Huidige lokale tijd in Stockholm

Daglicht door het jaar in Stockholm

Wist je dat?

Zweden heeft een dag uitgevonden die precies één keer heeft bestaan

Minder dan 1% van het Zweedse huishoudelijke afval gaat naar de stortplaats.

De rest wordt gerecycled, gecomposteerd of verbrand voor energie in de 33 of 34 afvalenergiecentrales van het land. Ongeveer de helft van het huishoudelijk afval wordt verbrand; de warmte voedt stadsverwarmingsnetwerken die ruim een miljoen huizen verwarmen, en één centrale in Stockholm alleen al verwarmt er ongeveer 190.000 van. Het aandeel huishoudelijk afval dat wordt gerecycled of teruggewonnen is gestegen van ongeveer 38% in 1975 naar ongeveer 99% vandaag. De gemiddelde Zweed produceert nog steeds 467 kg afval per jaar.

Zweden importeert ook afval. Ergens tussen de 800.000 en 1,9 miljoen ton per jaar, uit Groot-Brittannië, Noorwegen, Ierland en Italië, die daarvoor ongeveer $43 per ton betalen. Het levert Zweden ongeveer 100 miljoen dollar per jaar op. In 2016 vormde geïmporteerd afval 20 tot 25% van alles wat verbrand werd.

Dat brengt ons bij het interessante deel, want het verhaal dat iedereen hierover vertelt klopt niet.

Je zult voortdurend lezen dat Zweden geen afval meer heeft en afval van andere landen moet importeren om zijn centrales draaiende te houden. Het is een prachtig beeld en het is niet waar. Anna-Carin Gripwall van Avfall Sverige, de Zweedse vereniging voor afvalbeheer, vertelde The Independent in 2016 dat de centrales in plaats daarvan op biobrandstof zouden kunnen draaien – en bevestigde in december 2025 opnieuw aan Snopes dat dit nog steeds het geval is. Swedenergy zegt hetzelfde.

Zweden importeert geen afval omdat het moet. Het importeert afval omdat andere landen ervoor betalen.

De klok: Zweden heeft een traditie van beroemde feiten die ingewikkelder blijken dan ze lijken.

Toen de rest van Europa ruziede over de gregoriaanse kalender, kwam Zweden met wat klonk als een verstandig compromis. In plaats van tien dagen in één keer te schrappen, zou het land er geleidelijk naartoe schuiven: veertig jaar lang elke schrikkeldag overslaan, en rond 1740 zou de kalender stilletjes op één lijn zijn gekomen zonder dat iemand het merkte.

Zweden sloeg de schrikkeldag in 1700 zoals gepland over.

Toen begon de Grote Noordelijke Oorlog, Zweden had wel wat anders aan zijn hoofd, en het vergat 1704 over te slaan. In 1708 vergat het dat opnieuw.

Het land bevond zich nu in een positie die geen enkel ander land in de geschiedenis ooit heeft ingenomen: één dag voor op de juliaanse kalender, tien dagen achter op de gregoriaanse, en alleen op de wereld op een zelf bedachte kalender die niemand anders kon lezen.

In 1711 gaf koning Karel XII het op en gelastte een terugkeer naar de juliaanse kalender. Daarvoor moest Zweden de in 1700 geschrapte dag terugplaatsen. Maar 1712 was al een schrikkeljaar en had dus al een 29 februari.

Dus voegde Zweden er nog een toe.

30 februari 1712. Het was een vrijdag. Het jaar telde 367 dagen. Het is de enige 30 februari in de geschiedenis, en echte mensen hebben die dag gebruikt: Sven Hall en Ellna Jeppsdotter trouwden op die datum in Ystad en konden hun trouwdag de rest van hun leven nooit op de eigenlijke datum vieren.

Zweden stapte uiteindelijk in 1753 over op de gregoriaanse kalender en sprong van 17 februari rechtstreeks naar 1 maart. Het had drieënvijftig jaar, een oorlog, één onmogelijke datum en vier vorsten gekost.

Stockholm ligt op 59,3° noorderbreedte, wat een van de grootste daglichtschommelingen van alle hoofdsteden op deze lijst oplevert. Rond midzomer krijgt de stad ongeveer achttien en een half uur daglicht. Rond de winterzonnewende zijn het er ongeveer zes.

Het past wel dat juist het land dat niet kon bepalen welke dag het was, ligt waar de dag zelf twaalf uur in lengte varieert. In Stockholm heeft de vraag "hoe lang duurt een dag?" nooit een vast antwoord gehad, en een tijdlang in het begin van de 18e eeuw gold dat ook voor "welke datum is het?"