Τρέχουσα τοπική ώρα: Ιερουσαλήμ

Φως της ημέρας μέσα στο έτος: Ιερουσαλήμ

Το γνωρίζατε;

Μια πόλη όπου κάθε κτίριο πρέπει να φορά την ίδια πέτρα

Το 1918, ο Ρόναλντ Στορς —τότε Βρετανός στρατιωτικός κυβερνήτης της Ιερουσαλήμ— εξέδωσε δημοτικό κανονισμό που απαιτούσε τα κτίρια της πόλης να επενδύονται με τοπικό ασβεστόλιθο. Αποτελούσε μέρος ενός γενικού σχεδίου που εκπόνησε ο Σερ Γουίλιαμ Μακλίν, τότε δημοτικός μηχανικός της Αλεξάνδρειας, με τη συμβολή του αρχιτέκτονα του κινήματος Τέχνες και Χειροτεχνίες Τσαρλς Ρόμπερτ Άσμπι.

Ο κανόνας επέζησε της διοίκησης που τον θέσπισε. Τον διατήρησε κάθε επόμενη αρχή και εξακολουθεί να ισχύει στη δημοτική νομοθεσία.

Το υλικό είναι μια οικογένεια ωχρών ασβεστόλιθων και δολομιτών που εξορύσσονται στους λόφους της Ιουδαίας και σχηματίστηκαν στην Ύστερη Κρητιδική. Η αρχετυπική ποικιλία είναι ο μελέκε, ένας λευκός ασβεστόλιθος που κόβεται καθαρά σε μεγάλους ογκόλιθους και χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα — το Δυτικό Τείχος είναι χτισμένο από αυτόν. Όταν ο χαμηλός ήλιος χτυπά τις κρεμ και ροζ προσόψεις, ολόκληρη η πόλη παίρνει τη χρυσαφένια απόχρωση από την οποία προέρχεται η φράση Ιερουσαλήμ του χρυσού.

Ο κανονισμός έχει τροποποιηθεί επανειλημμένα. Το διάταγμα του 1936 απαιτούσε οι εξωτερικοί τοίχοι να είναι κατασκευασμένοι από πέτρα. Το ρυθμιστικό σχέδιο του 1944 απαιτούσε μόνο οι εξωτερικοί τοίχοι, οι κολόνες και κάθε τοίχος που βλέπει σε δρόμο να είναι επενδυμένοι με φυσική, τετραγωνισμένη πέτρα — κάτι που υποβίβασε την πέτρα από δομικό υλικό σε επένδυση, κυρίως επειδή το οπλισμένο σκυρόδεμα είχε γίνει φθηνό και διαθέσιμο.

Εφαρμόζεται ακόμα. Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Ισραήλ, που ολοκληρώθηκε το 2023 σε σχέδιο των Herzog & de Meuron, είναι επενδυμένη με αυτήν. Το 2000 υπήρχαν περίπου 650 επιχειρήσεις κοπής πέτρας που λειτουργούσαν στη Δυτική Όχθη, παράγοντας ροζ, αμμόχρωμη, χρυσαφένια και υπόλευκη πέτρα.

Για πάνω από έναν αιώνα, μέσα από αλλεπάλληλες αλλαγές διοίκησης, ισχύει αμετάβλητος ένας κανόνας για το πώς πρέπει να μοιάζει το εξωτερικό ενός κτιρίου.

Το ρολόι: το ερώτημα πότε αλλάζει η ώρα έχει απαντηθεί με πολύ λιγότερη συνέπεια.

Το Ισραήλ και τα παλαιστινιακά εδάφη χρησιμοποιούν και τα δύο UTC+2 το χειμώνα και UTC+3 το καλοκαίρι, με διαφορετικά ονόματα — Τυπική ώρα Ισραήλ και Θερινή ώρα Ισραήλ από τη μία πλευρά, Ώρα Ανατολικής Ευρώπης και Θερινή ώρα Ανατολικής Ευρώπης από την άλλη.

Οι ημερομηνίες συχνά διέφεραν.

Μέχρι το 2013, η κανονική (χειμερινή) ώρα του Ισραήλ επανερχόταν το βράδυ του Σαββάτου πριν από το Γιομ Κιπούρ, έτσι ώστε η νηστεία — που ορίζεται με βάση το σούρουπο — να ξεκινά και να τελειώνει μια ώρα νωρίτερα. Επειδή το εβραϊκό ημερολόγιο είναι σεληνοηλιακό, το Γιομ Κιπούρ μπορεί να πέσει οπουδήποτε από τα μέσα Σεπτεμβρίου έως τα μέσα Οκτωβρίου, πράγμα που σήμαινε ότι το Ισραήλ μερικές φορές επέστρεφε στην κανονική ώρα έως έξι εβδομάδες πριν από τις περισσότερες άλλες χώρες. Η ημερομηνία έγινε επαναλαμβανόμενο θέμα των διαπραγματεύσεων του συνασπισμού. Το 2013 η Κνεσέτ καθόρισε την περίοδο από την Παρασκευή πριν από την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου έως την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου, κοντά στις ευρωπαϊκές ημερομηνίες.

Τα παλαιστινιακά εδάφη ορίζουν τις δικές τους ημερομηνίες. Το 2021 τερμάτισαν τη θερινή ώρα στις 29 Οκτωβρίου, δύο ημέρες πριν από το Ισραήλ. Το 2023 η Παλαιστίνη ανέβαλε τη θερινή ώρα για μετά το Ραμαζάνι, αφήνοντας τις δύο πλευρές με διαφορά μίας ώρας για περίπου πέντε εβδομάδες. Και το 2011, η Δυτική Όχθη και η Γάζα είχαν διαφορετική ώρα η μία από την άλλη, αφού οι αρχές στη Ραμάλα μετακίνησαν τα ρολόγια μετά το Ραμαζάνι και οι αρχές στη Γάζα δεν ακολούθησαν.

Μια πόλη όπου ο νόμος ήταν σαφής για πάνω από εκατό χρόνια σχετικά με το από τι πρέπει να είναι κατασκευασμένος κάθε τοίχος και όπου η απάντηση για το τι ώρα είναι μερικές φορές εξαρτιόταν από το ποια υπηρεσία εξέδωσε την ανακοίνωση.