Huidige lokale tijd in Beiroet

Daglicht door het jaar in Beiroet

Wist je dat?

Beiroet telt zijn verwoestingen in een spreekwoord, niet in de annalen

Er is een Libanees gezegde dat Beiroet zeven keer is verwoest en zeven keer is herbouwd, en dat het een achtste keer zal worden verwoest en een achtste keer zal worden herbouwd.

Het is de moeite waard om precies te zijn over wat dat getal is. Het is folklore, geen historische telling. Archeologen en encyclopedieën die het herhalen bestempelen het als zodanig: een spreekwoord over een stad, geen telling. Niemand heeft die lijst ooit kunnen overleggen.

Wat gedocumenteerd is, is ouder en vreemder. De geschiedenis van Beiroet gaat meer dan 5.000 jaar terug. De naam komt van het Kanaänitische be'erot, 'putten' – naar het grondwater onder de stad, dat de bewoners nog steeds aanboren. De eerste schriftelijke vermelding stamt uit de 14e eeuw v.Chr., uit de Amarnabrieven in spijkerschrift, waarin een heerser van Biruta aan de farao van Egypte schreef.

Bij opgravingen in de binnenstad zijn op elkaar gestapelde lagen gevonden van de Fenicische, Hellenistische, Romeinse, Byzantijnse, Arabische, kruisvaarders- en Ottomaanse stad. Uit een opgraving in 1994 bleek dat één moderne straat, Souk Tawile, nog steeds langs een oude Griekse en Romeinse lijn loopt.

Onder Rome bezat de stad, als Berytus, de eerste rechtsschool in de opgetekende geschiedenis. In haar bloeitijd stak die school boven die van Constantinopel, Athene en Rome uit, en haar professoren hielpen mee aan de Codex Justinianus. Beiroet stond bekend als de 'Moeder van de Wetgeving'.

De klok: iets om in gedachten te houden bij wat er gebeurde op 26 maart 2023, toen Libanon in twee tijdzones tegelijk wakker werd.

Libanon zet normaal gesproken de klok vooruit op de laatste zondag van maart, net als Europa. Op donderdag 23 maart kondigde demissionair premier Najib Mikati aan dat de omschakeling werd uitgesteld tot 20 april – na de ramadan – zodat wie vastte het vasten rond 18:00 kon verbreken in plaats van rond 19:00.

De Maronitische Kerk, de grootste christelijke instelling van het land, zei dat zij niet was geraadpleegd en de klok hoe dan ook vooruit zou zetten. Christelijke scholen en organisaties volgden. Dat deden de nieuwszenders LBCI en MTV ook. Mosliminstellingen bleven grotendeels op de wintertijd staan.

Ongeveer drie dagen lang liep een land dat op zijn breedste punt 88 kilometer breed is, op twee verschillende tijden. Mensen moesten werk en school over twee tijden heen regelen. Zoekmachines gaven verschillende antwoorden op de vraag hoe laat het in Libanon was. Middle East Airlines hield de klok op de wintertijd, maar zette elk vertrek een uur vooruit om in lijn te blijven met de internationale vluchtschema's.

Op 27 maart draaide het kabinet het besluit terug. Mikati zei dat het zijn bedoeling was geweest om het de vastenden lichter te maken "zonder enige schade toe te brengen aan andere Libanese facties", en dat sommigen de beslissing "een dimensie hadden gegeven die ik me nooit had kunnen voorstellen."

De stad die de oude wereld leerde hoe ze wetten moesten opstellen, beleefde een halve week waarin het halve land een wettelijk decreet over de klok eenvoudigweg naast zich neerlegde.