Jerusalem

Wist je dat?

Een stad waar elk gebouw dezelfde steen moet dragen

In 1918 vaardigde Ronald Storrs – destijds de Britse militaire gouverneur van Jeruzalem – een verordening uit die vereiste dat gebouwen in de stad moesten worden bekleed met lokale kalksteen. Het maakte deel uit van een masterplan opgesteld door Sir William McLean, destijds stadsingenieur van Alexandrië, met inbreng van de Arts and Crafts-architect C. R. Ashbee.

De regel overleefde de regering die hem maakte. Het is door elke volgende autoriteit overgenomen en blijft tot op de dag van vandaag in de gemeentelijke wetgeving opgenomen.

Het materiaal is een familie van bleke kalksteen en dolomiet gewonnen uit de heuvels van Judea, gevormd in het Late Krijt. De archetypische variant is meleke, een witte kalksteen die netjes in grote blokken snijdt en al sinds de oudheid wordt gebruikt; de Westelijke Muur is ervan gebouwd. Wanneer de laagstaande zon op de crèmekleurige en roze gevels valt, krijgt de hele stad de gouden tint achter de zinsnede Jeruzalem van Goud.

De verordening is herhaaldelijk gewijzigd. De verordening uit 1936 vereiste dat de buitenmuren van steen moesten worden gebouwd. Het masterplan uit 1944 vereiste alleen dat buitenmuren, kolommen en elke muur die naar de weg uitkeek, bekleed* moest worden met vierkante natuursteen – waardoor steen van structuur tot bekleding werd gereduceerd, grotendeels omdat gewapend beton goedkoop en beschikbaar was geworden.

Het wordt nog steeds toegepast. De Nationale Bibliotheek van Israël, voltooid in 2023 naar een ontwerp van Herzog & de Meuron, is erin bekleed. In 2000 waren er ongeveer 650 steenhouwerijen actief op de Westelijke Jordaanoever, die roze, zand, goud en gebroken witte steen produceerden.

Gedurende een eeuw, gedurende verschillende bestuurswisselingen, is er één regel over hoe de buitenkant van een gebouw eruit moet zien, van kracht.

De klok: de vraag wanneer het uur verandert, heeft minder consistent stand gehouden.

Israël en de Palestijnse gebieden gebruiken beide UTC+2 in de winter en UTC+3 in de zomer, onder verschillende namen: Israëlische standaardtijd en Israëlische zomertijd aan de ene kant, Oost-Europese tijd en Oost-Europese zomertijd aan de andere kant.

De data zijn vaak verschillend.

Tot 2013 werd de Israëlische standaardtijd hervat op de zaterdagavond vóór Jom Kipoer, zodat het vasten – dat bij het vallen van de avond wordt ingesteld – zowel een uur eerder zou beginnen als eindigen. Omdat de Hebreeuwse kalender op de maan valt, kan Jom Kipoer ergens tussen half september en half oktober vallen, wat betekende dat Israël soms terugkeerde naar de standaardtijd tot zes weken eerder dan de meeste andere landen. De datum werd een terugkerend onderwerp van coalitieonderhandelingen; een amendement uit 2005 verkortte de zomertijd met 23 dagen. In 2013 stelde de Knesset de periode vast van de laatste zondag van maart tot en met de laatste zondag van oktober, in lijn met Europa.

De Palestijnse gebieden stellen hun eigen data vast. In 2021 beëindigden ze de zomertijd op 29 oktober, twee dagen vóór Israël. In 2023 waren de twee 24 uur lang op een andere tijd. En in 2011 liepen de Westelijke Jordaanoever en Gaza op verschillende tijden uit elkaar, nadat de autoriteiten in Ramallah na de Ramadan de klok hadden verzet en de autoriteiten in Gaza niet volgden.

Een stad waar de wet al meer dan honderd jaar ondubbelzinnig is over waar elke muur van gemaakt moet zijn, en waar het antwoord op de vraag hoe laat het is soms afhangt van welk bureau de aankondiging heeft gedaan.

Jaarlijks daglicht