Czy wiesz, że?
Strefa czasowa, która przetrwała dokładnie 994 dni
Metro w Pjongjangu zostało otwarte 6 września 1973. Platformy znajdują się ponad 110 metrów pod ziemią – należą do najgłębszych na świecie – a zejście schodami ruchomymi zajmuje około trzech i pół do czterech minut. Stacje zbudowano tak, by mogły służyć też jako schrony, z ciężkimi stalowymi drzwiami przeciwwybuchowymi, a dzięki głębokości temperatura przez cały rok utrzymuje się na poziomie około 20 °C, niezależnie od pory roku na zewnątrz.
Sieć składa się z dwóch linii, 16 stacji, 22,5 km. Dzienną liczbę pasażerów szacuje się na od 300 000 do 700 000 – zakres jest szeroki, ponieważ trudno uzyskać wiarygodne dane. W przekładzie nazwy stacji brzmią: Zjednoczenie, Odrodzenie, Chwała, Triumf, Czerwona Gwiazda, Wyzwolenie, Budowa.
Na powierzchni miasto może się poszczycić rekordem innego rodzaju. 14 sierpnia 2007 Księga Rekordów Guinnessa uznała Masowe Igrzyska Arirang za największy pokaz gimnastyczny, jaki kiedykolwiek zorganizowano, z udziałem 100 090 uczestników na stadionie Rungrado 1 Maja. Uczestników policzono na miejscu. Mozaiki na północnej trybunie stadionu układa ponad 30 000 uczniów, z których każdy trzyma kolorowe karty. Uczestnikami są głównie uczniowie, którzy przez wiele miesięcy odbywają próby, co budzi zaniepokojenie obserwatorów z zagranicy.
Zegar: sto tysięcy osób poruszających się zgodnie to jedna z form synchronizacji. Inną jest przestawianie zegarów całego kraju dekretem – a Pjongjang zrobił to dwa razy w ciągu dekady.
5 sierpnia 2015 rząd ogłosił, że od 15 sierpnia kraj przejdzie z czasu UTC+9 na UTC+8:30 pod nazwą czas pjongjański. Data przypadała na 70. rocznicę wyzwolenia Korei spod japońskiego panowania kolonialnego, a media państwowe przedstawiały tę zmianę jako zniesienie czasu narzuconego podczas okupacji w latach 1910–1945. W latach 1908–1912 na półwyspie obowiązywał czas UTC+8:30 — to samo przesunięcie.
W efekcie Korea Północna znalazła się pół godziny za Koreą Południową, która sama używała UTC+8:30 w latach 1954–1961.
Ten czas przetrwał dokładnie 994 dni.
27 kwietnia 2018 r. podczas międzykoreańskiego szczytu w Panmunjom Kim Dzong Un spotkał się z prezydentem Korei Południowej Moon Jae-inem. Według państwowej agencji informacyjnej KCNA zwrócił uwagę na dwa zegary na ścianie sali obrad – jeden podpisany „Pjongjang”, drugi „Seul” – i nazwał ten widok „bolesnym rozdarciem”.
Dwa dni później ogłoszono odwrócenie decyzji. 30 kwietnia 2018 r. Prezydium Najwyższego Zgromadzenia Ludowego przyjęło dekret zatytułowany O ponownym ustaleniu czasu pjongjańskiego, a 5 maja zegary przesunięto o trzydzieści minut do przodu, aby powrócić do czasu UTC+9.
Niewiele krajów utworzyło strefę czasową i zlikwidowało ją w ciągu tej samej dekady.
Źródła
- Wikipedia, *Czas w Korei Północnej* (decyzja z 5 sierpnia 2015 r., obowiązująca od 15 sierpnia; nazwa „czas pjongjański”; obawy władz Korei Południowej dotyczące strefy przemysłowej Kaesong)
- Geography Worlds (cały okres **994 dni**: 15 sierpnia 2015 r. – 5 maja 2018 r.; UTC+8:30 w latach 1908–1912; użycie czasu UTC+8:30 w Korei Południowej w latach 1954–1961)
- People's Daily/Xinhua i GlobalSecurity (data 5 maja 2018 r.; dekret Prezydium Najwyższego Zgromadzenia Ludowego *O ponownym ustaleniu czasu pjongjańskiego*; oświadczenie Kim Dzong Una dotyczące dwóch zegarów w relacji KCNA)
- Newsweek i Światowe Forum Ekonomiczne (ogłoszenie z 29 kwietnia 2018 r.; kontekst szczytu w Panmunjom)
- Al Jazeera, 7 sierpnia 2015 (narracja KCNA: „nikczemni japońscy imperialiści” pozbawili Koreę nawet jej czasu urzędowego)
- mapa-metro.com i Young Pioneer Tours (otwarcie metra 6 września 1973; głębokość 110 m; 2 linie, 16 stacji, 22,5 km; 300 000–700 000 pasażerów dziennie; konstrukcja schronów; ~20 °C przez cały rok)
- Wikipedia, *Arirang Mass Games* i Guinness World Records (rejestracja Guinnessa 14 sierpnia 2007, 100 090 uczestników; ponad 30 000 uczniów z kartami; początek 2002)