Huidige lokale tijd in Jeruzalem

Daglicht door het jaar in Jeruzalem

Wist je dat?

Een stad waar elk gebouw dezelfde steen moet dragen

In 1918 vaardigde Ronald Storrs – destijds de Britse militaire gouverneur van Jeruzalem – een verordening uit die voorschreef dat gebouwen in de stad met lokale kalksteen moesten worden bekleed. Die maakte deel uit van een masterplan opgesteld door Sir William McLean, destijds stadsingenieur van Alexandrië, met inbreng van de Arts and Crafts-architect C. R. Ashbee.

De regel overleefde het bestuur dat hem invoerde. Hij is door elke volgende overheid overgenomen en staat nog altijd in de gemeentelijke wetgeving.

Het materiaal is een familie van bleke kalksteen en dolomiet gewonnen uit de heuvels van Judea, gevormd in het Late Krijt. De archetypische variant is meleke, een witte kalksteen die zich netjes in grote blokken laat zagen en al sinds de oudheid wordt gebruikt; de Westelijke Muur is ervan gebouwd. Wanneer de laagstaande zon op de crèmekleurige en roze gevels valt, krijgt de hele stad de gouden gloed waaraan de uitdrukking Jeruzalem van goud ontleend is.

De verordening is herhaaldelijk gewijzigd. De verordening van 1936 vereiste dat buitenmuren van steen gebouwd werden. Het masterplan van 1944 vereiste alleen dat buitenmuren, kolommen en elke muur aan de straatzijde met vierkant behouwen natuursteen bekleed werden – waarmee steen van draagconstructie tot bekleding werd teruggebracht, grotendeels omdat gewapend beton goedkoop en beschikbaar was geworden.

De regel wordt nog steeds toegepast. De Nationale Bibliotheek van Israël, voltooid in 2023 naar een ontwerp van Herzog & de Meuron, is ermee bekleed. In 2000 waren er ongeveer 650 steenhouwerijen actief op de Westelijke Jordaanoever, die roze, zandkleurige, gouden en gebroken witte steen produceerden.

Een eeuw lang, door verschillende bestuurswisselingen heen, is één regel over hoe de buitenkant van een gebouw eruit moet zien van kracht gebleven.

De klok: de vraag wanneer de klok verzet wordt, is minder standvastig beantwoord.

Israël en de Palestijnse gebieden gebruiken beide UTC+2 in de winter en UTC+3 in de zomer, onder verschillende namen: Israëlische standaardtijd en Israëlische zomertijd aan de ene kant, Oost-Europese tijd en Oost-Europese zomertijd aan de andere kant.

De data verschilden vaak.

Tot 2013 werd de Israëlische standaardtijd hervat op de zaterdagavond vóór Jom Kipoer, zodat het vasten – waarvan het begin en einde door het vallen van de avond worden bepaald – zowel een uur eerder zou beginnen als eindigen. Omdat de Hebreeuwse kalender een lunisolaire kalender is, kan Jom Kipoer ergens tussen half september en half oktober vallen, wat betekende dat Israël soms terugkeerde naar de standaardtijd tot zes weken eerder dan de meeste andere landen. De datum werd een terugkerend onderwerp van coalitieonderhandelingen. In 2013 stelde de Knesset de periode vast van de vrijdag vóór de laatste zondag van maart tot en met de laatste zondag van oktober, dicht bij de Europese data.

De Palestijnse gebieden stellen hun eigen data vast. In 2021 beëindigden ze de zomertijd op 29 oktober, twee dagen vóór Israël. In 2023 stelde Palestina de zomertijd uit tot na de ramadan, waardoor de twee zo'n vijf weken een uur verschilden. En in 2011 hadden de Westelijke Jordaanoever en Gaza elk een andere tijd, nadat de autoriteiten in Ramallah na de ramadan de klok hadden verzet en de autoriteiten in Gaza niet volgden.

Een stad waar de wet al meer dan honderd jaar ondubbelzinnig is over waar elke muur van gemaakt moet zijn, en waar het antwoord op de vraag hoe laat het is soms afhing van het bureau dat de aankondiging deed.