کاراکاس

آیا می‌دانستید؟

ونزوئلا دو بار منطقه زمانی مناسب را در نظر گرفته است و دو بار آن را واگذار کرده است

ونزوئلا بیش از هر کشوری روی زمین در مسابقات زیبایی بین المللی برنده شده است: 24 عنوان چهار بزرگ - هفت خانم جهان، شش خانم جهان، نه خانم بین المللی و دو خانم زمین. این تنها کشوری است که هر چهار تاج را بیش از یک بار برده است و دو بار در یک سال دو بار از چهار تاج را به دست آورده است.

بین سالهای 1983 و 2003 به نیمه نهایی Miss Universe بیست و یک سال متوالی رسید.

این شانس نیست، و ونزوئلا هرگز وانمود نکرده است که چنین بوده است. یک صنعت کامل در اطراف آن رشد کرد - آکادمی های آموزشی، مربیان، جراحان و هزاران مسابقه محلی که هر ساله در مدارس، پادگان های ارتش و طبق گزارش های مربوط به آن دوره، زندان ها برگزار می شود. فینال ملی یکی از پربیننده ترین رویدادهای تلویزیونی کشور است. گزارش‌های سیمی مربوط به این دوره به طور معمول ملکه‌های زیبایی را در کنار بازیکنان نفت و بیسبال در میان صادرات کشور توصیف می‌کنند.

از طریق فروپاشی اقتصادی به پیروزی ادامه داد. تاج Miss Universe در سال 2013 در سالی با بالاترین تورم در تقریباً دو دهه گذشته و کمبود کالاهای اساسی به دست آمد.

این نکته مفیدی است که قبل از نگاه کردن به آنچه که کشور با ساعت خود انجام داده است، بدانید، زیرا همان الگو در آنجا نمایان می شود: تصمیمی که یک بار گرفته شده است، به سختی از آن دفاع می شود، و پس از اتمام برق معکوس می شود.

ونزوئلا به طرز عجیبی روی نقشه نشسته است. مرکز این کشور نزدیک به 67 درجه و 30 دقیقه در غرب است - تقریباً در نیمه راه بین نصف النهارهای استاندارد در 60 درجه غربی (UTC-4) و 75 درجه غربی (UTC-5). هیچ یک از مناطق کل ساعتی مناسب نیست.

در 1912 کشور این مشکل را به درستی حل کرد و از UTC−4:30 با مرکز 67 درجه و 30 دقیقه غربی استفاده کرد. کاراکاس در حدود 66 درجه و 58 دقیقه غربی است. تناسب نزدیک به کامل بود.

در 1965 ونزوئلا آن را رها کرد و به UTC-4 نقل مکان کرد، بنا بر گزارش ها برای انطباق با ترجیح بین المللی در حال ظهور برای مناطق تمام ساعت در ارتباطات و هوانوردی - پذیرش یک تراز خورشیدی بدتر در ازای یک عدد گردتر.

در دسامبر 2007 دوباره برگشت. رئیس جمهور هوگو چاوز حکم بازگشت به UTC-4:30 را صادر کرد و ساعت ها در ساعت 3 صبح روز 9 دسامبر سی دقیقه به عقب برگشتند. دلیل بیان شده این بود که بچه ها در نور روز برای مدرسه بیدار می شدند. همچنین به طور گسترده ای به عنوان بیانیه استقلال خوانده شد و برای هشت سال و نیم بعدی ونزوئلا تنها کشور جهان بود که در آن جبران شد.

سپس، در 1 می 2016، دوباره از بین رفت.

این بار دلیلش برق بود. خشکسالی شدید سطح آب سد گوری را که تقریباً دو سوم برق کشور را تامین می کند، کاهش داد و قطعی ها مکرر بود. سی دقیقه جلوتر بردن ساعت باعث می‌شود نور روز بیشتر به عصر برسد، زمانی که مردم به خانه می‌آیند و چراغ‌ها و تهویه هوا را روشن می‌کنند. ساعت ها از 2:30 صبح مستقیم به 3:00 می رفتند.

همین اقدام با تعطیلی زودهنگام سینماها، جیره بندی در مراکز خرید و از دست دادن روزهای کاری کارکنان بخش دولتی انجام شد.

همه متقاعد نشدند. یکی از حسابداران کاراکاس به خبرنگاران گفت که او موافق نیست - شما بدون توجه به آنچه ساعت می گوید، از همان مقدار قدرت استفاده می کنید. یک کمدین محلی درباره مناطق زمانی واقعی کشور شوخی کرد: ساعت‌ها بدون نور، ساعت‌ها بدون آب، ساعت‌ها پخش برنامه ریاست جمهوری، ساعت‌ها صف.

ساعت: اینجا محاسبات زیر همه آن است.

در UTC−4:30، کاراکاس حدود دو دقیقه از ظهر خورشیدی خودش نشست. در UTC−4، جایی که امروز است، تقریباً بیست و هشت دقیقه جلوتر از خورشید حرکت می کند.

بنابراین، همین نیم ساعت اکنون چهار بار در یک قرن جابه جا شده است - 1912، 1965، 2007، 2016 - و دو بار کشور انحرافی را که در واقع با آسمانش مطابقت داشت، نگه داشته است، و دو بار آن را رها کرده است.

اولی از نظر کودکان و نور روز و دومی از نظر برق توضیح داده شد. ساعت را در جهت مخالف حرکت دادند.

روشنایی سالانه در کاراکاس