebouwd voor de 60e meridiaan, terwijl Baku op iets minder dan 50° oost ligt – de stad loopt dus permanent ongeveer veertig minuten voor op de eigen zon.

Daar zit iets passends in. Op een schiereiland waar de grond al duizend jaar onafgebroken zijn eigen vlam behoudt, zonder rekening te houden met iemands schema, loopt de klok aan de muur veertig minuten voor en niemand vindt het erg.

Jaarlijks daglicht