Το γνωρίζατε;
Η Ιρλανδία έχασε είκοσι πέντε λεπτά και δεν τα πήρε ποτέ πίσω
Η ζυθοποιία Σεντ Τζέιμς Γκέιτ λειτουργεί στον ίδιο χώρο στο Δουβλίνο από το 1759. Παράγει περίπου 2,5 εκατομμύρια πίντες μπίρας stout την ημέρα.
Αν το διαιρέσετε, βγαίνουν περίπου 1.700 πίντες το λεπτό — περίπου είκοσι εννέα κάθε δευτερόλεπτο, συνεχώς, από μία διεύθυνση. Στην ακμή της τη δεκαετία του 1930, η ζυθοποιία απασχολούσε πάνω από 5.000 άτομα και ήταν ο μεγαλύτερος εργοδότης στην πόλη· η αυτοματοποίηση τους μείωσε σε περίπου 600. Η τοποθεσία είχε κάποτε το δικό της σιδηρόδρομο και μια πύλη απλωνόταν κατά πλάτος της οδού Σεντ Τζέιμς, από όπου προέρχεται το όνομα.
Πάνω από δυόμισι αιώνες σε ένα μέρος, κάνοντας ένα πράγμα.
Το ρολόι: Η ζώνη ώρας της Ιρλανδίας διήρκεσε τριάντα έξι χρόνια.
Ο νόμος Statutes (Definition of Time) Act 1880 καθιέρωσε την ώρα Γκρίνουιτς ως τη νόμιμη ώρα για τη Μεγάλη Βρετανία και τη μέση ώρα Δουβλίνου (Dublin Mean Time) για την Ιρλανδία. Η μέση ώρα του Δουβλίνου ήταν η τοπική μέση ώρα στο Αστεροσκοπείο Ντάνσινκ, λίγο έξω από την πόλη — 25 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα πίσω από το Γκρίνουιτς. Ήταν η νόμιμη ώρα και στις τριάντα δύο κομητείες.
Στη συνέχεια, μήνες μετά την εξέγερση του Πάσχα, η Βουλή των Κοινοτήτων ψήφισε τον Νόμο περί Ώρας (Ιρλανδία) του 1916, καταργώντας τον.
Ο μηχανισμός ήταν κομψός και αξίζει να περιγραφεί με ακρίβεια. Η αλλαγή τέθηκε σε ισχύ τη νύχτα της 30 Σεπτεμβρίου / 1ης Οκτωβρίου 1916, την ίδια νύχτα που τα βρετανικά ρολόγια γύρισαν μια ώρα πίσω στο τέλος της θερινής ώρας.
Τα ιρλανδικά ρολόγια πήγαν πίσω τριάντα πέντε λεπτά αντί για εξήντα.
Τα είκοσι πέντε λεπτά απορροφήθηκαν από την αλλαγή και δεν επέστρεψαν ποτέ. Αγρότες, τοπικά συμβούλια, πολιτικοί και επιχειρηματικοί όμιλοι διαφώνησαν. Η κόμισσα Μαρκιέβιτς, ένα από τα ηγετικά στελέχη της Εξέγερσης του Πάσχα, παραπονέθηκε πικρά γραπτώς. Ο υπουργός Εσωτερικών δήλωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων ότι την εξομοίωση με τη βρετανική ώρα του τη ζητούσαν πιεστικά από όλες τις πλευρές στην Ιρλανδία.
Η Ιρλανδία έγινε ανεξάρτητη λίγα χρόνια αργότερα και δεν επέστρεψε ποτέ στη μέση ώρα του Δουβλίνου. Από τότε, για περισσότερο από έναν αιώνα, ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό την ώρα Γκρίνουιτς και το βρετανικό πρόγραμμα θερινής ώρας.
Ένα ζυθοποιείο σε έναν χώρο από το 1759. Μία εθνική ζώνη ώρας επί 36 χρόνια, που έληξε σε μία μόνο νύχτα, κατά 35 λεπτά αντί για μία ώρα.
Πηγές και αναφορές
- Δημοτικό Συμβούλιο του Δουβλίνου, *Dublin Time* (νόμος για την ώρα του 1880· γεωγραφικό μήκος του Αστεροσκοπείου Dunsink· 25 λεπτά 21 δευτερόλεπτα· γύρισμα των ρολογιών 35 λεπτά πίσω τη νύχτα της 30ης Σεπτεμβρίου/1ης Οκτωβρίου 1916)
- Wikipedia, *UTC−00:25:21* (η μέση ώρα Δουβλίνου ως επίσημη ώρα από το 1880 έως το 1916)
- The Irish Times (περίοδος 36 ετών, αντίθεση αγροτών, πολιτικών και επιχειρηματικών ομάδων, επιστολή από την κόμισσα Markievicz)
- TheJournal.ie (δήλωση του υπουργού Εσωτερικών Χέρμπερτ Σάμιουελ στη Βουλή των Κοινοτήτων την 1η Αυγούστου 1916, μη επιστροφή μετά την ανεξαρτησία)
- Lonely Planet (2,5 εκατομμύρια πίντες την ημέρα, 5.000+ εργαζόμενοι τη δεκαετία του 1930, ~600 σήμερα· δικός της σιδηρόδρομος και πύλη στην St James's Street)
- Wikipedia, *Guinness Brewery* (ιδρύθηκε το 1759, Arthur Guinness)