St. John's

Wist je dat?

Vóór 1935 was St. John's op drie verschillende tijdstippen tegelijk actief

George Street in St. John's is twee blokken lang en bevat, voor zover iemand kan zien, niets dat geen bar, pub of restaurant is.

Hieruit volgt de logistiek. De straat is het grootste deel van de dag en de hele avond gesloten voor auto's en is alleen 's ochtends open voor verkeer, vooral zodat de bars kunnen worden bijgevuld. Meestal raakt het pas rond middernacht vol en blijft het tot zes uur in de ochtend druk.

Elk toeristenbureau in Newfoundland zal je vertellen dat er meer bars per vierkante meter zijn dan waar dan ook in Noord-Amerika. Dat is eerder een bewering dan een meting, en wordt zo consequent herhaald dat het de officiële straatbeschrijving is geworden. Wat niet ter discussie staat, zijn de twee blokken en wat erop staat.

Er is nog iets dat de moeite waard is om over deze stad te weten voordat we bij de klok komen.

Op een heuvel boven de haven staat Signaalheuvel, waar Guglielmo Marconi in 1901 het eerste transatlantische draadloze signaal ontving: een bericht dat zonder kabel de Atlantische Oceaan was overgestoken. St. John's werd voor korte tijd een van de belangrijkste punten op de kaart van de mondiale communicatie.

Dat maakt wat er in de stad beneden gebeurde iets moeilijker uit te leggen, omdat op dat moment niemand in St. John's het erover eens kon worden hoe laat het was.

De klok van Newfoundland is de meest nauwkeurige op deze hele site, en er was een hele puinhoop voor nodig om hem te produceren.

Vóór 1935 had St. John's geen enkele afgesproken tijd. Sommige bewoners hielden zich aan de zonnetijd. Het postkantoor behield zijn eigen versie van de zonnetijd. En het draadloze telegraafkantoor draaide op oostelijke tijd, want dat is wat het ontving.

In 1935 keurde de Regeringscommissie – Newfoundland was toen een afzonderlijke Britse heerschappij, geen deel van Canada – een Standard Time Act goed, waarbij de hele heerschappij op drie en een half uur achter Greenwich werd gesteld.

Het halfuur was geen compromis of gebaar. Het was rekenkunde. Een zone van een half uur om UTC−3:30 is gecentreerd op de 52°30′ west meridiaan. St. John's ligt op ongeveer 52°42′ west.

De stad staat feitelijk op het spel. St. De klok van John loopt binnen ongeveer één minuut na zijn eigen zonnemiddag — de dichtstbijzijnde uitlijning van elke stad in dit project.

De klok: Newfoundland sloot zich op 31 maart 1949 aan bij Canada en hield het halve uur aan in plaats van de Atlantische tijd over te nemen zoals zijn buren.

Sindsdien heeft het die beslissing twee keer in de stembus verdedigd. Voorstellen om over te schakelen naar Atlantic Standard Time werden ingediend in 1951 en opnieuw in 1963. Beiden stortten in onder publieke tegenstand.

Er was nog een experiment. In 1988 probeerde de provinciale overheid de zomertijd** te verdubbelen, waarbij de klok twee uur vooruit werd gezet in plaats van één uur. Het was zeer impopulair en duurde niet lang.

Het halfuur is een echte culturele marker geworden. Op elke nationale tijdaankondiging in Canada staat de zinsnede "en half drie in Newfoundland." Televisie die elders in het land wordt geproduceerd, is gebouwd om op het hele uur te beginnen, dus op het eiland begint het in plaats daarvan om het halfuur, en de omroepen passen hun programma's dienovereenkomstig aan. De zinsnede is terechtgekomen op merchandise en op naam van een komediegroep.

Newfoundland is ook de eerste plaats in Noord-Amerika waar elk nieuw jaar wordt gevierd.

Honderd jaar geleden kon de stad het er niet over eens worden hoe laat het was. Vervolgens heeft het de enige offset op de kaart gekozen die daadwerkelijk paste, en heeft sindsdien geweigerd deze op te geven – twee keer per referendum.

Jaarlijks daglicht